Salt-n-Pepa
 Salt-n-Pepa (2013) | |
| Inne nazwy |
Super Nature |
|---|---|
| Rok założenia | |
| Pochodzenie | |
| Gatunek | |
| Aktywność |
1985–2002, od 2007 |
| Wydawnictwo | |
| Skład | |
| Cheryl James (Salt) Sandra Denton (Pepa) | |
| Byli członkowie | |
| Pamela Greene (Spinderella) Deidra Roper (DJ Spinderella) | |
| Strona internetowa | |
Salt-n-Pepa (także Salt’n’Pepa) – amerykańska grupa hip-hopowa założona w 1985 roku przez Cheryl James i Sandrę Denton. W latach 1987–2019 jej członkinią była również didżejka Deidra Roper, występująca jako DJ Spinderella.
Jedna z pierwszych żeńskich grup hip-hopowych, które osiągnęły szeroki sukces komercyjny. Salt-n-Pepa jako pierwsza żeńska grupa rapowa zdobyła złotą i platynową płytę oraz Nagrodę Grammy. Do ich najbardziej znanych piosenek należą Push It, Let’s Talk About Sex, Shoop i Whatta Man. W 2025 roku grupa została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Powstanie i pierwsze sukcesy
[edytuj | edytuj kod]Cheryl James i Sandra Denton poznały się w 1985 roku w Queensborough Community College, gdzie studiowały i zaprzyjaźniły się[1]. Obie pracowały później w domu towarowym Sears w dzielnicy Queens, razem z producentem Hurbym „Luv Bug” Azorem[1].
Azor, będący wówczas partnerem James i studentem nowojorskiego Center for Media Arts, poprosił James i Denton o nagranie piosenki na potrzeby pracy zaliczeniowej[2]. Utwór The Show Stoppa (Is Stupid Fresh) był odpowiedzią na piosenkę The Show raperów Douga E. Fresha i Slicka Ricka[3]. James i Denton nagrały go pod nazwą Super Nature, a powodzenie singla doprowadziło do zawarcia umowy z niezależną wytwórnią Next Plateau Records[3]. Ich zespół został nazwany Salt-n-Pepa, nawiązując do słów, które padają w tekście The Show Stoppa[2].
Debiutancki album grupy, Hot, Cool & Vicious, ukazał się w grudniu 1986 roku[3]. Didżejką zespołu była początkowo Pamela Greene, występująca jako Spinderella[3]. W 1987 roku zastąpiła ją 16-letnia Deidra Roper, która przyjęła ten sam pseudonim sceniczny[4].
Piosenka Push It została początkowo umieszczona na stronie B singla Tramp[5]. Remiks utworu zaczął odtwarzać DJ Cameron Paul z San Francisco, dzięki czemu nagranie trafiło do ogólnokrajowych rozgłośni radiowych[6]. Singel sprzedał się w liczbie miliona egzemplarzy i przyczynił się do uzyskania przez Hot, Cool & Vicious statusu platynowej płyty[5]. Salt-n-Pepa stała się pierwszą żeńską grupą rapową, której album uzyskał taki certyfikat[7].
Push It otrzymał nominację w pierwszej w historii kategorii Nagród Grammy poświęconej muzyce rapowej[2]. Salt-n-Pepa wraz z częścią pozostałych nominowanych zbojkotowały galę, ponieważ wręczenie nagrody w tej kategorii nie miało zostać pokazane w telewizji[8].
Drugi album grupy, A Salt with a Deadly Pepa, ukazał się w 1988 roku i zawierał m.in. piosenkę Shake Your Thang, nagraną z zespołem E.U.[2]. Album uzyskał w Stanach Zjednoczonych status złotej płyty[3].
Blacks’ Magic
[edytuj | edytuj kod]Na początku lat 90. Cheryl James, Sandra Denton i Deidra Roper zaczęły przejmować od Hurby’ego Azora większą kontrolę nad pisaniem i produkcją nagrań[2]. James samodzielnie napisała i wyprodukowała piosenkę Expression, która znalazła się na płycie Blacks’ Magic w 1990 roku[1]. Utwór przez kilka tygodni zajmował pierwsze miejsce na amerykańskiej liście piosenek rapowych Billboard's Best Rap Single i uzyskał status platynowej płyty[1]. Album zawierał również piosenkę Let’s Talk About Sex, poświęconą seksualności i bezpiecznemu seksowi[2]. Grupa przygotowała później zmienioną wersję utworu pod tytułem Let’s Talk About AIDS, wykorzystaną w kampanii informacyjnej dotyczącej AIDS[8].
Very Necessary
[edytuj | edytuj kod]W czasie pracy nad czwartym albumem Salt-n-Pepa wynegocjowały korzystniejsze warunki umowy z Next Plateau Records i uzyskały większy wpływ na produkcję nagrań[9]. Very Necessary ukazał się w 1993 roku i zawierał piosenki Shoop, Whatta Man nagraną z zespołem En Vogue oraz None of Your Business[9]. Shoop i Whatta Man dotarły do pierwszej piątki amerykańskiej listy przebojów[9]. Sprzedaż Very Necessary przekroczyła 5 mln egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych i 7 mln na świecie[3].
Za None of Your Business Salt-n-Pepa otrzymały w 1995 roku Nagrodę Grammy w kategorii „Najlepsze wykonanie rapowe duetu lub grupy”[3]. Zostały pierwszą żeńską grupą rapową nagrodzoną Grammy[10].
Brand New
[edytuj | edytuj kod]W kolejnych latach Salt-n-Pepa zakończyły współpracę twórczą z Hurbym Azorem, który wcześniej był producentem, menedżerem i głównym autorem materiału grupy[5]. Na albumie Brand New członkinie po raz pierwszy miały pełną kontrolę nad własnymi nagraniami[5]. Cheryl James współprodukowała i współtworzyła 9 z 13 utworów, a większość płyty nagrała w domowym studiu[5].
Album Brand New ukazał się w 1997 roku nakładem Red Ant Records[3]. Wystąpili w nim m.in. Kirk Franklin, Sheryl Crow i Queen Latifah[5]. Płyta uzyskała status złotej, lecz osiągnęła mniejsze powodzenie niż Very Necessary[3].
Przerwa
[edytuj | edytuj kod]Cheryl James wycofała się z działalności grupy w następstwie narastającej presji zawodowej, problemów zdrowotnych i sporów dotyczących działalności zespołu[7]. Salt-n-Pepa zakończyły działalność w 2002 roku[11].
Cheryl James i Sandra Denton wystąpiły ponownie razem w 2006 roku na gali VH1 Hip Hop Honors[3]. W 2007 roku w stacji VH1 zadebiutował program The Salt-N-Pepa Show, przedstawiający próby odbudowania ich przyjaźni i współpracy[11]. Program był emitowany przez 2 sezony[3].
Reaktywacja zespołu
[edytuj | edytuj kod]Od 2009 roku zespół ponownie regularnie koncertował[3].
W 2014 roku Salt-n-Pepa wystąpiły w reklamie przedsiębiorstwa GEICO, której fabuła odwoływała się do tytułu piosenki Push It[6]. Cheryl James oceniła, że kampania zwiększyła ponowne zainteresowanie zespołem i liczbę otrzymywanych propozycji występów[6].
W maju 2019 roku Deidra Roper poinformowała, że kilka miesięcy wcześniej otrzymała wiadomość o zakończeniu współpracy z Salt-n-Pepa i została wyłączona z występów grupy[12]. James i Denton kontynuowały koncertowanie z inną didżejką[3].
W 2025 roku Salt-n-Pepa zostały wprowadzone do Rock and Roll Hall of Fame w kategorii „Wpływ muzyczny”[10]. Ceremonii wprowadzenia dokonała Missy Elliott, a na scenie wystąpiły razem Cheryl James, Sandra Denton i Deidra Roper[13]. Roper została przy tym pierwszą kobietą didżejką wprowadzoną do Rock and Roll Hall of Fame[13].
Na ceremonii grupa wykonała składankę swoich piosenek, w tym Push It i Whatta Man, przy której dołączyły członkinie En Vogue[13]. James wykorzystała przemówienie do zwrócenia uwagi na spór Salt-n-Pepa z Universal Music Group o prawa do nagrań źródłowych zespołu[13].
Do 2026 roku łączna sprzedaż nagrań grupy przekraczała 15 mln egzemplarzy[8].
Styl i wpływ
[edytuj | edytuj kod].jpg)
Salt-n-Pepa łączyły hip-hop z elementami R&B i muzyki pop, wykorzystując melodyjne refreny, taniec oraz rozbudowany wizerunek sceniczny[2]. Cheryl James określiła wkład grupy w hip-hop jako połączenie zabawy, mody i kobiecości[14].
Teksty grupy przedstawiały kobiecą perspektywę na seksualność, niezależność, relacje z mężczyznami i podwójne standardy dotyczące płci[9]. W teledysku do Shoop role znane z przedstawień kobiet w muzyce popularnej zostały odwrócone, a bohaterkami oglądającymi i oceniającymi ciała mężczyzn były członkinie zespołu[9]. Salt-n-Pepa poruszały również temat bezpiecznego seksu i AIDS, a także przemocy domowej i uprzedzeń[5].
Rock and Roll Hall of Fame uznała grupę za wykonawczynie, które zmieniły rolę kobiet w zdominowanym przez mężczyzn rapie i stworzyły wzór dla kolejnych pokoleń raperek[10]. Wśród artystek wskazujących Salt-n-Pepa jako inspirację znalazły się m.in. Missy Elliott, Queen Latifah, Lil’ Kim i Nicki Minaj[6].
Dyskografia
[edytuj | edytuj kod]| Rok | Album | Pozycja na liście | Certyfikat | |||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| US [15] |
US R&B [15] |
AUS [16] |
CAN [17] |
GER [18] |
NLD [19] |
NZ [20] |
NOR [21] |
CHE [22] |
UK [23] | |||||
| 1986 | Hot, Cool & Vicious
|
26 | 7 | 58 | 27 | 63 | — | 41 | — | — | — | |||
| 1988 | A Salt with a Deadly Pepa
|
38 | 8 | — | — | 40 | 21 | — | — | 16 | 19 | |||
| 1990 | Blacks' Magic
|
38 | 15 | — | — | — | 65 | — | — | — | 70 |
| ||
| 1993 | Very Necessary
|
4 | 6 | 5 | 13 | 51 | 66 | 27 | 19 | — | 36 | |||
| 1997 | Brand New
|
37 | 16 | — | — | 64 | — | — | — | 23 | — |
| ||
| „—” album nie był notowany lub nie został wydany w tym regionie. | ||||||||||||||
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 3 4 Salt-N-Pepa. „New York”. 27 (3), s. 34–39, 1994-01-17. New York Media. ISSN 0028-7369. [dostęp 2026-07-21]. (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 Frank W. Hoffmann: Rhythm and Blues, Rap, and Hip-Hop. Infobase Publishing, 2005, s. 233–234. [dostęp 2026-07-21]. (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Euell A. Dixon, Salt-N-Pepa (1985- ) [online], BlackPast.org, 10 lipca 2021 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- ↑ Vanessa Quilantan, Salt-N-Pepa Are Coming Back, but Dallas’ DJ Spinderella Isn’t Going Anywhere [online], Dallas Observer, 26 czerwca 2014 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 Chris Mundy, Salt-N-Pepa Do It Their Way [online], Rolling Stone, 16 października 1997 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- 1 2 3 4 Mark C. Horn, Salt-N-Pepa Discuss Their Career and Legacy as Hip-Hop’s Matriarchs [online], Phoenix New Times, 18 czerwca 2015 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- 1 2 Erin Clements, Salt-N-Pepa talk new Lifetime biopic, trailblazing hip-hop career [online], Today, 22 stycznia 2021 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- 1 2 3 Layla Bailey-McDowell, Salt-N-Pepa on the moments that changed hip-hop forever [online], Radio New Zealand, 14 lipca 2026 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- 1 2 3 4 5 Heather Keets, Salt 'N' Pepa spice things up [online], Entertainment Weekly, 18 marca 1994 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- 1 2 3 Salt N Pepa [online], Rock and Roll Hall of Fame [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- 1 2 Rebecca Cusey, Let’s Talk About God, Baby [online], Christianity Today, 4 marca 2008 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- ↑ #TeamEBONY, DJ Spinderella Announces 'Termination' From Salt-N-Pepa [online], Ebony, 3 maja 2019 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- 1 2 3 4 Martin Guttridge-Hewitt, Salt-N-Pepa’s Spinderella becomes first female DJ inducted into Rock & Roll Hall of Fame [online], DJ Mag, 10 listopada 2025 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- ↑ The Hip Hop Museum Q&A: Salt (of Salt-N-Pepa) [online], The Hip Hop Museum, 27 marca 2026 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- 1 2 US Albums Charts > Salt-n-Pepa. Billboard. [dostęp 2012-05-05]. (ang.).
- ↑ AUS Charts > Salt-n-Pepa. ARIA Charts. [dostęp 2011-04-26]. (ang.).
- ↑ CAN Charts > Salt-n-Pepa. RPM. [dostęp 2011-04-26]. (ang.).
- ↑ GER Charts > Salt-n-Pepa. Media Control Charts. [dostęp 2012-05-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-04-24)]. (ang.).
- ↑ NL Charts > Salt-n-Pepa. MegaCharts. [dostęp 2012-05-05]. (ang.).
- ↑ NZ Charts > Salt-n-Pepa. Recording Industry Association of New Zealand. [dostęp 2012-05-05]. (ang.).
- ↑ NOR Charts > Salt-n-Pepa. VG-lista. [dostęp 2012-05-15]. (ang.).
- ↑ SWI Charts > Salt-n-Pepa. Swiss Music Charts. [dostęp 2012-05-05]. (ang.).
- ↑ UK Charts > Salt-n-Pepa. Official Charts Company. [dostęp 2011-04-26]. (ang.).
- 1 2 3 4 5 US Certifications > Salt-n-Pepa. RIAA. [dostęp 2011-08-04]. (ang.).
- 1 2 CAN Certifications > Salt-n-Pepa. Music Canada. [dostęp 2012-05-05]. (ang.).
- ↑ UK Certified Awards Search > Salt-n-Pepa. British Phonographic Industry. [dostęp 2012-05-05]. (ang.).
