Bronisław Komorowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy polityka. Zobacz też: inne osoby o tym samym imieniu i nazwisku.
Bronisław Komorowski
Bronisław Komorowski (2).jpg
Data i miejsce urodzenia 4 czerwca 1952
Oborniki Śląskie
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
Okres od 6 sierpnia 2010
do 6 sierpnia 2015
Pierwsza dama Anna Komorowska
Poprzednik Lech Kaczyński
Następca Andrzej Duda
Tymczasowo wykonujący obowiązki prezydenta RP
Okres od 10 kwietnia 2010
do 8 lipca 2010
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Następca Bogdan Borusewicz
Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Okres od 5 listopada 2007
do 8 lipca 2010
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Ludwik Dorn
Następca Grzegorz Schetyna
Minister obrony narodowej
Okres od 16 czerwca 2000
do 19 października 2001
Przynależność polityczna Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe
Poprzednik Janusz Onyszkiewicz
Następca Jerzy Szmajdziński
Bronisław Komorowski Signature.svg
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Komandoria Missio Reconciliationis Krzyż „Pro Mari Nostro” Wielki Order Króla Tomisława (Chorwacja) Order Krzyża Ziemi Maryjnej I Klasy (Estonia) Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Zbawiciela (Grecja) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Lwa Niderlandzkiego (Holandia) Order Lwa Złotego (Nassau) Order Trzech Gwiazd I klasy (Łotwa) Order 8 Września (Macedonia) Order Narodowy Zasługi II klasy (Malta) Wielki Oficer Orderu Świętego Karola (Monako) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Świętego Olafa Wielki Łańcuch Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Order Podwójnego Białego Krzyża I Klasy (Słowacja) Order Królewski Serafinów (Szwecja) Order Księcia Jarosława Mądrego I klasy Order Księcia Jarosława Mądrego V klasy Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy z Wielkim Łańcuchem
Bronisław Komorowski (z lewej), Lech Kaczyński i Nicolas Sarkozy, 2008
W dniu złożenia przysięgi prezydenckiej przed Zgromadzeniem Narodowym, 6 sierpnia 2010
Spotkanie prezydenta Bronisława Komorowskiego z papieżem Benedyktem XVI
Spotkanie z prezydentem Stanów Zjednoczonych Barackiem Obamą (28 maja 2011)
Bronisław Komorowski z Joachimem Gauckiem i Norbertem Lammertem po uroczystości z okazji 75-lecia wybuchu II wojny światowej przed fragmentem muru Stoczni Gdańskiej przy północno-wschodnim narożniku budynku Bundestagu w Berlinie (10 września 2014)

Bronisław Maria Komorowski i (ur. 4 czerwca 1952 w Obornikach Śląskich) – polski polityk i historyk. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej od 6 sierpnia 2010 do 6 sierpnia 2015.

W okresie PRL działacz opozycji demokratycznej, w latach 1990–1991 i 1992–1993 wiceminister obrony narodowej, w latach 1991–2010 poseł na Sejm I, II, III, IV, V i VI kadencji, w latach 2000–2001 minister obrony narodowej, w latach 2005–2007 wicemarszałek Sejmu V kadencji, w latach 2007–2010 marszałek Sejmu VI kadencji. Od 10 kwietnia 2010 do 8 lipca 2010 wykonywał tymczasowo obowiązki prezydenta RP.

Młodość i wykształcenie[edytuj]

Jest synem Zygmunta Leona Komorowskiego (profesora i afrykanisty) oraz Jadwigi z Szalkowskich[1], a także siostrzeńcem Haliny Wołłowicz[2]. Mieszkał w rodzinnych Obornikach Śląskich, w Poznaniu, następnie w Józefowie k. Otwocka (1956–1959), a od 1959 do 1966 w Pruszkowie, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej[3]. W 1966 przeniósł się do Warszawy. Ukończył XXIV Liceum Ogólnokształcące im. Cypriana Norwida[4]. W 1968 w trakcie nauki w szkole średniej brał udział w wiecach organizowanych w związku z wydarzeniami marcowymi[5]. Za prowadzoną działalność opozycyjną po raz pierwszy został zatrzymany w 1971[6].

Przez wiele lat związany z ruchem harcerskim. Należał do 75. Mazowieckiej Drużyny Harcerskiej w Pruszkowie. Podczas studiów był instruktorem harcerskim w Szczepie 208 WDHiZ im. Batalionu „Parasol” w hufcu Mokotów. W harcerstwie poznał przyszłą żonę[7].

W 1977 ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. W trakcie studiów należał do Studenckiego Koła Naukowego Historyków UW, pełnił także funkcję jego prezesa[8].

Działalność zawodowa i publiczna w PRL[edytuj]

Od 1977 do 1980 był stażystą w dzienniku „Słowo Powszechne”. Zaangażowany w działalność opozycyjną w ramach Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. W 1979 znalazł się wśród założycieli wydawnictwa niezależnego Biblioteka Historyczna i Literacka. Organizował biblioteki pism drugoobiegowych, a także manifestacje niepodległościowe[9]. W 1980 został skazany razem z działaczami Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela na karę miesiąca aresztu za zorganizowanie w dniu 11 listopada 1979 manifestacji przed Grobem Nieznanego Żołnierza (rozprawie odwoławczej przewodniczył sędzia Andrzej Kryże)[5]

W 1980 wstąpił do NSZZ „Solidarność”, organizował struktury związku w Regionie Mazowsze, pracował w Ośrodku Badań Społecznych NSZZ „Solidarność”. W 1981 był jednym z sygnatariuszy deklaracji założycielskiej Klubów Służby Niepodległości. W czasie stanu wojennego był internowany od grudnia 1981 do czerwca 1982 w Jaworzu; po zwolnieniu pracował jako nauczyciel w Niższym Seminarium Duchownym w Niepokalanowie, kontynuował działalność opozycyjną, m.in. był jednym z założycieli podziemnego pisma „ABC. Adriatyk, Bałtyk, Morze Czarne[9].

Działalność publiczna w III RP do 2007[edytuj]

W latach 1989–1990 pełnił funkcję dyrektora gabinetu ministra Aleksandra Halla w Urzędzie Rady Ministrów, a w latach 1990–1993 (z przerwą w 1992) – cywilnego wiceministra obrony narodowej ds. wychowawczo-społecznych w rządach: Tadeusza Mazowieckiego, Jana Krzysztofa Bieleckiego i Hanny Suchockiej.

Jako bezpartyjny kandydat Unii Demokratycznej uzyskiwał mandat poselski w wyborach w 1991 i 1993. W 1994 przystąpił do nowo powołanej Unii Wolności, w której w 1995 objął funkcję sekretarza generalnego[10]. W 1997, pod koniec trwania II kadencji Sejmu, wraz z grupą działaczy UW pod kierownictwem Jana Rokity utworzył Koło Konserwatywno-Ludowe. W tym samym roku wraz z KKL przystąpił do nowo utworzonego Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego, które jednocześnie przystąpiło do Akcji Wyborczej Solidarność. W SKL pełnił funkcje sekretarza generalnego i wiceprezesa.

W wyborach w 1997 zdobył mandat poselski jako kandydat AWS. W latach 1997–2000 przewodniczył sejmowej Komisji Obrony Narodowej, a w latach 2000–2001 był ministrem obrony narodowej w rządzie Jerzego Buzka. W 2001, jeszcze jako minister w mniejszościowym rządzie AWS, Bronisław Komorowski wraz z częścią działaczy SKL związał się z Platformą Obywatelską. Z listy tego ugrupowania kandydował w wyborach do Sejmu IV kadencji. Uzyskał mandat poselski w okręgu warszawskim. Wkrótce po inauguracji nowego parlamentu wystąpił z SKL i zaangażował się w działalność Platformy Obywatelskiej. Od 2001 był członkiem zarządu krajowego PO, a od 2006 wiceprzewodniczącym. W Sejmie IV kadencji był zastępcą przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej i członkiem Komisji Spraw Zagranicznych.

W wyborach do Sejmu V kadencji ponownie uzyskał mandat, tym razem w okręgu podwarszawskim. 26 października 2005 został wybrany na wicemarszałka Sejmu. Za jego kandydaturą głosowało 398 posłów. W trakcie tej kadencji był jednym z najbardziej aktywnych kontestatorów działalności rządów PiS, w szczególności polityki zagranicznej i obronnej. Krytykował m.in. powierzenie sędziemu Andrzejowi Kryżemu funkcji wiceministra sprawiedliwości.

W wyborach do Sejmu w 2007 z powodzeniem startował z pierwszego miejsca na liście PO w okręgu podwarszawskim, uzyskując 139 320 głosów[11].

Marszałek Sejmu (2007–2010)[edytuj]

Działalność[edytuj]

5 listopada 2007 na pierwszym posiedzeniu Sejmu RP VI kadencji Bronisław Komorowski został wybrany większością bezwzględną 292 głosów na Marszałka Sejmu. Jego konkurentem był Krzysztof Putra z PiS, który uzyskał 160 głosów. We wrześniu 2008 posłowie KP PiS złożyli wniosek o odwołanie go z tej funkcji[12], który jednak wycofali. 8 lipca 2010, w związku z wyborem na urząd prezydenta RP, zrezygnował z tej funkcji i jednocześnie złożył mandat poselski.

Z racji pełnienia funkcji marszałka Sejmu podejmował licznych gości zagranicznych, w tym głowy państw, szefów rządów, przewodniczących parlamentów, ministrów. Spotkał się również z Tenzinem Gjaco (XIV Dalajlamą).

21 sierpnia 2008 odwołał Bożenę Borys-Szopę ze stanowiska głównego inspektora pracy i powołał na tę funkcję Tadeusza Zająca.

Tymczasowo wykonujący obowiązki prezydenta RP[edytuj]

Na skutek śmierci prezydenta Lecha Kaczyńskiego w katastrofie lotniczej 10 kwietnia 2010, jako Marszałek Sejmu, w oparciu o art. 131 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997, przez trzy miesiące wykonywał obowiązki prezydenta RP[13]. Funkcje te sprawował do 8 lipca 2010, kiedy to zrezygnował ze stanowiska marszałka Sejmu.

18 kwietnia 2010 uczestniczył w Krakowie w uroczystościach pogrzebowych Lecha i Marii Kaczyńskich, podczas których spotkał się m.in. z prezydentem Rosji Dmitrijem Miedwiediewem[14]. Jako gospodarz uroczystości pogrzebowych przyjmował oficjalne kondolencje od zagranicznych delegacji[15].

Pierwszym powszechnie obowiązującym wydanym z racji uzyskanych uprawnień aktem prawnym było rozporządzenie z 10 kwietnia 2010 w sprawie wprowadzenia żałoby narodowej w dniach 10–16 kwietnia 2010[16]. Uchwalone przez parlament ustawy po raz pierwszy podpisał 12 kwietnia 2010; kolejne podpisywał m.in. 16 kwietnia 2010 i 29 kwietnia (łącznie – 64 ustawy[17]). 21 kwietnia 2010 wydał postanowienie o zarządzeniu przedterminowych wyborów prezydenckich na dzień 20 czerwca 2010[18]. 16, 19 i 23 kwietnia 2010 odznaczył pośmiertnie Orderami Odrodzenia Polski ofiary katastrofy[19][20][21].

8 maja 2010 udał się z dwudniową zagraniczną wizytą do Rosji na obchody 65. rocznicy zakończenia II wojny światowej[22].

Wybrane nominacje i powołania

Udział w wyborach prezydenckich w 2010[edytuj]

Był jednym z dwóch (obok Radosława Sikorskiego) kandydatów biorących udział w partyjnych prawyborach o nominację na kandydata w wyborach prezydenckich z ramienia PO. 27 marca 2010 w auli Politechniki Warszawskiej ogłoszono, że Bronisław Komorowski wygrał partyjne głosowanie (otrzymując 68,5% głosów), zostając oficjalnym kandydatem tego ugrupowania na urząd prezydenta RP[37].

Bronisław Komorowski zdecydował się wziąć udział w zarządzonych przez siebie przedterminowych wyborach prezydenckich jako oficjalny kandydat Platformy Obywatelskiej. Jego komitet wyborczy został zgłoszony do PKW 25 kwietnia 2010[38] i zarejestrowany 7 maja 2010. Hasło kandydata brzmiało „Zgoda buduje”.

Poparcia udzieliły mu Partia Demokratyczna – demokraci.pl (25 kwietnia 2010)[39], Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe (6 maja 2010) i Demokratyczna Partia Lewicy (10 maja 2010)[40].

Swoje wsparcie dla jego osoby jeszcze na etapie prawyborów wyrazili publicznie m.in. Władysław Bartoszewski, Tadeusz Mazowiecki i Lech Wałęsa[41]. Do ogólnopolskiego komitetu poparcia przystąpiło początkowo ponad 150 osób, w tym aktorzy, naukowcy, sportowcy, przedsiębiorcy, artyści, pisarze, działacze opozycji demokratycznej i przedstawiciele kombatantów[42]. 14 maja 2010 głosowanie na marszałka Sejmu na łamach „Gazety Wyborczej” zapowiedział jej redaktor naczelny Adam Michnik[43]. 2 czerwca 2010 w ramach prowadzonej kampanii wyborczej Bronisław Komorowski odwiedził Londyn, gdzie spotkał się z tamtejszą Polonią oraz sympatykami.

W pierwszej turze wyborów prezydenckich 20 czerwca 2010 uzyskał 6 981 319 głosów (41,54%), zajmując 1. miejsce spośród 10 kandydatów[44]. Wszedł do drugiej tury głosowania razem z Jarosławem Kaczyńskim, który uzyskał poparcie na poziomie 36,46%. Otrzymał oficjalne poparcie ze strony kandydującego w pierwszej turze Andrzeja Olechowskiego i wspierającego go Stronnictwa Demokratycznego[45]. Za jego kandydaturą opowiedziała się również m.in. Unia Pracy[46].

W drugiej turze głosowania Bronisław Komorowski uzyskał 8 933 887 głosów ważnych, tj. 53,01%, wygrywając tym samym wybory[47], co zostało stwierdzone w obwieszczeniu i uchwale PKW z 5 lipca 2010[48]. Sąd Najwyższy stwierdził ważność wyborów 3 sierpnia 2010[49].

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej[edytuj]

Działalność[edytuj]

Bronisław Komorowski i Donald Tusk w Senacie, 4 lipca 2014
Bronisław Komorowski wygłaszający orędzie przed Zgromadzeniem Narodowym, 4 czerwca 2014
Obchody 600-lecia bitwy grunwaldzkiej z udziałem delegacji polskiej, litewskiej, rumuńskiej i mołdawskiej, 17 lipca 2010
Z parą prezydencką Andrzejem Dudą i Agatą Kornhauser-Dudą w Sejmie po zakończeniu obrad Zgromadzenia Narodowego, zwołanego 6 sierpnia 2015 w celu odebrania przysięgi od jego następcy

Pięcioletnia kadencja prezydencka Bronisława Komorowskiego rozpoczęła się 6 sierpnia 2010 z chwilą złożenia przysięgi przed Zgromadzeniem Narodowym. Przed złożeniem przysięgi zrezygnował z członkostwa w Platformie Obywatelskiej. Symboliczne przejęcie zwierzchnictwa nad Siłami Zbrojnymi odbyło się w dniu Święta Wojska Polskiego przed Grobem Nieznanego Żołnierza 15 sierpnia 2010[50]. Urzędowanie zakończył 6 sierpnia 2015 z chwilą zaprzysiężenia jego następcy Andrzeja Dudy.

Wybrane nominacje i powołania

Udział w wyborach prezydenckich w 2015[edytuj]

5 lutego 2015 Bronisław Komorowski ogłosił, że będzie ubiegał się o reelekcję w wyborach prezydenckich 10 maja 2015[54]. Dzień później rada krajowa Platformy Obywatelskiej udzieliła mu poparcia w tych wyborach[55]. Otrzymał również poparcie Partii Demokratycznej[56], Partii Zielonych RP[57] i Stronnictwa Demokratycznego[58]. Podobnie jak w trakcie poprzedniej kampanii, został przedstawiony honorowy komitet poparcia[59].

Komitet wyborczy Bronisława Komorowskiego został zarejestrowany 18 marca 2015[60]. Hasło kandydata brzmiało „Wybierz zgodę i bezpieczeństwo”[61].

W przeprowadzonej 10 maja 2015 pierwszej turze głosowania zajął 2. miejsce, zdobywając 5 031 060 głosów, co stanowiło 33,77% głosów ważnych. Ponieważ żaden z kandydatów nie przekroczył progu 50% głosów ważnych, Bronisław Komorowski wszedł do drugiej tury głosowania wraz z Andrzejem Dudą, który otrzymał 34,76% głosów ważnych[62]. Przed druga turą poparcia udzieliły mu Polskie Stronnictwo Ludowe[63] i Liga Polskich Rodzin[64].

W przeprowadzonej 24 maja 2015 drugiej turze wyborów Bronisław Komorowski przegrał z Andrzejem Dudą z PiS, uzyskując 48,45% głosów ważnych (8 112 311 głosów)[65].

Działalność po prezydenturze[edytuj]

14 sierpnia 2015 została zarejestrowana pozarządowa organizacja Fundacja „Instytut Bronisława Komorowskiego[66].

Wyniki wyborcze[edytuj]

Wybory Komitet wyborczy Organ Okręg Wynik
1991 Unia Demokratyczna Sejm I kadencji nr 36[67] 5602 (1,23%)T[68]
1993 Unia Demokratyczna Sejm II kadencji nr 32 8607 (4,68%)T[69]
1997 Akcja Wyborcza Solidarność Sejm III kadencji nr 1 20 251 (2,55%)T[70]
2001 KWW Platforma Obywatelska Sejm IV kadencji nr 19 14 493 (1,97%)T[71]
2005 Platforma Obywatelska RP Sejm V kadencji nr 20 42 100 (13,27%)T[72]
2007 Platforma Obywatelska RP Sejm VI kadencji nr 20 139 320 (30,25%)T[11]
2010 KW Kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej
Polskiej Bronisława Komorowskiego
Prezydent RP 6 981 319 (41,54%)N[44]
8 933 887 (53,01%)T[47]
2015 KW Kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej
Polskiej Bronisława Komorowskiego
Prezydent RP 5 031 060 (33,77%)N[73]
8 112 311 (48,45%)N[74]

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Otrzymane z urzędu

Z tytułu objęcia urzędu prezydenta RP Bronisław Komorowski został kawalerem Orderu Orła Białego, Wielkim Mistrzem Orderu i przewodniczącym jego Kapituły, a także kawalerem Orderu Odrodzenia Polski I Klasy, Wielkim Mistrzem Orderu i przewodniczącym jego Kapituły[75].

Ordery i odznaczenia państw obcych
Pozostałe wyróżnienia i odznaczenia

Życie prywatne i działalność społeczna[edytuj]

Bronisław Komorowski od 1977 jest żonaty z Anną (z domu Dembowską), mają pięcioro dzieci[110]: Zofię (ur. 1979), Tadeusza (ur. 1981), Marię (ur. 1983), Piotra (ur. 1986) i Elżbietę (ur. 1989). Zajmował się hobbystycznie myślistwem[111].

Był prezesem Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego. W 1990 został prezesem Ligi Morskiej (przemianowanej na Ligę Morską i Rzeczną) i funkcję tę pełnił przez 17 lat (do 2007)[112]. W 2005 wydawnictwo Rytm wydało książkę Prawą Stroną – życie, polityka, anegdota, wywiad-rzekę, który z Bronisławem Komorowskim przeprowadziła Maria Wągrowska.

W 2002 zajął drugie miejsce w plebiscycie Programu III Polskiego Radia „Srebrne Usta” za wypowiedź na temat zakupu dla polskiego lotnictwa wojskowego samolotów F-16: Jest takie powiedzenie, że polski lotnik to jest taki, że jak trzeba będzie, to nawet poleci na drzwiach od stodoły. Więc proszę Państwa, chciałem z wielką satysfakcją stwierdzić, że to już nie grozi. Piloci polscy będą latali na F-16[113].

Przypisy

  1. Sylwetka na stronie sejm-wielki.pl [dostęp 27 marca 2010].
  2. Anna Herbich: Dziewczyny z Powstania. Kraków: Znak Horyzont, 2014, s. 72.
  3. Biografia. prezydent.pl. [dostęp 4 września 2010].
  4. Absolwent Norwida prezydentem RP. norwid.waw.pl, 5 lipca 2010. [dostęp 12 maja 2016].
  5. a b Bronisław Komorowski. polityka.pl, 27 kwietnia 2010. [dostęp 10 maja 2010].
  6. Bronisław Komorowski w serwisie „Ludzie Wprost”. [dostęp 10 maja 2010].
  7. Wiktor Świetlik: Bronisław Komorowski. Pierwsza niezależna biografia. Warszawa: The Facto, 2010, s. 54.
  8. 90-lecie Studenckiego Koła Naukowego Historyków UW. histmag.org, 21 grudnia 2008. [dostęp 27 marca 2010].
  9. a b Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 10 maja 2010].
  10. Joanna Kalka: Zapomniana lekcja Jacka Kuronia. rp.pl, 4 sierpnia 2015. [dostęp 14 czerwca 2016].
  11. a b Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 17 marca 2016].
  12. Ruszył Sejm. PiS żąda głów marszałków. dziennik.pl, 2 września 2008. [dostęp 12 lipca 2010].
  13. Oświadczenie Marszałka Sejmu. abw.gov.pl, 10 kwietnia 2010. [dostęp 6 września 2012].
  14. Informacja o delegacjach zagranicznych. msz.gov.pl, 18 kwietnia 2010. [dostęp 22 kwietnia 2010].
  15. Komorowski honorowym gospodarzem pogrzebu. wp.pl, 14 kwietnia 2010. [dostęp 20 kwietnia 2010].
  16. Dz. U. z 2010 r. Nr 58, poz. 368
  17. a b Działania Marszałka wykonującego obowiązki Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego w okresie 10.04–8.07.2010 r.. prezydent.pl, 8 lipca 2010. [dostęp 10 sierpnia 2010].
  18. Dz. U. z 2010 r. Nr 65, poz. 405
  19. M.P. z 2010 r. Nr 40, poz. 587
  20. M.P. z 2010 r. Nr 40, poz. 588
  21. M.P. z 2010 r. Nr 40, poz. 590
  22. Komorowski już w Moskwie. newsweek.pl, 8 maja 2010. [dostęp 8 maja 2010].
  23. M.P. z 2010 r. Nr 21, poz. 199
  24. M.P. z 2010 r. Nr 53, poz. 727
  25. Pierwsze decyzje Komorowskiego: gen. Koziej będzie szefem BBN-u. gazeta.pl, 12 kwietnia 2010. [dostęp 12 kwietnia 2010].
  26. M.P. z 2010 r. Nr 43, poz. 613
  27. Komorowski wybrał nowych dowódców. Stachowiak odchodzi. wprost.pl, 19 maja 2010. [dostęp 7 sierpnia 2010].
  28. Powołanie Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego. prezydent.pl, 19 maja 2010. [dostęp 7 sierpnia 2011].
  29. Powołanie nastąpiło z dniem 23 maja 2010.
  30. Bronisław Komorowski powołał skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego. gazeta.pl, 20 maja 2010. [dostęp 23 maja 2010].
  31. M.P. z 2010 r. Nr 44, poz. 622
  32. M.P. z 2010 r. Nr 44, poz. 623
  33. M.P. z 2010 r. Nr 44, poz. 617
  34. Wygaśnięcie mandatów nastąpiło z dniem 24 czerwca 2010.
  35. M.P. z 2010 r. Nr 44, poz. 624
  36. Komorowski powołał (swoich) ludzi do KRRiT. tvn24.pl, 9 lipca 2010. [dostęp 19 lipca 2010].
  37. Wybory 2010. Bronisław Komorowski kandydatem PO na prezydenta. gazeta.pl, 27 marca 2010. [dostęp 27 marca 2010].
  38. Wybory 2010: Kolejni kandydaci z komitetami wyborczymi. gazeta.pl, 25 kwietnia 2010. [dostęp 25 kwietnia 2010].
  39. Wybory 2010. PD: Czujemy, że wraca IV RP. Popieramy Komorowskiego. gazeta.pl, 25 kwietnia 2010. [dostęp 25 kwietnia 2010].
  40. Apel Wyborczy ws. poparcia Bronisława Komorowskiego na Prezydenta RP. dpl.org.pl, 14 maja 2010. [dostęp 10 maja 2010].
  41. PO: Prawybory na finiszu, czwartek ostatnim dniem głosowania pocztą. gazeta.pl, 18 marca 2010. [dostęp 7 maja 2010].
  42. 150 znanych osób popiera Komorowskiego. wp.pl, 14 maja 2010. [dostęp 4 września 2010].
  43. Będę głosował na Bronisława Komorowskiego. wyborcza.pl, 14 maja 2010. [dostęp 14 maja 2010].
  44. a b Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 17 marca 2016].
  45. Olechowski poprze w II turze Komorowskiego. money.pl, 24 czerwca 2010. [dostęp 24 czerwca 2010].
  46. PO zdobyła pierwsze głosy lewicy. UP poparła Komorowskiego. wyborcza.pl, 24 czerwca 2010. [dostęp 24 maja 2011].
  47. a b Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 17 marca 2016].
  48. Dz. U. z 2010 r. Nr 122, poz. 828
  49. Dz. U. z 2010 r. Nr 139, poz. 936
  50. Prezydent przejął zwierzchnictwo nad armią. prezydent.pl, 15 sierpnia 2010. [dostęp 7 sierpnia 2011].
  51. 13 sierpnia 2010 Zgromadzenie Ogólne Sędziów Trybunału Konstytucyjnego przedstawiło prezydentowi po dwóch kandydatów na prezesa TK (Ewę Łętowską i Andrzeja Rzeplińskiego) i wiceprezesa TK Stanisława Biernata i Mirosława Granata. Kadencje dotychczasowych prezesów upłynęły 2 grudnia 2010.
  52. Po raz pierwszy kobieta na czele Sądu Najwyższego. lex.pl, 30 kwietnia 2014. [dostęp 25 czerwca 2015].
  53. Prezydent powołał rząd Ewy Kopacz. prezydent.pl, 22 września 2014. [dostęp 22 września 2014].
  54. Prezydent RP będzie ubiegał się o reelekcję. prezydent.pl, 5 lutego 2015. [dostęp 5 lutego 2015].
  55. Rada krajowa PO poparła kandydaturę Komorowskiego. tvn24.pl, 6 lutego 2015. [dostęp 6 lutego 2015].
  56. Partia Demokratyczna poparła kandydaturę Bronisława Komorowskiego na Prezydenta RP. demokraci.pl, 9 lutego 2015. [dostęp 8 maja 2015].
  57. Poparcie dla Pana Bronisława Komorowskiego. zielonirp.org.pl, 16 lutego 2015. [dostęp 8 maja 2015].
  58. Stronnictwo Demokratyczne poparło prezydenta Bronisława Komorowskiego. sd.pl, 28 marca 2015. [dostęp 18 lutego 2016].
  59. Barbara Sowa: Kto wszedł do komitetu poparcia Komorowskiego. dziennik.pl, 16 marca 2015. [dostęp 22 marca 2015].
  60. Wybory Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej 2015: Informacje o Komitecie Wyborczym. pkw.gov.pl. [dostęp 20 kwietnia 2015].
  61. Bronisław Komorowski oficjalnie rozpoczął kampanię prezydencką. „Wybierz zgodę i bezpieczeństwo”. onet.pl, 7 marca 2015. [dostęp 11 maja 2015].
  62. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 11 maja 2015 r. o wynikach głosowania i wyniku wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzonych na dzień 10 maja 2015 r.. pkw.gov.pl. [dostęp 12 maja 2015].
  63. PSL poparło Bronisława Komorowskiego w drugiej turze wyborów prezydenckich. tvp.info, 12 maja 2015. [dostęp 22 maja 2015].
  64. Stanowisko LPR przed II turą wyborów prezydenckich. lpr.pl, 22 maja 2015. [dostęp 22 maja 2015].
  65. Ponowne głosowanie. pkw.gov.pl, 25 maja 2015. [dostęp 25 maja 2015].
  66. Fundacja „Instytut Bronisława Komorowskiego”. mojepanstwo.pl. [dostęp 22 grudnia 2015].
  67. Mandat uzyskany listy ogólnopolskiej.
  68. M.P. z 1991 r. Nr 41, poz. 288
  69. M.P. z 1993 r. Nr 50, poz. 470
  70. M.P. z 1997 r. Nr 64, poz. 620
  71. Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 17 marca 2016].
  72. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 17 marca 2016].
  73. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 17 marca 2016].
  74. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 17 marca 2016].
  75. Zgodnie z art. 23 ust. 2 i art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1992 r. o orderach i odznaczeniach (Dz. U. z 1992 r. Nr 90, poz. 450).
  76. Указ Президента України № 1057/2008 (ukr.). president.gov.ua. [dostęp 13 kwietnia 2011].
  77. Gazzetta tal-Gvern ta’ Malta / The Malta Government Gazette Nru./No. 18,545 (malt. • ang.). doi-archived.gov.mt, 9 lutego 2010. [dostęp 19 listopada 2013]. s. 1311.
  78. Dekorera fler med eleganta riddarordnar (szw.). aftonbladet.se, 16 czerwca 2012. [dostęp 28 sierpnia 2012].
  79. Cidadãos Estrangeiros Agraciados com Ordens Portuguesas (port.). ordens.presidencia.pt. [dostęp 22 sierpnia 2012].
  80. Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it, 10 czerwca 2012. [dostęp 21 września 2012].
  81. Ordonnance Souveraine n° 3.989 du 17 octobre 2012 portant élévation dans l’Ordre de Saint-Charles (fr.). „Journal de Monaco” (legimonaco.mc). [dostęp 16 listopada 2012].
  82. Ar Triju Zvaigžņu ordeni apbalvotie, sākot no 2004. gada 1.oktobra (łot.). president.lv. [dostęp 27 września 2016]. s. 15.
  83. Njegova Ekscelencija BRONISŁAW KOMOROWSKI (chorw.). narodne-novine.nn.hr. [dostęp 10 grudnia 2013].
  84. Prezydent Grecji z oficjalną wizytą w Polsce. prezydent.pl, 8 lipca 2013. [dostęp 1 lipca 2014].
  85. Prezydent z wizytą w Macedonii. Otrzymał „Order 8 września”. historia.org.pl, 10 września 2013. [dostęp 11 listopada 2013].
  86. „September 8” order for Polish President Komorowski (ang.). kurir.mk, 10 września 2013. [dostęp 11 listopada 2013].
  87. Орден „8 Септември“ за полскиот претседател Бронислав Коморовски (mac.). mkd.mk, 10 września 2013. [dostęp 10 maja 2015].
  88. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 28 listopada 2014].
  89. Rad Bieleho dvojkríža, I. trieda (słow.). gasparovic.prezident.sk. [dostęp 26 czerwca 2014].
  90. Niderlandzka Para Królewska w Polsce. prezydent.pl, 24 czerwca 2014. [dostęp 26 czerwca 2014].
  91. Polska wspiera Mołdawię i Ukrainę na proeuropejskiej drodze. prezydent.pl, 20 listopada 2014. [dostęp 21 listopada 2014].
  92. Указ Президента України № 935/2014 (ukr.). president.gov.ua. [dostęp 2 lipca 2015].
  93. Krzyż „Pro Mari Nostro”. lmir.pl. [dostęp 11 grudnia 2011].
  94. Kawalerowie Krzyża PRO MARI NOSTRO. plm.ocalicodzapomnienia.eu. [dostęp 1 lutego 2013].
  95. Komorowski doktorem honoris causa Uniwersytetu Wileńskiego. gazeta.pl, 14 stycznia 2008. [dostęp 6 sierpnia 2010].
  96. Prezydent Komorowski na uniwersytecie w Segedynie. prezydent.pl, 23 marca 2012. [dostęp 26 marca 2012].
  97. Uniwersytet uhonorował prezydenta Komorowskiego. gazeta.pl, 25 kwietnia 2013. [dostęp 26 kwietnia 2013].
  98. VDU garbės daktaro regalijos – Bronisław Komorowski (lit.). vdu.lt, 2015-06-22. [dostęp 25 czerwca 2015].
  99. „Nie ma jak przyjaźń polsko-ukraińska i niech tak zostanie” (pol.). prezydent.pl, 2 lipca 2015. [dostęp 3 lipca 2015].
  100. Президент Республіки Польща Броніслав Коморовський – Doctor Honoris Causa Львівського національного університету імені Івана Франка (ukr.). lnu.edu.ua, 2 lipca 2015. [dostęp 3 lipca 2015].
  101. Pierwsze nadanie Medalu Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej 8 kwietnia 2008 r. Warszawa: Niezależny Komitet Historyczny Badania Zbrodni Katyńskiej, Polska Fundacja Katyńska, 2009, s. 253–255, 259, seria: „Zeszyty Katyńskie”. ISBN 83-917780-6-1.
  102. Prezydent otrzymał Medal Złoty UKSW. prezydent.pl, 10 października 2011. [dostęp 10 października 2011].
  103. Bronisław Komorowski Człowiekiem Roku „Wprost”. wprost.pl, 25 lutego 2013. [dostęp 25 lutego 2013].
  104. Paweł Wroński: Prezydent Bronisław Komorowski Człowiekiem Roku „Gazety Wyborczej”. Michnik: „Rzeczpospolita zapamięta tę prezydenturę”. wyborcza.pl, 18 czerwca 2015. [dostęp 30 stycznia 2016].
  105. Bronisław Komorowski uhonorowany nagrodą dla współtwórców wolności i demokracji. onet.pl, 12 września 2015.
  106. Prezydent Komorowski został honorowym obywatelem Józefowa. pap.pl, 27 listopada 2012. [dostęp 29 listopada 2012].
  107. Prezydent Bronisław Komorowski Honorowym Obywatelem Piły. naszemiasto.pl, 27 lutego 2013. [dostęp 10 sierpnia 2014].
  108. Prezydent Bronisław Komorowski honorowym obywatelem Wisły. dziennikzachodni.pl, 13 czerwca 2014. [dostęp 10 sierpnia 2014].
  109. Bronisław Komorowski honorowym obywatelem Kalisza. samorzad.lex.pl, 4 sierpnia 2014. [dostęp 10 sierpnia 2014].
  110. Biografia. prezydent.pl. [dostęp 4 września 2010].
  111. Politycy na łowach. newsweek.pl, 10 marca 2010. [dostęp 30 marca 2010].
  112. Wacław L. Kowalski: Związki Wicepremiera inż. Eugeniusza Kwiatkowskiego z Ligą Morską. Liga Morska i Rzeczna. [dostęp 3 grudnia 2014].
  113. Srebrne usta. trojka.info. [dostęp 22 września 2014].

Bibliografia[edytuj]