Slidin' Slim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Slidin' Slim
Imię i nazwisko Anders Landelius
Pseudonim Slidin' Slim
Data i miejsce urodzenia 1969
Linköping, Szwecja
Instrumenty gitara
Gatunki blues
Zawód gitarzysta, wokalista, kompozytor
Strona internetowa


Slidin’ Slim, właściwie Anders Landelius (ur. w 1969 w Linköping) - szwedzki wokalista i gitarzysta bluesowy, kompozytor i autor tekstów. Laureat najbardziej prestiżowej nagrody dla bluesmanów w Szwecji: Janne Rosenqvist's Memorial Prize 2011, przyznawanej przez Jefferson Blues Magazine, najstarszy nieustannie drukowany magazyn bluesowy na świecie[1].

Slim to wokalista o głosie bardziej amerykańskim, niż te, którymi chwali się wielu Amerykanów. Sięgając po rezofoniczną gitarę potrafi roztoczyć wokół siebie magię Sona House'a czy Bukka White'a. Jeden z najpopularniejszych szwedzkich bluesmanów, częsty gość skandynawskich festiwali. Koncertował w Szwecji, Norwegii, Finlandii, Danii, Polsce, Niemczech, Holandii i USA.

Kariera muzyczna[edytuj]

Dorastał słuchając Jerry'ego Lee, Chucka Berry'ego i Fats Domino, pod koniec lat 70. i wczesnych 80. odkrył Ramones, The Clash, Dead Kennedys i całą szwedzką scenę punkową. Założył swój pierwszy zespół jako 12-latek.

Około 1990/91 zafascynował go delta blues i Son House, Charliego Pattona i Roberta Johnsona. Od 1994 skoncentrował się na bluesie[2]. Zaczął uczyć się "sliden guitar" - specjalnej techniki grania na gitarze, często używanej w muzyce bluesowej. Polega ona na umieszczeniu obiektu na strunach podczas grania, aby stworzyć efekt glissanda i głębokie wibracje, które sprawiają, że muzyka jest emocjonalnie ekspresyjna. W tym też czasie przyjął przydomek Slidin’ Slim i rozpoczął współpracę z pianistą Fredrikiem Östergrenem[3].

Slim zagrał swój pierwszy bluesgig w legendarnym bluesclubie Jefferson w Linköping. Kolejnym znaczącym wydarzeniem, w życiu muzyka, był koncert z Bluesväder (później zmienił nazwę na Knock-Out Greg and Blue Weather) w Skitiga Duken w Sztokholmie.

Slidin’ Slim gra głównie na gitarach akustycznych, rezofonicznych (dobro) i elektrycznych. Inspiruje się klasyką bluesa, łączy też standardy z nowoczesnością, włączając w swoje kompozycje loopy i sample. Po kilkunastu latach działalności i wydaniu dwóch klasycznie brzmiących płyt, w 2007 nagrał album, będący pomostem łączącym współczesność z korzenną estetyką bluesa minionego stulecia: One Man Riot. Jego wyjątkowość potwierdziły wyśmienite recenzje, jakie krążek ten zdobył w Europie i Stanach Zjednoczonych, gdzie płyta została oficjalnie wydana przez wytwórnię NMR Records[4].

W 2009 Slim został zaproszony do Polski na jubileuszowy, X Festiwalu Satyrblues 2009 w Tarnobrzegu. Był to jego drugi występ na tym festiwalu i pierwszy wspólny występ z Magdą Piskorczyk, poprzedzony jedynie krótką próbą dźwięku. Poznali się na lotnisku w Warszawie, późnym wieczorem dzień przed koncertem. Jak odnotowano w magazynie Gitarzysta (2010/01): "Ich wspólny występ tak spodobał się publiczności, że z pierwotnie planowanych 15 minut zrobiło się 45, a kolejne bisy wydawały się potęgować jeszcze większy niedosyt". W sierpniu 2010 wydali wspólnie album Live at Satyrblues będący zapisem tego koncertu. Zawiera ona 7 utworów śpiewanych przez artystów na zmianę. Oboje grają na gitarach: Magda na akustycznej, a Slim na dobro w towarzystwie dwójki muzyków z zespołu Magdy: Ola Siemieniuk na gitarze elektrycznej i Grzegora Zawiliński na okrojonym zestawie perkusyjnym, zawierającym między innymi łyżeczki i tarkę. Na płycie znajduje się też prezentacja multimedialna z zapisem wideo całego koncertu[5].

Koncert z Magdą był siódmą płytą w dorobku Slima, biorąc pod uwagę projekty solowe oraz nagrane w duetach i z jego zespołem The Soulbastards, z którym wystąpił w 2008 na Festiwalu Satyrblues.

W 2016 Slidin' Slim razem z Erickiem Hanssonem wydali płytę Better Later Than Never, będącej efektem wieloletniej znajomości i wspólnych pasji muzycznych. Poznali się w 2008 w klubie Eskilstuna w Szwecji, gdzie obaj koncertowali. Zajęci własnymi projektami muzycznymi znaleźli czas dopiero w 2015 aby rozpocząć wspólną pracę nad albumem. Nagrali 10 piosenek z producentem Surjo Benigh i zespołem w składzie: Surjo grający na basie, Kjell Gustavsson - perkusja, Janne Pettersson - instrumenty klawiszowe, Micke Fall - harmonijka i Micke Stenberg - chórki. Nagrania rozpoczęli w studiu Jugglo Walls na początku 2016 roku[6].


Dyskografia[edytuj]

Slidin’ Slim[edytuj]

  • I've had my fun (1997)
  • One man, a whole lotta blues (2005)
  • One man riot (2007)
  • Live At Satyrblues 2008, CD/DVD (2009)

Slidin’ Slim & Big Fred[edytuj]

  • The stars come out at night (1998)
  • Ten long years (2004)

Kompilacje[edytuj]

  • Resophonic Players of Europe (2005)

Magda Piskorczyk & Slidin’ Slim[edytuj]

  • Live at Satyrblues (2010)

Slidin’ Slim & Jimmy Z[edytuj]

  • Transatlantic Blues, Limited tour-CD (2010)

Slidin’ Slim & Eric Hansson[edytuj]

  • Better Later Than Never, (2016)


Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Bluesonline.pl: Slidin' Slim ma Janne Rosenqvist's Memorial Prize 2011. 27 kwiecień 2011. [dostęp 2017-12-04].
  2. Slidin' Slim: Bio. [dostęp 2017-12-04].
  3. Slidin' Slim. www.richseam.com. [dostęp 2017-12-04].
  4. Kuba Chmiel: Slidin’ Slim, One Man Riot. 2011-08-23. [dostęp 2017-12-04].
  5. Viktor Czura: MAGDA PISKORCZYK & SLIDIN' SLIM - Live at Satyrblues. [dostęp 2017-12-04].
  6. Slimhansson.com: Bio. [dostęp 2017-12-04].