Sobór św. Aleksandra Newskiego w Jałcie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sobór św. Aleksandra Newskiego
Собор Олександра Невського
sobór parafialny
Państwowy rejestr zabytków nieruchomych Ukrainy
Distinctive emblem for cultural property.svg 01-119-0297
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo  Rosja
 Ukraina
Republika  Republika Autonomiczna Krymu
Republika Autonomiczna Krymu
Miejscowość Yalta gerb.png Jałta
Wyznanie prawosławne
Kościół Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego
Eparchia symferopolska i krymska
Wezwanie św. Aleksandra Newskiego
Wspomnienie liturgiczne 30 sierpnia/12 września; 14/27 listopada
Położenie na mapie Krymu
Mapa lokalizacyjna Krymu
Sobór św. Aleksandra Newskiego
Sobór św. Aleksandra Newskiego
Położenie na mapie Europy
Mapa lokalizacyjna Europy
Sobór św. Aleksandra Newskiego
Sobór św. Aleksandra Newskiego
Ziemia44°29′43,8″N 34°09′49,3″E/44,495500 34,163700

Sobór św. Aleksandra Newskiegoprawosławny sobór w Jałcie przy ul. Sadowej. Należy do dekanatu jałtańskiego eparchii symferopolskiej i krymskiej Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego.

Historia[edytuj]

Sobór miał zostać wzniesiony w podzięce za ocalenie cara Aleksandra II z zamachu zorganizowanego przez narodowolców na pociąg carski prowadzący z Krymu do stolicy. Ostatecznie ze względu na brak funduszy prace nad obiektem rozpoczęto dopiero w marcu 1890, po uzyskaniu na ten cel kilku datków od rosyjskich arystokratów Chwoszyckiego i Tokmakowa oraz przekazaniu przez barona A. Wrangla działki na budowę. Projekt cerkwi wykonali N. Krasnow i P. Tieriebieniew, których pracę osobiście zatwierdził car Aleksander III.

Prace budowlane zakończono w grudniu 1902, w poświęceniu cerkwi uczestniczył Mikołaj II i jego rodzina. W 1908 obok cerkwi wzniesiono dom stanowiący siedzibę bractwa cerkiewnego. W 1938 została zniszczona dzwonnica cerkiewna, a w tym samym roku zamknięto parafię. Cerkiew stała się siedzibą klubu sportowego. Dopiero w 1945 sobór otwarto na nowo.

Architektura[edytuj]

Cerkiew reprezentuje styl bizantyjsko-rosyjski. Wejście do niej prowadzi przez przedsionek ze szczytem zwieńczonym krzyżem prawosławnym i mozaiką z wizerunkiem Chrystusa. Cerkiew jest malowana na biało i żółto, bogato zdobiona płaskorzeźbami i oślimi grzbietami. Obiekt wieńczy pięć złoconych kopuł zgrupowanych wokół największej, centralnej. Poniżej poziomu dachu znajduje się fryz. We wnętrzu zachował się oryginalny ikonostas oraz zespół fresków wykonanych przez kijowskiego malarza Aleksandra Muraszkę.

W dzwonnicy cerkiewnej znajduje się 11 dzwonów odlanych w Moskwie.

Bibliografia[edytuj]