SN 2002bj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
SN 2002bj
Odkrywca T. Puckett
oraz J. Newton
Data odkrycia 28 lutego 2002
Dane obserwacyjne (J2000)
Galaktyka NGC 1821
Gwiazdozbiór Zając
Rektascensja 05h 11m 46,41s
Deklinacja -15° 08′ 10,8″
Odległość 150 milionów ly (48 Mpc)
Charakterystyka fizyczna
Typ przodka IIn?
Uwagi wybuch spowodowała detonacja helu na powierzchni białego karła

SN 2002bj – nietypowa supernowa w galaktyce NGC 1821, znajdująca się w odległości około 150 milionów lat świetlnych w konstelacji Zająca. Została zaobserwowana 28 lutego 2002 roku przez astronomów amatorów T. Pucketta oraz niezależnie przez J. Newtona. Odkrycie potwierdzono 1 marca za pomocą obserwacji prowadzonych przez Zautomatyzowany Teleskop Obrazujący Katzmana (KAIT) pracujący w Obserwatorium Licka.

Supernowa SN 2002bj została początkowo sklasyfikowana jako typ IIn. Proces ewolucji supernowej SN 2002bj trwał około 20 dni, około 3-4 razy krócej niż typowej supernowej. Szybki spadek krzywej jasności, niskie maksimum jakie osiągnęła, obecność helu w widmie przy równoczesnym braku wodoru oraz prawdopodobny ślad wanadu (pierwiastka nigdy wcześniej nieobserwowanego w trakcie wybuchów supernowej), wskazują że przyczyną wybuchu SN 2002bj mogła być detonacja helu na powierzchni białego karła.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]