Sarduszkowate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sarduszkowate
Prolagidae[1]
Gureev, 1964
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – skamieniałość Prolagus oeningensis
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd zajęczaki
Rodzina sarduszkowate
Typ nomenklatoryczny

Anoema aeningensis König, 1825 (skamielina)

Synonimy

Rodzaju:

Rodzaje
Zasięg występowania
Mapa występowania
Mapa rozmieszczenia skamieniałości Prolagus sp. Kolory: P. oeningensisczerwony, P. michauxiniebieski, P. crusafontizielony, P. sorbiniiróżowy, P. vasconiensisżółty, pozostałe gatunki Prolagus włącznie z indet. – czarny.[5][a]

Sarduszkowate[7] (Prolagidae) – wymarła monotypowa rodzina ssaków łożyskowych z rzędu zajęczaków (Lagomorpha). Takson ten, jako Prolaginae była dawniej uważana za podrodzinę szczekuszkowatych (Ochotonidae)[8].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Anoema: gr. negatywny przedrostek α a; νόημα nōema „percepcja”[9]. Gatunek typowy: Aenoma aeningensis König, 1825; młodszy homonim Aneoma Cuvier, 1809 (Caviidae).
  • Prolagus: gr. προ pro „blisko, podobny”; λαγoς lagos „zając”[10].
  • Archaeomys: gr. άρχαιος arkhaios „prymitywny, archaiczny”; μυς mus, μυος muos „mysz”[11]. Gatunek typowy:
  • Myolagus: gr. μυς mus, μυος muos „mysz”; λαγoς lagos „zając”[12]. Gatunek typowy: Lagomys sardus Wagner, 1829.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj sarduszka[7] (Prolagus) zawiera w większości gatunki prehistoryczne[13]. Tylko jeden, P. sardus[14][15], przetrwał do czasów historycznych[16].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Współrzędne paru dodatkowych skamieniałości nie wymienionych w pliku xls załączonym do publikacji Ge i in.[5] pochodzą z Paleobiology Database.[6][pdb 1][pdb 2] [pdb 3][pdb 4][pdb 5] [pdb 6][pdb 7][pdb 8] [pdb 9][pdb 10]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Prolagidae, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. K. D. E. König: Icones fossilium sectiles. Londyn: G.B. Sowerby, 1825, s. rys. X, 126. (łac.)
  3. R. F. Hensel. Beiträge zur Kenntniss fossiler Säugethiere. „Zeitschrift der Deutschen Geologischen Gesellschaft”. 8, s. 695, 1856 (niem.). 
  4. A. N. Pomel: Catalogue méthodique et descriptif des vertébrés fossiles découvertes dans le bassin hydrographique supérieur de la Loire et surtout de son affluent principal, l'Allier. Paryż: J.B. Baillière, 1853, s. 43. (fr.)
  5. a b Deyan Ge i inni, Evolutionary History of Lagomorphs in Response to Global Environmental Change, „PLoS ONE”, 4:e59668, 8, 2013, DOI10.1371/journal.pone.0059668 [dostęp 2014-05-22], Cytat: Table_S1.xls.c?
  6. The Paleobiology Database. †Prolagus Pomel 1853 (pika). [dostęp 2015-03-05].
  7. a b Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 56. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  8. Robert S. Hoffmann, Andrew T. Smith, D. E. Wilson, D. M. Reeder: Mammal Species of the World. Johns Hopkins University Press., s. 193-194. ISBN 0-8018-8221-4.
  9. Palmer 1904 ↓, s. 105.
  10. Palmer 1904 ↓, s. 571.
  11. Palmer 1904 ↓, s. 114.
  12. Palmer 1904 ↓, s. 439.
  13. Angelone, C.: Messinian Prolagus (Lagomorpha, Mammalia) of Italy. W: Messinian Online [on-line]. 2004. [dostęp 2008-01-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-09)].
  14. C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 278. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.)
  15. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red. red.): Genus Prolagus. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-11-08].
  16. Nowak, Ronald M.: Walker's Mammals of the World, 6-te wydanie, wolumin II. Johns Hopkins University Press, 1999, s. 1936.
  17. Ł. Fostowicz-Frelik. A new species of Pliocene Prolagus (Lagomorpha: Ochotonidae) from Poland is the northernmost record of the genus. „Journal of Vertebrate Paleontology”. 30 (2), s. 609–612, 2010. DOI: 10.1080/02724631003621789 (ang.). 

Dodatkowe przypisy Paleobiology Database[edytuj | edytuj kod]

  1. L. Ginsburg. Le plus ancien morse du Monde. „Bulletin du Museum National d'Histoire Naturelle”. 41 (4), s. 995-998, 1969.  [M. Uhen/M. Uhen/M. Uhen]
    Paleobiology Database: Pontigne 2 (Miocene of France) (les Buissonneaux)
  2. M. T. Antunes, P. Mein. Vertébrés du miocène moyen de amor (Leiria) - importance stratigraphique. „Ciências da Terra”. 6, s. 169-188, 1981.  [J. Mueller/T. Liebrecht/T. Liebrecht]
    Paleobiology Database: Amor, point 1 ("premiere gisement" of Zbyszewski)", Amor, points 2 to 5 (Miocene of Portugal)
  3. E. Buffetaut, F. Crouzel, F. Juillard, F. Stigliani. Le crocodilien longirostre Gavialosuchus dans le Miocene moyen de Polastron (Gers, France). „Geobios”. 17 (1), s. 113-117, 1984.  [P. Mannion/P. Mannion]
    Paleobiology Database: Polastron (Miocene of France)
  4. M. Hoyos, M. A. Garcia del Cura, S. Ordonyez Martinez. Caracteristicas geologicas de yacimiento de los Valles de Fuentiduenya (Segovia). „Estudios Geologicos”. 37, s. 345-351, 1981.  [A. Turner/H. O'Regan/H. O'Regan]
    Paleobiology Database: Nivel X-Fisura, Nivel X, Nivel Y, Los Valles de Fuentiduenya (Segovia) (Miocene of Spain)
  5. C. Sese Benito, N. Lopez Martinez. Los micromammiferos (insectivora, rodentia y lagomorpha) de Vallesiense inferior de Los Valles de Fuentidueña (Segovia, España). „Estudios Geologicos”. 37, s. 369-381, 1981.  [A. Turner/H. O'Regan/H. O'Regan]
    Paleobiology Database: Nivel X-Fisura, Nivel X, Nivel Y, Los Valles de Fuentiduenya (Segovia) (Miocene of Spain)
  6. K. Heissig. Neue Ergebnisse zur Stratigraphie der mittleren Serie der Oberen Süßwassermolasse Bayerns (New results on the stratigraphy of the middle series of upper Freshwater Molasse, Bavaria). „Geologica Bavarica”. 94, s. 239-257, 1989.  [J. Alroy/S. Kuemmell/S. Kuemmell]
    Paleobiology Database: Ziemetshausen 1b, 1a (Miocene of Germany)
  7. L. Abbazzi, C. Angelone, M. Arca, G. Barisone, C. Bedetti, M. Delfino, T. Kotsakis, F. Marcolini, M. R. Palombo, M. Pavia, P. Piras, L. Rook, D. Torre, C. Tuveri, A. M. F. Valli and B. Wilkens. Plio-Pleistocene fossil vertebrates of Monte Tuttavista (Orosei, Eastern Sardinia, Italy), an overview. „Rivista Italiana di Paleontologia e Stratigrafia”. 110 (3), s. 681-706, 2004.  [A. Turner/H. O'Regan/H. O'Regan]
    Paleobiology Database: Fissure 7, Blocco Strada Quarry (VII bl. St.),Fissure 7, Mustelide Quarry (VII Mustelide),Fissure 6, Quarry 3 (VI 3),Fissure 10, Ghiro Quarry (X Ghiro) (Pliocene of Italy),Fissure 11, Antilope Quarry, (XI antilope),Fissure 6, Banco 6 Quarry, (VI Banco 6),Fissure 7, Quarry 2, (VII 2),Fissure 10, 3 Uccelli Quarry, (X 3 uccelli),Fissure 11, canide Quarry, (XI canide),Fissure 9, Prolagus Quarry, (IX Prolagus),Fissure 11, dic.2001, (XI dic.2001),Fissure 11, Quarry 3, (XI 3),Fissure 11, Rondone Quarry, (XI rondone),Fissure 4, Quarry 5 Prolagus, (IV 5 prol.),Fissure 4, Quarry 20, (IV 20) (Pleistocene of Italy)
  8. L. Ginsburg, M. Bonneau. La succession des faunes de mammiferes miocenes de Pontigne (Maine-et-Loire, France). „Bulletin de Musee national Histoire naturell”. 4 (2-4), s. 313-328, 1995.  [M. Uhen/M. Uhen]Paleobiology Database: [https://paleobiodb.org/cgi-bin/bridge.pl?a=basicCollectionSearch&collection_no=148396 Pontigne 4 (marine) (Miocene of France) (les Buissoneaux)
  9. R. Böttcher, E. P. J. Heizmann, M. W Rasser, R. Ziegler. Biostratigraphy and palaeoecology of a Middle Miocene (Karpathian, MN 5) fauna from the northern margin of the North Alpine Foreland Basin (Oggenhausen 2, SW' Germany). „Neues Jahrbuch für Geologie und Paläontologie, Abhandlungen”. 254 (1/2), s. 237-260, 2009.  [J. Mueller/T. Liebrecht]
    Paleobiology Database: Oggenhausen 2 (Miocene of Germany)
  10. Additional contributors to utilized records of Paleobiology Database (authorizers supplying these records) include Johannes Mueller, Philip Mannion, Mark Uhen, John Alroy, Alan Turner.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]