Stanisław Żytkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Żytkowski
Stanisław Żytkowski.jpg
Stanisław Żytkowski z Tadeuszem Mazowieckim
w Pałacu Prezydenckim 31 sierpnia 2011 po odznaczeniu go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1948
Gorzów Wielkopolski
Senator I kadencji
Okres od 18 czerwca 1989
do 25 listopada 1991
Przynależność polityczna Unia Demokratyczna
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Protest przeciwko planom budowy elektrowni atomowej w Klempiczu – przemawia Stanisław Żytkowski (2 kwietnia 1989)

Stanisław Żytkowski (ur. 1 stycznia 1948 w Gorzowie Wielkopolskim) – polski działacz społeczny, adwokat, senator I kadencji.

Życiorys[edytuj]

Ukończył w 1970 studia prawnicze na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W następnych latach uzyskiwał uprawnienia sędziego, radcy prawnego i adwokata. Był uczestnikiem wieców studenckich i manifestacji w czasie wydarzeń Marca 1968. Od 1980 należał do „Solidarności”. Był wśród założycieli działającej w 1981 (od lipca do grudnia) Polskiej Partii Demokratycznej. W stanie wojennym został internowany na okres od 13 grudnia 1981 do 23 lipca 1982. W latach 80. pracował jako specjalista ds. organizacyjno-prawnych w Wojewódzkim Zakładzie Usług Wodnych w Gorzowie. W dalszym ciągu działał w opozycji demokratycznej, wchodził w skład podziemnej Regionalnej Komisji Wojewódzkiej związku, współorganizował druk i kolportaż niezależnych pism. W 1984 był więziony przez sześć miesięcy, został zwolniony na mocy amnestii. W latach 1989–1990 kierował regionalnym zarządem NSZZ „Solidarność”.

Z ramienia Komitetu Obywatelskiego w latach 1989–1991 pełnił funkcję senatora I kadencji. Był współzałożycielem gorzowskiego koła Towarzystwa Pomocy im. św. Brata Alberta, któremu przewodniczy od 1998. W latach 90. sprawował mandat radnego rady miejskiej w Gorzowie Wielkopolskim. Od 1990 prowadzi prywatną kancelarię adwokacką.

Należał do Unii Demokratycznej i Unii Wolności. Wycofał się z życia partyjnego w sprzeciwie wobec planów powołania Partii Demokratycznej.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

W 2011, za wybitne zasługi dla przemian demokratycznych w Polsce, za znaczące osiągnięcia w działalności publicznej i społecznej, został przez prezydenta Bronisława Komorowskiego odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[1]. W 2010 wyróżniony tytułem honorowego obywatela Gorzowa Wielkopolskiego[2].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]