Strzalik japoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Strzalik japoński
Todarodes pacificus[1]
(Steenstrup, 1880)
Strzalik japoński
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ mięczaki
Gromada głowonogi
Podgromada płaszczoobrosłe
Nadrząd dziesięciornice
Rząd kałamarnice
Rodzina strzalikowate
Rodzaj Todarodes
Gatunek strzalik japoński[2]
Synonimy
  • Ommastrephes pacificus Steenstrup, 1880
  • Ommastrephes sloani pacificus Sasaki, 1929
  • Todarodes sloanei pacificus (Steenstrup, 1880)

Strzalik japoński (Todarodes pacificus) – gatunek kałamarnicy z rodziny strzalikowatych (Ommastrephidae), od wielu lat poławiany przez rybaków, głównie japońskich[2][3].

Występowanie[edytuj]

Powierzchniowe warstwy wód – zwykle do 200 m p.p.m., maksymalnie do 600 m[2]. Zasięg obejmuje zachodni Pacyfik, wzdłuż wybrzeży Azji i wokół Japonii, oraz północny i wschodni Pacyfik – po wybrzeża Kanady. Zasiedla wody o temperaturze od 5 do 27 °C[3].

Budowa ciała[edytuj]

Ramię z przyssawkami

Ciało torpedowatego kształtu, z parą szerokich, ale stosunkowo krótkich (długości około 40 do 45% długości płaszcza[3]), romboidalnych płetw. Ramiona stosunkowo krótkie, a pierścienie położonych na nich przyssawek – gładkie. U samców prawe ramię IV pary jest przekształcone w hektokotylus, w 1/3 długości pozbawiony przyssawek. Macki są dłuższe od ramion. Płaszcz krępy, muskularny, o długości 20–30 (u samic maksymalnie 50) cm[2]. Przeciętna masa ciała waha się w przedziale 0,1–0,3 kg, maksymalna około 0,5 kg[3].

Tryb życia[edytuj]

Strzaliki japońskie żyją w stadach prowadzących wędrowny tryb życia (regularne wędrówki sezonowe). Wiosną płyną w poszukiwaniu pokarmu do wód północnych, a jesienią kierują się na południe, do strefy cieplejszych wód. Okresowo oddalają się od brzegów na odległość do 650 km. Zasięg wędrówek wynosi od 1 do 4 tys. km[2]. W celu uniknięcia drapieżników potrafią wzbić się w powietrze i przemierzyć w nim dystans ponad 30 m[4].

Spermatofory samców są przekazywane jeszcze niedojrzałym płciowo samicom. Po osiągnięciu przez nie dojrzałości następuje zapłodnienie. Samice składają od 300 do 4000 małych, eliptycznych jaj o średnicy nieprzekraczającej 0,8 mm. Składanie jaj odbywa się w wodzie o temperaturze pomiędzy 15 a 20 °C, w zależności od niej czas trwania inkubacji wynosi od 102 do 113 godzin[5]. Kanibalizm u młodych jest zjawiskiem powszechnym. Strzalik japoński żyje 1 rok[2][3]. Stanowi pokarm wielu ssaków morskich i ryb[5].

Podgatunki[edytuj]

Wyróżniono 2 podgatunki[1]:

  • T. pacificus pacificus (Steenstrup, 1880)
  • T. pacificus pusillus Dunning, 1988

Reakcja alergiczna[edytuj]

W Japonii kałamarnice są popularnymi owocami morza. U niektórych konsumentów po spożyciu kałamarnicy występują objawy reakcji alergicznej. Z badań wynika, że odpowiedzialne jest za to białko tropomiozyna stanowiąca antygen Tod p 1[6][7].

Przypisy

  1. a b Todarodes pacificus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e f Ludwik Żmudziński: Żywe skarby mórz. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1980. ISBN 83-02-01238-6.
  3. a b c d e Species Fact Sheets Todarodes pacificus (Steenstrup, 1880) (ang.). Food and Agriculture Organization of the United Nations. [dostęp 2 grudnia 2011].
  4. Ozawa, Harumi: Is it a bird? Is it a plane? No, it’s a squid. [dostęp 2015-04-27].
  5. a b Species Fact Sheets – Todarodes pacificus (Steenstrup, 1880). [dostęp 2015-04-27].
  6. YafangY. Jin YafangY., YunY. Deng YunY., BingjunB. Qian BingjunB., YifengY. Zhang YifengY., ZhenminZ. Liu ZhenminZ. i inni, Allergenic response to squid (Todarodes pacificus) tropomyosin Tod p1 structure modifications induced by high hydrostatic pressure, „Food and Chemical Toxicology”, 76, 1 lutego 2015, s. 86–93, DOI10.1016/j.fct.2014.12.002 [dostęp 2016-04-05].
  7. HiroshiH. Miyazawa HiroshiH., HiromiH. Fukamachi HiromiH., YoshimasaY. Inagaki YoshimasaY., GeraldG. Reese GeraldG., Carolyn B.C. B. Daul Carolyn B.C. B. i inni, Identification of the first major allergen of a squid (Todarodes pacificus), „Journal of Allergy and Clinical Immunology”, 5, Część 1, 1 listopada 1996, s. 948–953, DOI10.1016/S0091-6749(96)80011-X [dostęp 2016-04-05].