Stanisław Kunicki (działacz robotniczy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Kunicki
Grzegorz
Stanislaw Kunicki.jpg
Data i miejsce urodzenia 6 czerwca 1861
Tyflis
Data i miejsce śmierci 28 stycznia 1886
Warszawa
Przynależność polityczna Socjalno-Rewolucyjna Partia „Proletariat”
Tablica wmurowana w ścianę Cytadeli Warszawskiej tuż za szczątkami szubienicy, na której w okresie zaborów ginęli bojownicy o wyzwolenie narodowe i przemiany społeczne. Tablica upamiętnia członków partii I Proletariat, straconych 28 stycznia 1886 r.: Stanisława Kunickiego, Piotra Bardowskiego, Jana Pietrusińskiego i Michała Ossowskiego

Stanisław Kunicki ps. „Grzegorz” (ur. 6 czerwca 1861 w Tyflis, zm. 28 stycznia 1886 w Warszawie) – polski działacz robotniczy i rewolucyjny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Czesława lekarza wojskowego. Brat Ryszarda Kunickiego i Zofii. Początkowo uczył się w domu, a następnie od 1871 w gimnazjum klasycznym w Tyflisie. Po przejściu ojca na emeryturę w 1878 rodzina przeniosła się do Warszawy. Kunicki pozostał jeszcze w Tyflisie do ukończenia gimnazjum w 1879, a następnie rozpoczął studia w Instytucie Inżynierów Komunikacji w Sankt Petersburgu.

Przez kolegę z instytutu w 1880 został wprowadzony do rosyjskiej Narodnej Woli. W lipcu i sierpniu 1882 wraz ze Ludwikiem Waryńskim i Kazimierzem Puchewiczem współtworzyli program zakładanej partii Proletariat, od września 1883 do czerwca 1884 był członkiem jego Komitetu Centralnego. W lutym 1884 podczas zjazdu Narodnej Woli w Paryżu zawarł formalną umowę o współpracy tego ugrupowania z polskim Proletariatem, oznaczało to przejście z walk masowych do indywidualnych aktów terroru. Wiosną 1884 po fali aresztowań był inicjatorem stworzenia nowego składu Komitetu Centralnego[1]. Współzałożyciel pism politycznych: „Walka Klas” i „Proletariat”. Zwolennik stosowania aktów terroru w polityce (metoda walki, którą poznał w „Narodnej Woli”). Aresztowany w 28 czerwca 1884 wraz z Piotrem Bardowskim i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. W procesie 29 proletariatczyków (1885) otrzymał wyrok śmierci, został stracony 28 stycznia 1886 na stokach Cytadeli.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Irena Koberdowa, Socjalno-Rewolucyjna Partia Proletariat, Książka i Wiedza, Warszawa 1981.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]