Zającowate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „zając”. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Zającowate
Leporidae[1]
G. Fischer, 1817[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodziny – zając czarnoszyi (L. nigricollis)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd zajęczaki
Rodzina zającowate
Typ nomenklatoryczny

Lepus Linnaeus, 1758

Synonimy
  • Leporinorum Fischer, 1817
  • Leporidae Gray, 1821
  • Lagidae Schultze, 1897
  • Oryctolaginae Gureev, 1948
  • Pentalaginae Gureev, 1948
  • Bunolagini Averianov, 1999
Rodzaje

zobacz opis w tekście

Królak florydzki (Sylvilagus floridianus)

Zającowate[3][4], zające (Leporidae) – rodzina ssaków z rzędu zajęczaków (Lagomorpha) obejmująca około 60 gatunków.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zającowate zamieszkują wszystkie kontynenty poza Antarktydą[5][6][7]. Pierwotnie nie zamieszkiwały Australii i Nowej Zelandii[8], ale zostały tam wprowadzone przez człowieka.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Zwierzęta kolonijne, średniej wielkości.

Zającowate zwykle poruszają się skokami, osiągają szybkość do 70 km/h. Do polowań na szybko biegające zające wykorzystywano np. charty.

Często zamieszkują nory, czasem załomy skalne, nie gromadzą zapasów na zimę i nie hibernują. Gatunki borealne zmieniają na zimę barwę na białą.

Budowa ciała[edytuj | edytuj kod]

Cechą charakterystyczną zajęczaków jest to, iż tylne kończyny są znacznie dłuższe od przednich. Posiadają długie, szpiczaste uszy, krótki, puszysty ogon. W górnej szczęce mają 2 pary siekaczy, z których pierwsza stale rośnie i wymaga ścierania.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Do rodziny zającowatych zalicza się następujące rodzaje[5][3]:

Fikcyjne zającowate[edytuj | edytuj kod]

Postacie z tradycji ludowych:

Postacie z bajek:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Leporidae, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. J.G. Fisher von Waldheim. De systemate Mammalium. „Mémoires de la Société impériale des naturalistes de Moscou”. 5, s. 372, 1817 (łac.). 
  3. a b Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 56–61. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  4. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 426, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  5. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 280–292. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.)
  6. S. Schai-Braun & K. Hackländer: Family Leporidae (Hares and Rabbits). W: D.E. Wilson, T.E. Lacher, Jr & R.A. Mittermeier (red. red.): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 6: Lagomorphs and Rodents I. Barcelona: Lynx Edicions, 2016, s. 62–148. ISBN 978-84-941892-3-4. (ang.)
  7. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red.): Family Leporidae. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-03-01].
  8. Story: Rabbits – The spread of rabbits in New Zealand (ang.). Te Ara – The Encyclopedia of New Zealand. [dostęp 13.11.2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red.): Family Leporidae. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-03-01].