Sakshorn tenorowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sakshorn tenorowy
niem. tenorhorn
Ilustracja
Klasyfikacja naukowa
-
Klasyfikacja popularna
dęty blaszany

Sakshorn tenorowy instrument dęty blaszany z grupy aerofonów ustnikowych, udoskonalona we Francji przez A. Saxa w XIX wieku odmiana bugelhornu; Saxhorny tenorowe zwane potocznie tenorami (są wykonywane w stroju B i w stroju Es). Podstawowa skala instrumentu: (zakres dźwięków muzycznych) – od Fis (oktawy wielkiej) do c2(oktawy dwukreślnej).

Budowa sakshornu tenorowego[edytuj]

Sakshorny tenorowe mają kształt rury zwiniętej spiralnie i znacznie rozszerzonej na końcu. Długość rozwiniętej rury tego instrumentu wynosi 266 cm. Zasadniczymi elementami budowy sakshornu tenorowego są:

  • ustnik
  • rura ustnikowa
  • wentyle (trzy lub cztery); pierwszy wentyl obniża wysokość dźwięku w skali naturalnej o cały ton, drugi o pół tonu, trzeci o półtora tonu, czwarty o dwa i pół tonu (58 Hz)
  • krągliki strojeniowe poszczególnych wentyli
  • krąglik główny (strojeniowy)
  • miejsce na kciuk
  • dźwięcznik