Bronisław Komorowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy polityka. Zobacz też: inne osoby o tym samym imieniu i nazwisku.
Bronisław Komorowski
Rada Krajowa Platformy Obywatelskiej RP, Warszawa (6.02.2015) (15836909753) (cropped).jpg
Data i miejsce urodzenia 4 czerwca 1952
Oborniki Śląskie
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
Okres od 6 sierpnia 2010
do 6 sierpnia 2015
Pierwsza dama Anna Komorowska
Poprzednik Lech Kaczyński
Następca Andrzej Duda
Tymczasowo wykonujący obowiązki prezydenta RP
Okres od 10 kwietnia 2010
do 8 lipca 2010
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Następca Bogdan Borusewicz
Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Okres od 5 listopada 2007
do 8 lipca 2010
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Ludwik Dorn
Następca Grzegorz Schetyna
Minister obrony narodowej
Okres od 16 czerwca 2000
do 19 października 2001
Przynależność polityczna Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe
Poprzednik Janusz Onyszkiewicz
Następca Jerzy Szmajdziński
Bronisław Komorowski Signature.svg
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Komandoria Missio Reconciliationis Krzyż „Pro Mari Nostro” Order Księcia Jarosława Mądrego V klasy Order Narodowy Zasługi II klasy (Malta) Order Królewski Serafinów (Szwecja) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Świętego Olafa Wielki Łańcuch Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy z Wielkim Łańcuchem Wielki Oficer Orderu Świętego Karola (Monako) Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Trzech Gwiazd I klasy (Łotwa) Wielki Order Króla Tomisława (Chorwacja) Krzyż Wielki Orderu Zbawiciela (Grecja) Order 8 Września (Macedonia) Order Krzyża Ziemi Maryjnej I Klasy (Estonia) Order Lwa Złotego (Nassau) Order Podwójnego Białego Krzyża I Klasy (Słowacja) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Lwa Niderlandzkiego (Holandia) MD Orden of Republicl Rib.png Order Księcia Jarosława Mądrego I klasy
Bronisław Komorowski (z lewej), Lech Kaczyński i Nicolas Sarkozy, 2008
W dniu złożenia przysięgi prezydenckiej przed Zgromadzeniem Narodowym, 6 sierpnia 2010
Spotkanie prezydenta Bronisława Komorowskiego z papieżem Benedyktem XVI
Spotkanie z prezydentem Stanów Zjednoczonych Barackiem Obamą (28 maja 2011)
Bronisław Komorowski z Joachimem Gauckiem i Norbertem Lammertem po uroczystości z okazji 75-lecia wybuchu II wojny światowej przed fragmentem muru Stoczni Gdańskiej przy północno-wschodnim narożniku budynku Bundestagu w Berlinie (10 września 2014)

Bronisław Maria Komorowski i (ur. 4 czerwca 1952 w Obornikach Śląskich) – polski polityk i historyk. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2010–2015.

W okresie PRL działacz opozycji demokratycznej, w latach 1990–1991 i 1992–1993 wiceminister obrony narodowej, w latach 1991–2010 poseł na Sejm I, II, III, IV, V i VI kadencji, w latach 2000–2001 minister obrony narodowej, w latach 2005–2007 wicemarszałek Sejmu V kadencji, w latach 2007–2010 marszałek Sejmu VI kadencji. Od 10 kwietnia 2010 do 8 lipca 2010 wykonywał tymczasowo obowiązki prezydenta RP.

Młodość i wykształcenie[edytuj]

Jest synem Zygmunta Leona Komorowskiego (profesora i afrykanisty) oraz Jadwigi z Szalkowskich[1], a także siostrzeńcem Haliny Wołłowicz[2]. Mieszkał w rodzinnych Obornikach Śląskich, w Poznaniu, następnie w Józefowie k. Otwocka (1956–1959), a od 1959 do 1966 w Pruszkowie, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej[3]. W 1966 przeniósł się do Warszawy. Ukończył XXIV Liceum Ogólnokształcące im. Cypriana Norwida[4]. W 1968 w trakcie nauki w szkole średniej brał udział w wiecach organizowanych w związku z wydarzeniami marcowymi[5]. Za prowadzoną działalność opozycyjną po raz pierwszy został zatrzymany w 1971[6].

Przez wiele lat związany z ruchem harcerskim. Należał do 75. Mazowieckiej Drużyny Harcerskiej w Pruszkowie. Podczas studiów był instruktorem harcerskim w Szczepie 208 WDHiZ im. Batalionu „Parasol” w hufcu Mokotów. W harcerstwie poznał przyszłą żonę[7].

W 1977 ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. W trakcie studiów należał do Studenckiego Koła Naukowego Historyków UW, pełnił także funkcję jego prezesa[8].

Działalność zawodowa i publiczna w PRL[edytuj]

Od 1977 do 1980 był stażystą w dzienniku „Słowo Powszechne”. Zaangażowany w działalność opozycyjną w ramach Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. W 1979 znalazł się wśród założycieli wydawnictwa niezależnego Biblioteka Historyczna i Literacka. Organizował biblioteki pism drugoobiegowych, a także manifestacje niepodległościowe[9]. W 1980 został skazany razem z działaczami Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela na karę miesiąca aresztu za zorganizowanie w dniu 11 listopada 1979 manifestacji przed Grobem Nieznanego Żołnierza (rozprawie odwoławczej przewodniczył sędzia Andrzej Kryże)[5].

W 1980 wstąpił do NSZZ „Solidarność”, organizował struktury związku w Regionie Mazowsze, pracował w Ośrodku Badań Społecznych NSZZ „Solidarność”. W 1981 był jednym z sygnatariuszy deklaracji założycielskiej Klubów Służby Niepodległości. W czasie stanu wojennego był internowany od grudnia 1981 do czerwca 1982 w Jaworzu; po zwolnieniu pracował jako nauczyciel w Niższym Seminarium Duchownym w Niepokalanowie, kontynuował działalność opozycyjną, m.in. był jednym z założycieli podziemnego pisma „ABC. Adriatyk, Bałtyk, Morze Czarne[9].

Działalność publiczna w III RP do 2007[edytuj]

W latach 1989–1990 pełnił funkcję dyrektora gabinetu ministra Aleksandra Halla w Urzędzie Rady Ministrów, a w latach 1990–1993 (z przerwą w 1992) – cywilnego wiceministra obrony narodowej ds. wychowawczo-społecznych w rządach: Tadeusza Mazowieckiego, Jana Krzysztofa Bieleckiego i Hanny Suchockiej.

Jako bezpartyjny kandydat Unii Demokratycznej uzyskiwał mandat poselski w wyborach w 1991 i 1993. W 1994 przystąpił do nowo powołanej Unii Wolności, w której w 1995 objął funkcję sekretarza generalnego[10]. W 1997, pod koniec trwania II kadencji Sejmu, wraz z grupą działaczy UW pod kierownictwem Jana Rokity utworzył Koło Konserwatywno-Ludowe. W tym samym roku wraz z KKL przystąpił do nowo utworzonego Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego, które jednocześnie przystąpiło do Akcji Wyborczej Solidarność. W SKL pełnił funkcje sekretarza generalnego i wiceprezesa.

W wyborach w 1997 zdobył mandat poselski jako kandydat AWS. W latach 1997–2000 przewodniczył sejmowej Komisji Obrony Narodowej, a w latach 2000–2001 był ministrem obrony narodowej w rządzie Jerzego Buzka. W 2001, jeszcze jako minister w mniejszościowym rządzie AWS, Bronisław Komorowski wraz z częścią działaczy SKL związał się z Platformą Obywatelską. Z listy tego ugrupowania kandydował w wyborach do Sejmu IV kadencji. Uzyskał mandat poselski w okręgu warszawskim. Wkrótce po inauguracji nowego parlamentu wystąpił z SKL i zaangażował się w działalność Platformy Obywatelskiej. Od 2001 był członkiem zarządu krajowego PO, a od 2006 wiceprzewodniczącym. W Sejmie IV kadencji był zastępcą przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej i członkiem Komisji Spraw Zagranicznych.

W wyborach do Sejmu V kadencji ponownie uzyskał mandat, tym razem w okręgu podwarszawskim. 26 października 2005 został wybrany na wicemarszałka Sejmu. Za jego kandydaturą głosowało 398 posłów. W trakcie tej kadencji był jednym z najbardziej aktywnych kontestatorów działalności rządów PiS, w szczególności polityki zagranicznej i obronnej. Krytykował m.in. powierzenie sędziemu Andrzejowi Kryżemu funkcji wiceministra sprawiedliwości.

W wyborach do Sejmu w 2007 z powodzeniem startował z pierwszego miejsca na liście PO w okręgu podwarszawskim, uzyskując 139 320 głosów[11].

Marszałek Sejmu (2007–2010)[edytuj]

Działalność[edytuj]

5 listopada 2007 na pierwszym posiedzeniu Sejmu RP VI kadencji Bronisław Komorowski został wybrany większością bezwzględną 292 głosów na Marszałka Sejmu. Jego konkurentem był Krzysztof Putra z PiS, który uzyskał 160 głosów. We wrześniu 2008 posłowie KP PiS złożyli wniosek o odwołanie go z tej funkcji[12], który jednak wycofali. 8 lipca 2010, w związku z wyborem na urząd prezydenta RP, zrezygnował z tej funkcji i jednocześnie złożył mandat poselski.

Z racji pełnienia funkcji marszałka Sejmu podejmował licznych gości zagranicznych, w tym głowy państw, szefów rządów, przewodniczących parlamentów, ministrów. Spotkał się również z Tenzinem Gjaco (XIV Dalajlamą).

21 sierpnia 2008 odwołał Bożenę Borys-Szopę ze stanowiska głównego inspektora pracy i powołał na tę funkcję Tadeusza Zająca.

Tymczasowo wykonujący obowiązki prezydenta RP[edytuj]

Na skutek śmierci prezydenta Lecha Kaczyńskiego w katastrofie lotniczej 10 kwietnia 2010, jako Marszałek Sejmu, w oparciu o art. 131 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997, przez trzy miesiące wykonywał obowiązki prezydenta RP[13]. Funkcje te sprawował do 8 lipca 2010, kiedy to zrezygnował ze stanowiska marszałka Sejmu.

18 kwietnia 2010 uczestniczył w Krakowie w uroczystościach pogrzebowych Lecha i Marii Kaczyńskich, podczas których spotkał się m.in. z prezydentem Rosji Dmitrijem Miedwiediewem[14]. Jako gospodarz uroczystości pogrzebowych przyjmował oficjalne kondolencje od zagranicznych delegacji[15].

Pierwszym powszechnie obowiązującym wydanym z racji uzyskanych uprawnień aktem prawnym było rozporządzenie z 10 kwietnia 2010 w sprawie wprowadzenia żałoby narodowej w dniach 10–16 kwietnia 2010[16]. Uchwalone przez parlament ustawy po raz pierwszy podpisał 12 kwietnia 2010; kolejne podpisywał m.in. 16 kwietnia 2010 i 29 kwietnia (łącznie – 64 ustawy[17]). 21 kwietnia 2010 wydał postanowienie o zarządzeniu przedterminowych wyborów prezydenckich na dzień 20 czerwca 2010[18]. 16, 19 i 23 kwietnia 2010 odznaczył pośmiertnie Orderami Odrodzenia Polski ofiary katastrofy[19][20][21].

8 maja 2010 udał się z dwudniową zagraniczną wizytą do Rosji na obchody 65. rocznicy zakończenia II wojny światowej[22].

Wybrane nominacje i powołania

Udział w wyborach prezydenckich w 2010[edytuj]

Był jednym z dwóch (obok Radosława Sikorskiego) kandydatów biorących udział w partyjnych prawyborach o nominację na kandydata w wyborach prezydenckich z ramienia PO. 27 marca 2010 w auli Politechniki Warszawskiej ogłoszono, że Bronisław Komorowski wygrał partyjne głosowanie (otrzymując 68,5% głosów), zostając oficjalnym kandydatem tego ugrupowania na urząd prezydenta RP[37].

Bronisław Komorowski zdecydował się wziąć udział w zarządzonych przez siebie przedterminowych wyborach prezydenckich jako oficjalny kandydat Platformy Obywatelskiej. Jego komitet wyborczy został zgłoszony do PKW 25 kwietnia 2010[38] i zarejestrowany 7 maja 2010. Hasło kandydata brzmiało „Zgoda buduje”.

Poparcia udzieliły mu Partia Demokratyczna – demokraci.pl (25 kwietnia 2010)[39], Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe (6 maja 2010) i Demokratyczna Partia Lewicy (10 maja 2010)[40].

Swoje wsparcie dla jego osoby jeszcze na etapie prawyborów wyrazili publicznie m.in. Władysław Bartoszewski, Tadeusz Mazowiecki i Lech Wałęsa[41]. Do ogólnopolskiego komitetu poparcia przystąpiło początkowo ponad 150 osób, w tym aktorzy, naukowcy, sportowcy, przedsiębiorcy, artyści, pisarze, działacze opozycji demokratycznej i przedstawiciele kombatantów[42]. 14 maja 2010 głosowanie na marszałka Sejmu na łamach „Gazety Wyborczej” zapowiedział jej redaktor naczelny Adam Michnik[43]. 2 czerwca 2010 w ramach prowadzonej kampanii wyborczej Bronisław Komorowski odwiedził Londyn, gdzie spotkał się z tamtejszą Polonią oraz sympatykami.

W pierwszej turze wyborów prezydenckich 20 czerwca 2010 uzyskał 6 981 319 głosów (41,54%), zajmując 1. miejsce spośród 10 kandydatów[44]. Wszedł do drugiej tury głosowania razem z Jarosławem Kaczyńskim, który uzyskał poparcie na poziomie 36,46%. Otrzymał oficjalne poparcie ze strony kandydującego w pierwszej turze Andrzeja Olechowskiego i wspierającego go Stronnictwa Demokratycznego[45]. Za jego kandydaturą opowiedziała się również m.in. Unia Pracy[46].

W drugiej turze głosowania Bronisław Komorowski uzyskał 8 933 887 głosów ważnych, tj. 53,01%, wygrywając tym samym wybory[47], co zostało stwierdzone w obwieszczeniu i uchwale PKW z 5 lipca 2010[48]. Sąd Najwyższy stwierdził ważność wyborów 3 sierpnia 2010[49].

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej[edytuj]

Działalność[edytuj]

Bronisław Komorowski i Donald Tusk w Senacie, 4 lipca 2014
Bronisław Komorowski wygłaszający orędzie przed Zgromadzeniem Narodowym, 4 czerwca 2014
Obchody 600-lecia bitwy grunwaldzkiej z udziałem delegacji polskiej, litewskiej, rumuńskiej i mołdawskiej, 17 lipca 2010
Z parą prezydencką Andrzejem Dudą i Agatą Kornhauser-Dudą w Sejmie po zakończeniu obrad Zgromadzenia Narodowego, zwołanego 6 sierpnia 2015 w celu odebrania przysięgi od jego następcy

Pięcioletnia kadencja prezydencka Bronisława Komorowskiego rozpoczęła się 6 sierpnia 2010 z chwilą złożenia przysięgi przed Zgromadzeniem Narodowym. Przed złożeniem przysięgi zrezygnował z członkostwa w Platformie Obywatelskiej. Symboliczne przejęcie zwierzchnictwa nad Siłami Zbrojnymi odbyło się w dniu Święta Wojska Polskiego przed Grobem Nieznanego Żołnierza 15 sierpnia 2010[50]. Urzędowanie zakończył 6 sierpnia 2015 z chwilą zaprzysiężenia jego następcy Andrzeja Dudy.

Wybrane nominacje i powołania

Udział w wyborach prezydenckich w 2015[edytuj]

5 lutego 2015 Bronisław Komorowski ogłosił, że będzie ubiegał się o reelekcję w wyborach prezydenckich 10 maja 2015[54]. Dzień później rada krajowa Platformy Obywatelskiej udzieliła mu poparcia w tych wyborach[55]. Otrzymał również poparcie Partii Demokratycznej[56], Partii Zielonych RP[57] i Stronnictwa Demokratycznego[58]. Podobnie jak w trakcie poprzedniej kampanii, został przedstawiony honorowy komitet poparcia[59].

Komitet wyborczy Bronisława Komorowskiego został zarejestrowany 18 marca 2015[60]. Hasło kandydata brzmiało „Wybierz zgodę i bezpieczeństwo”[61].

W przeprowadzonej 10 maja 2015 pierwszej turze głosowania zajął 2. miejsce, zdobywając 5 031 060 głosów, co stanowiło 33,77% głosów ważnych. Ponieważ żaden z kandydatów nie przekroczył progu 50% głosów ważnych, Bronisław Komorowski wszedł do drugiej tury głosowania wraz z Andrzejem Dudą, który otrzymał 34,76% głosów ważnych[62]. Przed druga turą poparcia udzieliły mu Polskie Stronnictwo Ludowe[63] i Liga Polskich Rodzin[64].

W przeprowadzonej 24 maja 2015 drugiej turze wyborów Bronisław Komorowski przegrał z Andrzejem Dudą z PiS, uzyskując 48,45% głosów ważnych (8 112 311 głosów)[65].

Działalność po prezydenturze[edytuj]

14 sierpnia 2015 została zarejestrowana pozarządowa organizacja Fundacja „Instytut Bronisława Komorowskiego[66].

Wyniki wyborcze[edytuj]

Wybory Komitet wyborczy Organ Okręg Wynik
1991 Unia Demokratyczna Sejm I kadencji nr 36[67] 5602 (1,23%)T[68]
1993 Unia Demokratyczna Sejm II kadencji nr 32 8607 (4,68%)T[69]
1997 Akcja Wyborcza Solidarność Sejm III kadencji nr 1 20 251 (2,55%)T[70]
2001 KWW Platforma Obywatelska Sejm IV kadencji nr 19 14 493 (1,97%)T[71]
2005 Platforma Obywatelska RP Sejm V kadencji nr 20 42 100 (13,27%)T[72]
2007 Platforma Obywatelska RP Sejm VI kadencji nr 20 139 320 (30,25%)T[11]
2010 KW Kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej
Polskiej Bronisława Komorowskiego
Prezydent RP 6 981 319 (41,54%)N[44]
8 933 887 (53,01%)T[47]
2015 KW Kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej
Polskiej Bronisława Komorowskiego
Prezydent RP 5 031 060 (33,77%)N[73]
8 112 311 (48,45%)N[74]

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Otrzymane z urzędu

Z tytułu objęcia urzędu prezydenta RP Bronisław Komorowski został kawalerem Orderu Orła Białego, Wielkim Mistrzem Orderu i przewodniczącym jego Kapituły, a także kawalerem Orderu Odrodzenia Polski I Klasy, Wielkim Mistrzem Orderu i przewodniczącym jego Kapituły[75].

Ordery i odznaczenia państw obcych
Pozostałe wyróżnienia i odznaczenia

Życie prywatne i działalność społeczna[edytuj]

Bronisław Komorowski od 1977 jest żonaty z Anną (z domu Dembowską), mają pięcioro dzieci[111]: Zofię (ur. 1979), Tadeusza (ur. 1981), Marię (ur. 1983), Piotra (ur. 1986) i Elżbietę (ur. 1989). Zajmował się hobbystycznie myślistwem[112].

Był prezesem Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego. W 1990 został prezesem Ligi Morskiej (przemianowanej na Ligę Morską i Rzeczną) i funkcję tę pełnił przez 17 lat (do 2007)[113]. W 2005 wydawnictwo Rytm wydało książkę Prawą Stroną – życie, polityka, anegdota, wywiad-rzekę, który z Bronisławem Komorowskim przeprowadziła Maria Wągrowska.

W 2002 zajął drugie miejsce w plebiscycie Programu III Polskiego Radia „Srebrne Usta” za wypowiedź na temat zakupu dla polskiego lotnictwa wojskowego samolotów F-16: Jest takie powiedzenie, że polski lotnik to jest taki, że jak trzeba będzie, to nawet poleci na drzwiach od stodoły. Więc proszę Państwa, chciałem z wielką satysfakcją stwierdzić, że to już nie grozi. Piloci polscy będą latali na F-16[114].

Przypisy

  1. Sylwetka na stronie sejm-wielki.pl [dostęp 27 marca 2010].
  2. Anna Herbich: Dziewczyny z Powstania. Kraków: Znak Horyzont, 2014, s. 72.
  3. Biografia. prezydent.pl. [dostęp 4 września 2010].
  4. Absolwent Norwida prezydentem RP. norwid.waw.pl, 5 lipca 2010. [dostęp 12 maja 2016].
  5. a b Bronisław Komorowski. polityka.pl, 27 kwietnia 2010. [dostęp 10 maja 2010].
  6. Bronisław Komorowski w serwisie „Ludzie Wprost”. [dostęp 10 maja 2010].
  7. Wiktor Świetlik: Bronisław Komorowski. Pierwsza niezależna biografia. Warszawa: The Facto, 2010, s. 54.
  8. 90-lecie Studenckiego Koła Naukowego Historyków UW. histmag.org, 21 grudnia 2008. [dostęp 27 marca 2010].
  9. a b Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 10 maja 2010].
  10. Joanna Kalka: Zapomniana lekcja Jacka Kuronia. rp.pl, 4 sierpnia 2015. [dostęp 14 czerwca 2016].
  11. a b Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 17 marca 2016].
  12. Ruszył Sejm. PiS żąda głów marszałków. dziennik.pl, 2 września 2008. [dostęp 12 lipca 2010].
  13. Oświadczenie Marszałka Sejmu. abw.gov.pl, 10 kwietnia 2010. [dostęp 6 września 2012].
  14. Informacja o delegacjach zagranicznych. msz.gov.pl, 18 kwietnia 2010. [dostęp 22 kwietnia 2010].
  15. Komorowski honorowym gospodarzem pogrzebu. wp.pl, 14 kwietnia 2010. [dostęp 20 kwietnia 2010].
  16. Dz.U. z 2010 r. Nr 58, poz. 368
  17. a b Działania Marszałka wykonującego obowiązki Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego w okresie 10.04–8.07.2010 r.. prezydent.pl, 8 lipca 2010. [dostęp 10 sierpnia 2010].
  18. Dz.U. z 2010 r. Nr 65, poz. 405
  19. M.P. z 2010 r. Nr 40, poz. 587
  20. M.P. z 2010 r. Nr 40, poz. 588
  21. M.P. z 2010 r. Nr 40, poz. 590
  22. Komorowski już w Moskwie. newsweek.pl, 8 maja 2010. [dostęp 8 maja 2010].
  23. M.P. z 2010 r. Nr 21, poz. 199
  24. M.P. z 2010 r. Nr 53, poz. 727
  25. Pierwsze decyzje Komorowskiego: gen. Koziej będzie szefem BBN-u. gazeta.pl, 12 kwietnia 2010. [dostęp 12 kwietnia 2010].
  26. M.P. z 2010 r. Nr 43, poz. 613
  27. Komorowski wybrał nowych dowódców. Stachowiak odchodzi. wprost.pl, 19 maja 2010. [dostęp 7 sierpnia 2010].
  28. Powołanie Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego. prezydent.pl, 19 maja 2010. [dostęp 7 sierpnia 2011].
  29. Powołanie nastąpiło z dniem 23 maja 2010.
  30. Bronisław Komorowski powołał skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego. gazeta.pl, 20 maja 2010. [dostęp 23 maja 2010].
  31. M.P. z 2010 r. Nr 44, poz. 622
  32. M.P. z 2010 r. Nr 44, poz. 623
  33. M.P. z 2010 r. Nr 44, poz. 617
  34. Wygaśnięcie mandatów nastąpiło z dniem 24 czerwca 2010.
  35. M.P. z 2010 r. Nr 44, poz. 624
  36. Komorowski powołał (swoich) ludzi do KRRiT. tvn24.pl, 9 lipca 2010. [dostęp 19 lipca 2010].
  37. Wybory 2010. Bronisław Komorowski kandydatem PO na prezydenta. gazeta.pl, 27 marca 2010. [dostęp 27 marca 2010].
  38. Wybory 2010: Kolejni kandydaci z komitetami wyborczymi. gazeta.pl, 25 kwietnia 2010. [dostęp 25 kwietnia 2010].
  39. Wybory 2010. PD: Czujemy, że wraca IV RP. Popieramy Komorowskiego. gazeta.pl, 25 kwietnia 2010. [dostęp 25 kwietnia 2010].
  40. Apel Wyborczy ws. poparcia Bronisława Komorowskiego na Prezydenta RP. dpl.org.pl, 14 maja 2010. [dostęp 10 maja 2010].
  41. PO: Prawybory na finiszu, czwartek ostatnim dniem głosowania pocztą. gazeta.pl, 18 marca 2010. [dostęp 7 maja 2010].
  42. 150 znanych osób popiera Komorowskiego. wp.pl, 14 maja 2010. [dostęp 4 września 2010].
  43. Będę głosował na Bronisława Komorowskiego. wyborcza.pl, 14 maja 2010. [dostęp 14 maja 2010].
  44. a b Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 17 marca 2016].
  45. Olechowski poprze w II turze Komorowskiego. money.pl, 24 czerwca 2010. [dostęp 24 czerwca 2010].
  46. PO zdobyła pierwsze głosy lewicy. UP poparła Komorowskiego. wyborcza.pl, 24 czerwca 2010. [dostęp 24 maja 2011].
  47. a b Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 17 marca 2016].
  48. Dz.U. z 2010 r. Nr 122, poz. 828
  49. Dz.U. z 2010 r. Nr 139, poz. 936
  50. Prezydent przejął zwierzchnictwo nad armią. prezydent.pl, 15 sierpnia 2010. [dostęp 7 sierpnia 2011].
  51. 13 sierpnia 2010 Zgromadzenie Ogólne Sędziów Trybunału Konstytucyjnego przedstawiło prezydentowi po dwóch kandydatów na prezesa TK (Ewę Łętowską i Andrzeja Rzeplińskiego) i wiceprezesa TK Stanisława Biernata i Mirosława Granata. Kadencje dotychczasowych prezesów upłynęły 2 grudnia 2010.
  52. Po raz pierwszy kobieta na czele Sądu Najwyższego. lex.pl, 30 kwietnia 2014. [dostęp 25 czerwca 2015].
  53. Prezydent powołał rząd Ewy Kopacz. prezydent.pl, 22 września 2014. [dostęp 22 września 2014].
  54. Prezydent RP będzie ubiegał się o reelekcję. prezydent.pl, 5 lutego 2015. [dostęp 5 lutego 2015].
  55. Rada krajowa PO poparła kandydaturę Komorowskiego. tvn24.pl, 6 lutego 2015. [dostęp 6 lutego 2015].
  56. Partia Demokratyczna poparła kandydaturę Bronisława Komorowskiego na Prezydenta RP. demokraci.pl, 9 lutego 2015. [dostęp 8 maja 2015].
  57. Poparcie dla Pana Bronisława Komorowskiego. zielonirp.org.pl, 16 lutego 2015. [dostęp 8 maja 2015].
  58. Stronnictwo Demokratyczne poparło prezydenta Bronisława Komorowskiego. sd.pl, 28 marca 2015. [dostęp 18 lutego 2016].
  59. Barbara Sowa: Kto wszedł do komitetu poparcia Komorowskiego. dziennik.pl, 16 marca 2015. [dostęp 22 marca 2015].
  60. Wybory Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej 2015: Informacje o Komitecie Wyborczym. pkw.gov.pl. [dostęp 20 kwietnia 2015].
  61. Bronisław Komorowski oficjalnie rozpoczął kampanię prezydencką. „Wybierz zgodę i bezpieczeństwo”. onet.pl, 7 marca 2015. [dostęp 11 maja 2015].
  62. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 11 maja 2015 r. o wynikach głosowania i wyniku wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzonych na dzień 10 maja 2015 r.. pkw.gov.pl. [dostęp 12 maja 2015].
  63. PSL poparło Bronisława Komorowskiego w drugiej turze wyborów prezydenckich. tvp.info, 12 maja 2015. [dostęp 22 maja 2015].
  64. Stanowisko LPR przed II turą wyborów prezydenckich. lpr.pl, 22 maja 2015. [dostęp 22 maja 2015].
  65. Ponowne głosowanie. pkw.gov.pl, 25 maja 2015. [dostęp 25 maja 2015].
  66. Fundacja „Instytut Bronisława Komorowskiego”. mojepanstwo.pl. [dostęp 22 grudnia 2015].
  67. Mandat uzyskany listy ogólnopolskiej.
  68. M.P. z 1991 r. Nr 41, poz. 288
  69. M.P. z 1993 r. Nr 50, poz. 470
  70. M.P. z 1997 r. Nr 64, poz. 620
  71. Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 17 marca 2016].
  72. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 17 marca 2016].
  73. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 17 marca 2016].
  74. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 17 marca 2016].
  75. Zgodnie z art. 23 ust. 2 i art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1992 r. o orderach i odznaczeniach (Dz.U. z 1992 r. Nr 90, poz. 450).
  76. Указ Президента України № 1057/2008 (ukr.). president.gov.ua. [dostęp 13 kwietnia 2011].
  77. Gazzetta tal-Gvern ta’ Malta / The Malta Government Gazette Nru./No. 18,545 (malt. • ang.). doi-archived.gov.mt, 9 lutego 2010. [dostęp 19 listopada 2013]. s. 1311.
  78. Dekorera fler med eleganta riddarordnar (szw.). aftonbladet.se, 16 czerwca 2012. [dostęp 28 sierpnia 2012].
  79. Cidadãos Estrangeiros Agraciados com Ordens Portuguesas (port.). ordens.presidencia.pt. [dostęp 22 sierpnia 2012].
  80. Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it, 10 czerwca 2012. [dostęp 21 września 2012].
  81. Ordonnance Souveraine n° 3.989 du 17 octobre 2012 portant élévation dans l’Ordre de Saint-Charles (fr.). „Journal de Monaco” (legimonaco.mc). [dostęp 16 listopada 2012].
  82. Ar Triju Zvaigžņu ordeni apbalvotie, sākot no 2004. gada 1.oktobra (łot.). president.lv. [dostęp 27 września 2016]. s. 15.
  83. Njegova Ekscelencija BRONISŁAW KOMOROWSKI (chorw.). narodne-novine.nn.hr. [dostęp 10 grudnia 2013].
  84. Prezydent Grecji z oficjalną wizytą w Polsce. prezydent.pl, 8 lipca 2013. [dostęp 1 lipca 2014].
  85. Prezydent z wizytą w Macedonii. Otrzymał „Order 8 września”. historia.org.pl, 10 września 2013. [dostęp 11 listopada 2013].
  86. „September 8” order for Polish President Komorowski (ang.). kurir.mk, 10 września 2013. [dostęp 11 listopada 2013].
  87. Орден „8 Септември“ за полскиот претседател Бронислав Коморовски (mac.). mkd.mk, 10 września 2013. [dostęp 10 maja 2015].
  88. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 28 listopada 2014].
  89. Rad Bieleho dvojkríža, I. trieda (słow.). gasparovic.prezident.sk. [dostęp 26 czerwca 2014].
  90. Niderlandzka Para Królewska w Polsce. prezydent.pl, 24 czerwca 2014. [dostęp 26 czerwca 2014].
  91. Polska wspiera Mołdawię i Ukrainę na proeuropejskiej drodze. prezydent.pl, 20 listopada 2014. [dostęp 21 listopada 2014].
  92. Указ Президента України № 935/2014 (ukr.). president.gov.ua. [dostęp 2 lipca 2015].
  93. Krzyż „Pro Mari Nostro”. lmir.pl. [dostęp 11 grudnia 2011].
  94. Kawalerowie Krzyża PRO MARI NOSTRO. plm.ocalicodzapomnienia.eu. [dostęp 1 lutego 2013].
  95. Komorowski doktorem honoris causa Uniwersytetu Wileńskiego. gazeta.pl, 14 stycznia 2008. [dostęp 6 sierpnia 2010].
  96. Prezydent Komorowski na uniwersytecie w Segedynie. prezydent.pl, 23 marca 2012. [dostęp 26 marca 2012].
  97. Uniwersytet uhonorował prezydenta Komorowskiego. gazeta.pl, 25 kwietnia 2013. [dostęp 26 kwietnia 2013].
  98. VDU garbės daktaro regalijos – Bronisław Komorowski (lit.). vdu.lt, 2015-06-22. [dostęp 25 czerwca 2015].
  99. „Nie ma jak przyjaźń polsko-ukraińska i niech tak zostanie”. prezydent.pl, 2 lipca 2015. [dostęp 3 lipca 2015].
  100. Президент Республіки Польща Броніслав Коморовський – Doctor Honoris Causa Львівського національного університету імені Івана Франка (ukr.). lnu.edu.ua, 2 lipca 2015. [dostęp 3 lipca 2015].
  101. Pierwsze nadanie Medalu Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej 8 kwietnia 2008 r. Warszawa: Niezależny Komitet Historyczny Badania Zbrodni Katyńskiej, Polska Fundacja Katyńska, 2009, s. 253–255, 259, seria: „Zeszyty Katyńskie”. ISBN 83-917780-6-1.
  102. Prezydent otrzymał Medal Złoty UKSW. prezydent.pl, 10 października 2011. [dostęp 10 października 2011].
  103. Bronisław Komorowski Człowiekiem Roku „Wprost”. wprost.pl, 25 lutego 2013. [dostęp 25 lutego 2013].
  104. Nagroda Lewiatana dla prezydenta Komorowskiego. tvpparlament.pl, 15 maja 2013. [dostęp 25 lipca 2017].
  105. Paweł Wroński: Prezydent Bronisław Komorowski Człowiekiem Roku „Gazety Wyborczej”. Michnik: „Rzeczpospolita zapamięta tę prezydenturę”. wyborcza.pl, 18 czerwca 2015. [dostęp 30 stycznia 2016].
  106. Bronisław Komorowski uhonorowany nagrodą dla współtwórców wolności i demokracji. onet.pl, 12 września 2015. [dostęp 12 września 2015].
  107. Prezydent Komorowski został honorowym obywatelem Józefowa. pap.pl, 27 listopada 2012. [dostęp 29 listopada 2012].
  108. Prezydent Bronisław Komorowski Honorowym Obywatelem Piły. naszemiasto.pl, 27 lutego 2013. [dostęp 10 sierpnia 2014].
  109. Prezydent Bronisław Komorowski honorowym obywatelem Wisły. dziennikzachodni.pl, 13 czerwca 2014. [dostęp 10 sierpnia 2014].
  110. Bronisław Komorowski honorowym obywatelem Kalisza. samorzad.lex.pl, 4 sierpnia 2014. [dostęp 10 sierpnia 2014].
  111. Biografia. prezydent.pl. [dostęp 4 września 2010].
  112. Politycy na łowach. newsweek.pl, 10 marca 2010. [dostęp 30 marca 2010].
  113. Wacław L. Kowalski: Związki Wicepremiera inż. Eugeniusza Kwiatkowskiego z Ligą Morską. Liga Morska i Rzeczna. [dostęp 3 grudnia 2014].
  114. Srebrne usta. trojka.info. [dostęp 22 września 2014].

Bibliografia[edytuj]