Stefan Koniecpolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Koniecpolski
POL COA Pobog.svg
Pobóg herb Koniecpolskich
Data śmierci 1629
Ród Koniecpolscy herbu Pobóg
Rodzice Andrzej
Małżeństwo Marianna z Daniłowiczów
Dzieci Andrzej, Aleksander, Stanisław Franciszek
Wojny i bitwy bitwa pod Chocimiem (1621), Wojna polsko-szwedzka (1626–1629)

Stefan Koniecpolski herbu Pobóg (zm. 1629) – rotmistrz husarii, pułkownik wojsk koronnych[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w szlacheckiej rodzinie Koniecpolskich herbu Pobóg, jego ojcem był Andrzej, kasztelan połaniecki, matka o nieznanym imieniu pochodziła z rodu Ligięzów.

Wziął udział w wojnie polsko-tureckiej 1620-1621. Wyróżnił się w czasie bitwy pod Chocimiem. W 1621 uzyskał nominację na kasztelana połanieckiego, z niewiadomych przyczyn urzędu jednak nie objął[2]. Na wojnę ze Szwecją (1626–1629), o Pomorze i Prusy Książęce, stanął na czele własnej chorągwi husarskiej, jako pułkownik dowodził w walkach większymi oddziałami jazdy koronnej. Był podkomendnym hetmana Stanisława Koniecpolskiego, z którym był spokrewniony.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Poślubił Mariannę z Daniłowiczów, córkę wojewody ruskiego. Z tego związku synowie: Andrzej, Aleksander, Stanisław Franciszek oraz córka, zmarła w wieku dziecięcym.

Zmarł w 1629, został pochowany w Przecławiu. Jego żona zmarła w 1649, spoczęła obok męża.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Herbarz polski Kaspra Niesieckiego powiększony dodatkami z późniejszych autorów, rękopismów, dowodów urzędowych i wydany przez Jana Nep. Bobrowicza, tom V, Lipsk 1840, s.202
  2. Adam Boniecki, Herbarz polski, tom IX, Warszawa 1906, s.77

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Przyłęcki, Pamiętniki o Koniecpolskich: przyczynek do dziejów polskich XVII wieku, Lwów 1842.