Skurcze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Skurcze
Скірче
Państwo

 Ukraina

Obwód

Flag of Volhynian Oblast.svg wołyński

Rejon

horochowski

Powierzchnia

15,86 km²

Populacja 
• liczba ludności
• gęstość


503
31,72 os./km²

Nr kierunkowy

+380 3379

Kod pocztowy

45710

Położenie na mapie obwodu wołyńskiego
Mapa konturowa obwodu wołyńskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Skurcze”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Skurcze”
Ziemia50°38′21″N 24°56′37″E/50,639167 24,943611
Portal Ukraina

Skurcze (ukr. Скірче) – wieś na Ukrainie w rejonie horochowskim obwodu wołyńskiego. Ludność liczy 503 osób. Znane w dokumentach historycznych od roku 1609.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec XIX w. duża wieś o ludności mieszanej w gminie Czaruków w powiecie łuckim Gubernia wołyńska[1].

W latach 1930-ch liczyła 179 zagród. Znajdował się tu kościół, cerkiew prawosławna i szkoła powszechna z polskim językiem wykładowym. We wsi i należących do niej koloniach mieszkało około 70 rodzin polskich (katolickich) liczących około 310 osób. Polacy byli zgrupowani głównie na kol. Stupnik, Mołyszów, Kolinowiec i w osiedlu Bazylia[2].

Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Pierwszy kościół, pw. Wniebowzięcia NMP i św. Jana Chrzciciela, murowany, z cegły, ufundował i wyposażył w 1609 r. Jan Charlęski – podkomorzy łucki. Kolejną dotacją obdarował kościół w 1613 r. Krzysztof Charlęski – dworzanin królewski (wieś Krowatka). Kościół został konsekrowa­ny w 1639 r. przez bp. Andrzeja Gębickiego.

Nowy, murowany, empirowy, został wybudowany w 1803 r. staraniem Stanisława Za­górskiego – podstolego wołyńskiego, właściciela Skurczą. Kościół konsekrował w 1809 r. bp Józef Podhorodeński. W 1857 r. został on odnowiony przez ks. Fortunata Feliksa Za­górskiego – miejscowego proboszcza.

W 1938 r. parafia liczyła 1736 wiernych i należały do niej następujące miejscowości: Skurcze, Andrzejówka[3], Białostok, Biskupicze, Błudów, Bubnów, Czarny Las[4], Dębinka, Dzie­sięcina, Ferma Sadowska (Puhaczówka[5]), Hat’, Horzwin, Kalinowiec[6], Kozakowa Dolina, Krasny Sad, Król-Podolce[7], Marusia, Motyszów[3], Mychlin, Pomorzanka[8], Pustomyty, Sielisko[9], Tuliczów[10], Umańce, Watyn, Watyniec, Wojutyn, Wojutyńska kol., Zabary, Żurawiec[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XV cz. 2. Warszawa: 1880-1902, s. 592.
  2. Kolonia SKURCZE. Gromada Skurcze, gmina Czaruków, powiat Łuck, woj. wołyńskie. Рarafia Skurcze. [dostęp 2017-04-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-29)].
  3. a b Przed 1939 r.: Gmina Czaruków, Powiat łucki, Województwo wołyńskie
  4. Czarny Las, gm. Torczyn, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 354.
  5. Przed 1939 r.: Gmina Torczyn, Powiat łucki, Województwo wołyńskie
  6. Nie istnieje, obecnie część w. Skurcze
  7. Obecnie część wsi Pustomyty
  8. Przed 1939 r.: Gmina Świniuchy, Powiat horochowski, Województwo wołyńskie
  9. Obecnie Tertki (Тертки) na zach. od wsi Wojutyn
  10. Tuliczew, obecnie nie istnieje, na zach. od Watyniec
  11. Skurcze (parafia), www.wolhynia.pl [dostęp 2017-04-04] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]