Skrętka nieekranowana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Skrętka nieekranowana, UTP (ang. Unshielded Twisted Pair) - rodzaj przewodu elektrycznego.

Skrętka nieekranowana

Skrętka nieekranowana jest zbudowana ze skręconych ze sobą par przewodów i tworzy linię zrównoważoną (symetryczną). Skręcenie przewodów ze splotem 1 zwój na 6-10 cm chroni transmisję przed interferencją otoczenia. Tego typu kabel jest powszechnie stosowany w sieciach informatycznych i telefonicznych, przy czym istnieją różne technologie splotu, a poszczególne skrętki mogą mieć inny skręt. Dla przesyłania sygnałów w sieciach komputerowych konieczne są skrętki kategorii 3 (10 Mb/s) i kategorii 5 (100 Mb/s), przy czym powszechnie stosuje się tylko 5. Jej popularność wynika w dużym stopniu z faktu, iż jest ona tańsza od skrętki ekranowanej STP.

W praktyce instalacyjnej stosuje się wyłącznie okablowanie kategorii 5 i 6. Do niedawna normy określały istnienie kategorii 5e (rozszerzonej); po zmianach istnieje wyłącznie kategoria 5 (bez podziału na 5 i 5e). Niektórzy producenci okablowania oferują skrętkę kategorii 7, która została wprowadzona w 2002 roku - są to kable wyłącznie ekranowane typu S-STP o podwyższonych parametrach.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]