Stosunek sygnału do szumu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Optyczny stosunek sygnał/szum OSNR.

Stosunek sygnału do szumu (SNR, ang. signal-to-noise ratio) – miara porównująca poziom sygnału użytecznego (informacja) do poziomu szumu tła (niepożądany sygnał). Jest definiowana jako stosunek mocy sygnału użytecznego do mocy szumu tła i jest często wyrażona w decybelach (dB).

W urządzeniach elektronicznych oraz w telekomunikacji analogowej i cyfrowej określa wyrażoną najczęściej w dB wartość stosunku mocy sygnału użytecznego w zadanym paśmie częstotliwościowym do poziomu szumów w tym samym paśmie częstotliwościowym.

SNR dla różnych systemów modulacji[edytuj | edytuj kod]

Modulacja amplitudowa (AM)[edytuj | edytuj kod]

Stosunek sygnału do szumu dla kanału jest dany przez:

gdzie:

– moc sygnału,
– szerokość wiązki (w Hz),
– indeks modulacji amplitudowej.

Wyjściowy stosunek sygnału do szumu (odbiornika AM) jest dany:

Modulacja częstotliwościowa (FM)[edytuj | edytuj kod]

Stosunek sygnału do szumu dla kanału jest dany przez:

Wyjściowy stosunek sygnału do szumu (odbiornika FM) jest dany:

gdzie:

– szerokość kanału (w Hz),
– amplituda,
– indeks modulacji częstotliwościowej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]