Sztuka dla sztuki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Sztuka dla sztuki (fr. l'art pour l'art), także sztuka jest celem sama w sobie – hasło propagowane przez niektórych twórców polskiego i europejskiego modernizmu[1].

Po raz pierwszy użył go w 1818 w swojej książce O prawdzie, o dobru i o pięknie Victor Cousin. Hasło było wyrazem sprzeciwu wobec utylitaryzmu w sztuce, spełnianiu przez nią innych oprócz estetycznych funkcji. Dzieło miało być doskonałe w swej formie, bez przypisywania nadmiernego wydźwięku, np. edukacyjnego czy politycznego. Koncepcja ta przewija się w poglądach wielu pisarzy i filozofów[1].

Przedstawicielami tego nurtu byli m.in. Oscar Wilde[1], Théophile Gautier[1], a w Polsce Stanisław Przybyszewski[1] (np. w Confiteorze), Zenon Przesmycki[1].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f „Sztuka dla sztuki”. encyklopedia.pwn.pl. [dostęp 2017-04-28].