Szymanowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Maria Szymanowska, Celina Szymanowska, Zofia Szymanowska.

Szymanowskajurydyka założona na północ od Nowej Warszawy w pierwszej połowie XVII wieku przez starostę wyszogrodzkiego Macieja Szymanowskiego. Obecnie obszar ten jurydyki znajduje się w przeważającej mierze w dzielnicy Żoliborz oraz skrawkowo w Śródmieściu (ok. ul. Inflanckiej).

Opis[edytuj | edytuj kod]

Jurydyka obejmowała długi pas na północ od dzisiejszej ulicy Inflanckiej (południowa granica) od rzeki Wisły do Powązek. Oprócz licznych folwarków na terenie późniejszego Żoliborza wymieniane są jeszcze 2 założone później jurydyki: Radziwiłłowska i Inflancka. Na północ od jurydyki znajdowały się grunty należące do szpitala Świętego Ducha, usytuowanego przy Bramie Nowomiejskiej na Nowym Mieście.

W 1774 roku część jurydyki nabył ksiądz Augustyn Orłowski, rektor Collegium Nobilium przy ul. Miodowej i współpracownik Stanisława Konarskiego, pod budowę konwiktu dla młodzieży szlacheckiej. Posiadłość objęła teren pomiędzy Wisłą, koszarami Gwardii i rzeczką Bełczącą. Pijarzy przeznaczyli ten teren na letnią siedzibę uczelni[1]. Z uwagi na malowniczość zabudowań i ogrodów wokół nich nazwano ją Joli Bord czyli Piękny Brzeg. W końcu XVIII wieku teren ten włączono do Warszawy. Od nazwy tej jurydyki pochodzi ulica Szymanowska w dzielnicy Śródmieście.

W 1807, po zajęciu budynku Collegium przez wojska francuskie, podjęto decyzję o przeniesieniu szkoły na Żoliborz na stałe[2]. Obszar dawnej posiadłości pijarów w XIX wieku został pokryty przez umocnienia rosyjskiej Cytadeli.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Łukasz Heyman: Nowy Żoliborz 1918–1939. Wrocław: Ossolineum, 1976, s. 36.
  2. Łukasz Heyman: Nowy Żoliborz 1918–1939. Wrocław: Ossolineum, 1976, s. 37.