Siatecznik bałtycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Siatecznik bałtycki
Einhornia crustulenta[1]
(Pallas, 1766)
ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ mszywioły
Gromada Gymnolaemata
Rząd Cheilostomatida
Rodzina Electridae
Rodzaj Einhornia
Gatunek Einhornia crustulenta
Synonimy

Electra crustulenta (Pallas, 1776)[2][1]
Electra crustulenta baltica Borg, 1931[1]

Siatecznik bałtycki[3][4] Einhornia crustulenta (Pallas, 1766) – gatunek morskiego[4][3] mszywioła z rodziny Electridae[1][2].. Spotykany w niektórych morzach półkuli północnej[5]. Jest to najpospolitszy mszywioł występujący w Bałtyku[3], w tym w Polsce[4], pokrywający różnorodne podwodne przedmioty[3].

Rozmieszczenie[edytuj | edytuj kod]

Siatecznik bałtycki występuje w Morzu Północnym, Bałtyku, Morzu Barentsa, Morzu Białym i na wybrzeżu Pacyfiku w Oregonie w U.S.A.[5]. Podawany również z Morza Śródziemnego[6]. Jest to najpospolitszy mszywioł występujący w Bałtyku[3], w tym w Polsce[4].

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Siatecznik bałtycki pokrywa różnorodne przedmioty znajdujące się pod wodą[3]. Siateczkowate naloty jego kolonii ścielą się na przykład na skorupkach omułka jadalnego, na morszczynie[4].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Siatecznik bałtycki podobnie jak prawie wszystkie mszywioły jest zwierzęciem kolonijnym. Jego kolonia ma postać popielatej siateczkowatej powłoczki o średnicy 10-15 mm i grubości 1 mm. Średnica jej oczek wynosi 0.5-0.6 mm. Są to pochewki (cystydy) będące będące częścią zooidów, czyli pojedynczych osobników kolonii. Ich ścianki i denka są zwapniałe, a przez otworek w zamykającej je przeźroczystej błonce zooidy wysuwają przednią część ciała (lofofor), na której znajduje się napędzający pokarm wieniec czułków otaczający usta. W razie zaniepokojenia zooid chowa się do swojej pochewki, a otworek przykrywa białym wieczkiem. Zooidy żyjące w zacisznej wodzie po przeciwnej ostronie pochewki mają chitynowy cierń[3].

Cykl życiowy[edytuj | edytuj kod]

Larwa siatecznika bałtyckiego żyje tylko 1 dzień[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Einhornia crustulenta (Pallas, 1766) (ang.). WoRMS - World Register of Marine Species. [dostęp 2017-06-23].
  2. a b Electra crustulenta, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2017-06-23]
  3. a b c d e f g h Ludwik Żmudziński: Świat zwierzęcy Bałtyku. Wyd. drugie zmienione. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1990, s. 134, 59-60 (budowa mszywiołów). ISBN 83-02-02374-4.
  4. a b c d e Konstanty Stecki: Tatry. Wyd. drugie. Warszawa: Wiedza Powszechna,, 1979, s. 126, 137, 143, seria: Przyroda polska. ISBN 83-214-0052-3.
  5. a b E. A. Nikulina. Einhornia, a new genus for electrids formerly classified as the Electra crustulenta species group (Bryozoa, Cheilostomata). „Schr. Naturwiss. Ver. Schlesw.-Holst.”. 69, s. 29-40, grudzień 2007. Kiel: Naturwissenschaftliche Verein für Schleswig-Holstein e.V.. ISSN 0077-6165 (ang.). [dostęp 2017-06-23]. 
  6. Susie Ballerstedt, A sea mat (Einhornia crustulenta), H. Tyler-Walters, K. Hiscock (red.) [w:] Marine Life Information Network (MarLIN): Biology and Sensitivity Key Information Reviews [online], Marine Biological Association of the United Kingdom, Plymouth 2006 [dostęp 2017-06-23] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]