Sergiusz Romanow (1869–1918)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sergiusz Michajłowicz Romanow
Сергей Михайлович Романов
Ilustracja
wielki książę
Dynastia Romanowowie
Data i miejsce urodzenia 25 września (7 października) 1869
Bordżomi
Data i miejsce śmierci 18 lipca 1918
Ałapajewsk
Ojciec Michał Romanow
Matka Olga Fiodorowna (Cecylia Augusta Badeńska)

Sergiusz Michajłowicz Romanow ros. Сергей Михайлович Романов; (ur. 25 września (7 października) 1869 w Bordżomi, zm. 18 lipca 1918 w Ałapajewsku) – wielki książę rosyjski.

Był wnukiem cesarza Mikołaja I, piątym synem wielkiego księcia Michała Mikołajewicza i jego żony Olgi Fiodorowny (Cecylii Augusty Badeńskiej), córki Leopolda Badeńskiego.

Za młodu romansował z Matyldą Krzesińską, nie będąc jej ani pierwszym, ani ostatnim kochankiem z rodu Romanowów.

W 1917 roku został aresztowany. 18 lipca 1918 roku wraz z kilkoma członkami rodziny – synem księżnej Paley (Włodimierzem Pawłowiczem Paleyem), trzema wnukami wielkiego księcia Konstantego Mikołajewicza (Janem, Konstantynem i Igorem) i wielką księżną Elżbietą Fiodorowną (siostrą carycy Aleksandry), został wrzucony przez bolszewików do szybu kopalni w Ałapajewsku. Rannych mordercy dobili strzałami z broni palnej oraz granatami. Wedle biografów rodziny Romanowów, Romanowowie czekając na śmierć śpiewali hymny religijne.

Sergiusz Michajłowicz został kanonizowany przez Rosyjską Cerkiew Prawosławną za Granicą, a następnie przez Rosyjską Cerkiew Prawosławną.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]