Sykariusze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sykariusze również sykaryjczycy, (łac. sicarii, gr. σικαριοι, od łac. sica – krótki sztylet.) – radykalny odłam zelotów. Żydowskie stronnictwo polityczne działające od połowy I w. n.e. do upadku Masady w 73 r. n.e. Szczególnie aktywni w latach 50–70 n.e. Do ich przywódców należeli Menachem ben Jair, Eleazar ben Jair, Szymon bar Giora. Byli zadeklarowanymi przeciwnikami władzy rzymskiej, zasadniczo obojętnymi wobec sporów religijnych. Ich sposób walki charakteryzowały mordy na przeciwnikach, zwłaszcza Żydach sprzyjających Rzymianom, przy użyciu krótkich sztyletów. W trakcie świąt żydowskich w Jerozolimie wtapiali się w tłum i albo podrzynali swoim wrogom gardła albo wbijali im sztylety w plecy[1].

Podczas oblężenia Jerozolimy przez Rzymian zadecydowali o obsadzaniu stanowiska arcykapłana drogą losowania. Ostatnim arcykapłanem został dzięki temu Fanni syn Samuela, kamieniarz nie pochodzący z rodu kapłańskiego. Po upadku Jerozolimy, której bronili do końca, uciekli z zelotami do Masady, gdzie walczyli aż do samobójstwa jej obrońców w 73 r. n.e. Na czele obrońców stał sykariusz Eleazar ben Jair. Po upadku powstania sykariusze jeszcze jakiś czas próbowali działać wśród diaspory w Egipcie i Cyrenie gdzie zamierzali wywołać wywołać bunt egipskich Żydów[1].

Koniec działalności sykariuszy nastąpił w roku 135 n.e. wraz z upadkiem powstania Bar Kochby[1].

Metody walki[edytuj | edytuj kod]

Podczas świąt i tłumnych zgromadzeń sykariusze uzbrojeni w ukryte krótkie sztylety (sicae) w ścisku sztyletowali osoby podejrzane o kolaborację, po czym szybko wtapiali się w tłum. Ze względu na sposób działania sykariusze są dziś uważani za pierwszą organizację terrorystyczną.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Jewish Historical Institute: sykariusze. W: Polski Słownik Judaistyczny [on-line]. jhi.pl. [dostęp 2018-09-11].