Spalanie stukowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Spalanie stukowe (spalanie detonacyjne) – zjawisko nieprawidłowego, nierównomiernego, wybuchowego spalania paliw w silnikach tłokowych o zapłonie iskrowym.

Podczas prawidłowego procesu spalania ciśnienie nad tłokiem pod koniec suwu sprężania ma wartość około 10 kG/cm². Mieszanka paliwowo-powietrzna przed samym końcem suwu sprężania (kąt wyprzedzenia zapłonu) zapala się od iskry świecy i płomień rozprzestrzenia się przez całą komorę spalania ze stałą prędkością około 30–60 m/s. Powstaje duża ilość gazów spalinowych, co powoduje wzrost ciśnienia w komorze do ponad 60 kG/cm², wywołując odpowiedni ruch tłoka. Pojedynczy akt spalania mieszanki trwa około 0,001 s.

Podczas spalania stukowego w momencie zapłonu iskra zapala mieszankę w okolicy świecy, co powoduje jednocześnie sprężenie pozostałego ładunku w komorze spalania. Wzrost ciśnienia oraz podwyższona temperatura wywołuje samozapłon i gwałtowne spalenie się mieszanki w przeciwległym końcu komory. Proces ma charakter detonacyjnej reakcji łańcuchowej i spalanie następuje nieprawidłowo, z wielokrotnie większą prędkością przekraczającą 1000 m/s. Wywołuje to charakterystyczny stuk. Spalanie stukowe znacznie obciąża cieplnie oraz mechanicznie tłok, korbowód i inne elementy silnika.

Pośród przyczyn spalania stukowego wyróżnić można:

  • zbyt wysoki stopień sprężania,
  • za wczesny zapłon,
  • za mała liczba oktanowa paliwa,
  • przegrzanie silnika,
  • za małe zawirowanie mieszanki w komorze spalania,
  • duże napełnianie cylindra[1].

Przypisy

  1. Świątek, Lech „Tuning wyczynowy VI. Głowica”, AUTO TUNING ŚWIAT nr 12, grudzień 2002, str. 46–47 „Tuning wyczynowy VII. Głowica cd.”, AUTO TUNING ŚWIAT, nr 2, luty 2003, str. 43

Zobacz też[edytuj]