Spółdzielczość

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Spółdzielczość – forma ruchu społeczno-gospodarczego i metoda gospodarowania[1], obejmująca instytucje spółdzielcze oraz ich oddziaływanie na społeczeństwo[2].

Pierwsze spółdzielnie zaczęto tworzyć w połowie XIX w.[3] Kolebką ruchu spółdzielczego była Anglia, gdzie w 1844 r. w miejscowości Rochdale powstała spółdzielnia spożywców, która stanowiła wzorzec dla ruchu spółdzielczego[1].

W Europie Środkowej w drugiej połowie XIX. w. rozwinęły się przede wszystkim spółdzielnie kredytowe[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]