Stanisław Nowogrodzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Nowogrodzki (ur. 12 sierpnia 1908 w Krzeszowciach, zm. 1 lipca 1942 w Mauthausen) – polski historyk, mediewista.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego, doktorat (Pomorze Zachodnie a Polska w latach 1323-1370. Między Luksemburgami, Wittelsbachami a Polską) w 1934 pod kierunkiem Jana Dąbrowskiego. Działacz Stronnictwa Narodowego. W czasie okupacji niemieckiej był czynny w pracy podziemnej. Aresztowany, zginął w niemieckim obozie koncentracyjnym.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Między Luksemburgami, Wittelsbachami a Polską (Pomorze Zachodnie a Polska w latach 1323-1370, Gdańsk: Towarzystwo Przyjaciół Nauki i Sztuki w Gdańsku 1936.
  • Rządy Zygmunta Jagiellończyka na Śląsku i w Łużycach (1499-1506), Kraków: PAU 1937 (wyd. 2 - edycja i przygotowanie tekstu Artur Gajewski, Oświęcim: Wydawnictwo Napoleon V 2015).
  • Polityka Kazimierza Wielkiego wobec północnego handlu Polski, Gdynia: Instytut Bałtycki 1939.
  • Zabór Śląska w XIV wieku, Katowice: Sekcja Dydaktyczna Oddziału Śląskiego Polskiego Towarzystwa Historycznego 1939.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]