Srokówka jasnoskrzydła

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Srokówka jasnoskrzydła
Dendrocitta vagabunda[1]
(Latham, 1790)
Srokówka jasnoskrzydła
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina krukowate
Rodzaj Dendrocitta
Gatunek srokówka jasnoskrzydła
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Srokówka jasnoskrzydła (Dendrocitta vagabunda) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny krukowatych. Osiadły. Występuje na południu Azji[3][4].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wymiary i masa ciała[edytuj | edytuj kod]

Ciało: 46–50 cm łącznie z ogonem[5][6]

Skrzydło: 14,4–17,3 cm

Ogon samca: 21,8–29,7 cm

Ogon samicy: 21,9–27,9 cm

Skok: 3,2–3,7 cm

Dziób: 3,0–3,7 cm

Masa ciała: 90–130 g[3][7][6]

Wygląd zewnętrzny[edytuj | edytuj kod]

U samców zazwyczaj dłuższy ogon. Głowa, szyja, pierś i czubek głowy ciemnoszare. Upierzenie na grzbiecie o barwie płowej, brązowawej. Jasnoszare pokrywy skrzydłowe. Lotki trzeciego rzędu czarne, kontrastujące z resztą skrzydła. W locie widoczny szary obszar na lotkach pierwszorzędowych i jasny pasek blisko końca ogona. Spód ciała płowożółty. Dutki czarne. Pióra ogona dłuższe w jego środkowej części, szare, z czarnymi końcówkami. Dziób ciemnoszary, mocny, z zakrzywioną końcówką, pióra przy nim krótkie i sztywne. Skrzydła krótkie i szerokie Skoki czarne[5][8][9][10]. Osobniki młode podobne do dorosłych. Kark o bardziej brązowej barwie, co zmniejsza kontrast kolorystyczny między nim a grzbietem. Pokrywy skrzydłowe i końcówki piór ogona o płowej barwie[5]. Pióra ogona węższe w środkowej części niż u dorosłych osobników[6].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Przede wszyskim tereny leśne subtropikalne i tropikalne, ale występuje również na obszarach rolnych i miejskich[11][7].

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje południową Azję. Występuje w Tajlandii, Bhutanie, Wietnamie, Bangladeszu, Pakistanie, Kambodży, Nepalu, Indiach, Mjanmie i Laosie[11][4].

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Gatunek wszystkożerny, ale żywi się przede wszystkim mięsem[3]. Do jego diety należą insekty, mniejsze ptaki oraz ich jaja i pisklęta, owoce, jaszczurki, gryzonie, nasiona i padlina. Na terenach miejskich spożywa również resztki ludzkiego pożywienia[12][6].

Tryb życia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Spotykany w parach, a na obszarach obfitujących w pożywienie formuje stada liczące ok. 20 osobników. Siada zazwyczaj w koronach drzew. Zmienna wysokość lotu i odstępów w machaniu skrzydłami, momentami lot ślizgowy na dłuższych dystansach. Ląduje na ziemi tylko po to, by się napić lub gdy zauważy padlinę. Poza okresem godowym podąża za stadami ptaków leśnych i zjada płoszone przez nie świerszcze i ćmy lub spożywa owoce na drzewach razem z wąsalami, treronami i ptakami z rodzaju Eudynamys. Na ogół bardzo czujny, ale gdy nie jest niepokojony, staje się odważny i w poszukiwaniu pożywienia może wlatywać do domów[6].

Głos[edytuj | edytuj kod]

Opisywany jako głośne, metaliczne ko-ki-la[6] lub koku-lii[13]. Posługuje się również szeroką gamą innych odgłosów[6].

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Okres godowy[edytuj | edytuj kod]

Habitat: gniazda budowane najczęściej na wysokich drzewach, na wysokości od 6 do 8 metrów.

Gniazdo: krucha platforma z ciernistych gałązek i patyków, głęboka, wyścielona np. korzonkami[6].

Okres lęgowy[edytuj | edytuj kod]

Jaja: od dwóch do sześciu, przeciętnie 4 lub 5. O różnorodnej wielkości i barwach - żółtawe, jasnozielone lub o czerwonym zabarwieniu, o nieregularnych szarych plamkach lub białe, pozbawione znaczeń[6]. Składane od marca do lipca. Na północy Indii przede wszystkim od maja do czerwca, a na południu od marca do kwietnia[3].

Wysiadywanie: wysiaduje zarówno samiec, jak i samica[6].

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniane podgatunki
D. v. vagabunda

(Latham, 1790)

Podgatunek nominatywny. Występuje w niższych partiach Himalajów, na obszarze od wschodniego Uttarakhandu do północno-wschodnich Indii, a także od południa półwyspu do północy stanu Andhra Pradesh.
D. v. bristoli

Paynter, 1961

Wschodnia część Pakistanu i północne Indie. Podgatunek z najdłuższym ogonem (26,5–36,3 cm). Upierzenie o bogatej kolorystyce jak u podgatunku nominatywnego[6].
D. v. behni

Steinheimer, 2009

Zachodnie i środkowe partie Indii od południa Gudźaratu do centrum Karnataki oraz od wschodu do grzbietów górskich Ghat Zachodnich.
D. v. parvula

Whistler i Kinnear, 1932

Południowo-zachodnie Indie: południowa Karnataka, Kerala. Podgatunek z najintensywniejszym ubarwieniem. Górne partie ciała czerwonawobrązowe[6].
D. v. pallida

(Blyth, 1846)

Południowo-wschodnie Indie[14] (część na południe od Ghat Wschodnich, w pobliżu południowej partii rzeki Godawari). Większy niż podgatunek nominatywny, ale z mniej intensywnymi kolorami - dolna część ciała płowożółta, upierzenie na grzbiecie szarawe[6].
D. v. sclateri

E. C. S. Baker, 1922

Zachodnia i północna Mjanma. Górne partie ciała ciemniejsze niż u podgatunku nominatywnego, z rozmytym kolorem upierzenia na karku i grzbiecie[6].
D. v. kinneari

E. C. S. Baker, 1922

Środkowa i wschodnia Mjanma, południe Chin (południowo-zachodni Junnan), północno-zachodnia Tajlandia. Podobny do D. v. sclateri, ale ciemniejszy[6].
D. v. saturiator

Ticehurst, 1922

Południowa Mjanma, południowo-zachodnia Tajlandia. Najmniejszy i najciemniejszy spośród wszystkich podgatunków. Górne części ciała czerwonawobrązowe[6].
D. v. sakeratensis

Gyldenstolpe, 1920

Centralna, wschodnia i południowo-wschodnia Tajlandia, Kambodża, południowy Laos, środkowy i południowy Wietnam[3][15][7][16][17]. Podobny do podgatunku nominatywnego, ale z ciemniejszym tyłem szyi[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dendrocitta vagabunda, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Dendrocitta vagabunda. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b c d e Rufous Treepie (Dendrocitta vagabunda), www.hbw.com [dostęp 2018-10-14] (ang.).
  4. a b The IUCN Red List of Threatened Species, IUCN Red List of Threatened Species [dostęp 2019-06-24].
  5. a b c Grimmett, Richard, 1960-, Birds of India, Pakistan, Nepal, Bangladesh, Bhutan, Sri Lanka, and the Maldives, Princeton University Press, 2012, ISBN 978-0-691-15349-0, OCLC 773987289 [dostęp 2019-06-24].
  6. a b c d e f g h i j k l m n o p q Burn, Hilary., Crows and jays, wyd. Pbk. ed, Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1999, ISBN 0-691-08883-7, OCLC 48206769 [dostęp 2019-06-24].
  7. a b c Oiseaux.net, Témia vagabonde - Dendrocitta vagabunda - Rufous Treepie, www.oiseaux.net [dostęp 2019-06-24] (fr.).
  8. Penny Cyclopaedia of the Society for the Diffusion of Useful Knowledge, London: Charles Knight, 1833 [dostęp 2019-06-24].
  9. John G. Kelcey (red.), Vertebrates and Invertebrates of European Cities:Selected Non-Avian Fauna, 2015, DOI10.1007/978-1-4939-1698-6 [dostęp 2019-06-24].
  10. Rufous Treepie - eBird, ebird.org [dostęp 2019-06-24] (pol.).
  11. a b BirdLife International [dostęp 2019-06-24].
  12. Rufous Treepie; Birds@IITK, www.birds.iitk.ac.in [dostęp 2019-06-24].
  13. Rufous Treepie, www.oiseaux-birds.com [dostęp 2019-06-24].
  14. Tiwari, P. C., Wildlife in the Himalayan foothills : conservation and management, Indus Pub. Co, 1997, ISBN 81-7387-066-7, OCLC 38215819 [dostęp 2019-06-24].
  15. Verfasser, Taxonomy of the birds of the world The complete checklist of all bird species and subspecies of the world, ISBN 978-3-7481-5466-2, OCLC 1083811082 [dostęp 2019-06-24].
  16. ITIS Standard Report Page: Dendrocitta vagabunda, www.itis.gov [dostęp 2019-06-24].
  17. ADW: Dendrocitta vagabunda: CLASSIFICATION, animaldiversity.org [dostęp 2019-06-24].