Przejdź do zawartości

Salvador Laurel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Salvador Laurel
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

18 listopada 1928
Manila

Data śmierci

27 stycznia 2004

Delegat Filipin w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ
Okres

od 1968
do 1970

Wiceprezydent Filipin
Okres

od 25 lutego 1986
do 30 czerwca 1992

Odznaczenia
Grób Salvadora Laurela

Salvador Roman Hidalgo Laurel, zwany Doy (ur. 18 listopada 1928 w Paco, Manila, zm. 27 stycznia 2004 w Kalifornii, USA), polityk filipiński, prawnik.

Był synem prezydenta Filipin w latach 1943-1945 Jose Laurela. Studiował medycynę, po dwóch latach zdecydował się jednak na prawo (na Uniwersytecie Filipińskim w Manili). W latach 1967–1972 był senatorem, następnie członkiem Izby Reprezentantów. Współtwórca reformy sądownictwa filipińskiego, był także autorem aktów rangi ustawowej zapewniających prawa osób ubogich przed sądami (nazywanych prawem Laurela). W latach 1968–1970 był delegatem Filipin w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ, pod koniec lat 70. pracował również w Unii Międzyparlamentarnej.

W 1983 zrezygnował z pracy w parlamencie, zaangażował się w działalność opozycyjną wobec prezydenta Marcosa. Założył Zjednoczoną Narodową Organizację Demokratyczną; przyczynił się do zjednoczenia opozycji przeciw Marcosowi, wycofując się z wyborów prezydenckich w 1986 i wspierając kandydaturę Corazon Aquino. Po zwycięstwie Aquino został wiceprezydentem (25 lutego 1986 - 30 czerwca 1992), przez miesiąc (luty-marzec 1986) pełnił także funkcję premiera, ponadto w latach 1986-1987 kierował sekretariatem (ministerstwem) spraw zagranicznych.

W 1996 odznaczony filipińskim Krzyżem Wielkim Gawad Mabini[1].

W 1998 został mianowany przewodniczącym Narodowej Komisji Wystawy Stulecia Niepodległości Filipin; odpowiadał później przed parlamentem za nadużycia finansowe związane z budową obiektów wystawowych.

Zmarł po długiej chorobie (ostatnie pół roku życia spędził na kuracji w USA); po jego śmierci prezydent Gloria Macapagal Arroyo ogłosiła 7-dniową żałobę narodową.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gawad Mabini. gov.ph. [dostęp 2016-04-20]. (ang.).