Stanisław Domasik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Domasik
Ilustracja
Ks. kan. Stanisław Domasik (z lewej) podczas uczczenia pamięci Józefa Piłsudskiego na Wawelu (1935)
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 1884
Witkowice
Data i miejsce śmierci 19 października 1948
Kraków
Proboszcz bazyliki archikatedralnej św. Stanisława i św. Wacława w Krakowie
Okres sprawowania 1932 – 1948
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1909
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Stanisław Domasik (ur. 1884 w Witkowicach, zm. 19 października 1948 w Krakowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor teologii, kanonik Krakowskiej Kapituły Katedralnej, proboszcz bazyliki archikatedralnej św. Stanisława i św. Wacława w Krakowie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1884 w Witkowicach[1]. Pierwotnie rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, po czym przeniósł się do seminarium i w 1909 otrzymał sakrament święceń zostając duchownym rzymskokatolickim[1]. W 1912 uzyskał tytuł naukowy doktora teologii na Uniwersytecie w Innsbrucku. Po wybuchu I wojnie światowej został wcielony do c. i k. armii i służył jako kapelan wojskowy[1].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został proboszczem Parafii Opatrzności Bożej w Białej Krakowskiej. W 1924 abp Adam Stefan Sapieha mianował go kanonikiem Kapituły Metropolitalnej Krakowskiej, którą ks. Domasik pełnił do końca istnienia II Rzeczypospolitej[2].

Od 1932 do 1948 sprawował urząd proboszcza bazyliki archikatedralnej św. Stanisława i św. Wacława w Krakowie[1]. W nocy z 23/24 czerwca 1937 uczestniczył w ceremonii przeniesienia trumny ze zwłokami trumny Józefa Piłsudskiego pochowanego na Wawelu z krypty św. Leonarda do krypty pod Wieżą Srebrnych Dzwonów, podpisując stosowny protokół[1]. (wydarzenie to wywołało tzw. konflikt wawelski).

11 listopada 1937 otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski „za zasługi na polu pracy społecznej”[3].

Podczas II wojny światowej w czasie okupacji niemieckiej pełnił funkcję kanclerza Kurii Metropolitalnej w Krakowie[1]. Został usunięty z pomieszczeń w komnatach wawelskich, które zajął generalny gubernator okupowanych ziem polskich (Generalne Gubernatorstwo), Hans Frank[1].

Zmarł 19 października 1948[1][4][5]. Został pochowany w grobowcu kanoników Krakowskiej Kapituły Katedralnej na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (pas LD, rząd zachód)[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Gdyńskie rody. gdynia.naszemiasto.pl. [dostęp 23 marca 2015].
  2. Jacek Urban: Otwarcie grobu św. Stanisława i św. Floriana w katedrze krakowskiej w 1939 R.. swflorian.net. [dostęp 29 marca 2015].
  3. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410
  4. Kazimierz Figlewicz, Kronika katedry na Wawelu 1934 - 1982, Kraków 2014, s. 159.
  5. a b Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Stanisław Domasik. rakowice.eu. [dostęp 2018-10-09].