Stanisław Bakun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Bakun
major lekarz weterynarii major lekarz weterynarii
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1893
Jezioryszcze
Data i miejsce śmierci 9 marca 1942
ZSRR
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki Wojsko Litwy Środkowej
Stanowiska szef weterynarii wojska
Późniejsza praca lekarz weterynarz

Stanisław Bakun (ur. 22 marca 1875 w Jezioryszczach, zm. 9 marca 1942 w ZSRR) – weterynarz, major lekarz weterynarii Wojska Polskiego.

Tablica z nazwiskiem St. Bakuna na cmentarzu w Kermine

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 22 marca 1875 w Jezioryszczach (powiat oszmiański)[1][2]. W 1901 uzyskał dyplom lekarza weterynarii w Instytutu Weterynaryjnego na Uniwersytecie w Dorpacie[2]. Podczas studiów był członkiem polskiej korporacji akademickiejLutycja[3]. Był zatrudniony na stanowisku sejmikowego lekarza weterynaryjnego w Gostyninie[2]. W 1911 prowadził własną lecznicę dla zwierząt przy ulicy Ostrobramskiej 16 w Wilnie[4]. Zamieszkiwał wówczas przy ul. Jarosławskiej 4[5].

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości był sekretarzem Zjazdu Lekarzy Weterynaryjnych w Wilnie w dniach 24-25 listopada 1918 (po którym utworzono Wileńskie Towarzystwo Lekarzy Weterynaryjnych oraz Studium Weterynaryjne na Wydziale Lekarskim Uniwersytet Wileńskiego), podpisując wówczas odezwę do społeczeństwa i zostając członkiem sekcji weterynaryjnej przy komisji organizacyjno-rewindykacyjnej uniwersytetu[6][7][8].

Został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień majora. Według stanu z marca 1921 pełnił funkcję szefa weterynarii w Wojsku Litwy Środkowej gen. Lucjana Żeligowskiego. Później został zweryfikowany w stopniu majora lekarza rezerwy weterynarii ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[9][10]. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym w Kadrze Okręgowego Szpitala Koni Nr III we Grodnie[11][12]. W 1934 pozostawał w korpusie oficerów rezerwy weterynaryjnych i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok[13]. W 1934 jako major rezerwy był na liście oficerów pospolitego ruszenia i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Płock[14]. Po przejściu w stan spoczynku zamieszkiwał w Wilnie[2]. Do 1939 prowadził lecznicę dla zwierząt przy ulicy Ostrobramskiej 16 w Wilnie, gdzie był weterynarzem[15][16].

Podczas II wojny światowej był majorem Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR[1]. Zmarł 9 marca 1942[1]. Został pochowany na polskim cmentarzu przy stacji kolejowej w uzbeckim Kermine (późniejsze miasto Nawoi)[1][2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]