Stosunek sygnału do szumu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Zobacz też: Optyczny stosunek sygnał/szum OSNR.

Stosunek sygnału do szumu (SNR, ang. signal-to-noise ratio) – stosunek sygnału (użytecznego) do szumu we wszelkich urządzeniach elektronicznych oraz w telekomunikacji analogowej i cyfrowej. Określa wartość (wyrażoną najczęściej w dB) mocy sygnału użytecznego w zadanym paśmie częstotliwościowym do mocy szumów w tym samym paśmie częstotliwościowym.

SNR dla różnych systemów modulacji[edytuj | edytuj kod]

Modulacja amplitudowa (AM)[edytuj | edytuj kod]

Stosunek sygnału do szumu dla kanału jest dany przez:

\mathrm{(SNR)_{C,AM}} = \frac{A_c^2 (1 + k_a^2 P)} {2 W N_0}

gdzie:

P – moc sygnału,
W – szerokość wiązki (w Hz),
k_a – indeks modulacji amplitudowej.

Wyjściowy stosunek sygnału do szumu (odbiornika AM) jest dany:

\mathrm{(SNR)_{O,AM}} = \frac{A_c^2 k_a^2 P} {2 W N_0}

Modulacja częstotliwościowa (FM)[edytuj | edytuj kod]

Stosunek sygnału do szumu dla kanału jest dany przez:

\mathrm{(SNR)_{C,FM}} = \frac{A_c^2} {2 W N_0}

Wyjściowy stosunek sygnału do szumu (odbiornika FM) jest dany:

\mathrm{(SNR)_{O,FM}} = \frac{A_c^2 k_f^2 P} {2 N_0 W^3}

gdzie:

W – szerokość kanału (w Hz),
A_c – amplituda,
k_f – indeks modulacji częstotliwościowej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]