Tadeusz Szpotański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tadeusz Szpotański (ur. 18 grudnia 1883 w Suchcicach, zm. 27 lutego 1944 w Warszawie) – polski działacz polityczny i społeczny, działacz związkowy, publicysta; z zawodu nauczyciel. Autor wielu prac i artykułów, głównie poświęconych zagadnieniom politycznym, społecznym i samorządowym. Brat Stanisława Szpotańskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1904 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, a następnie PPS-Frakcji Rewolucyjnej; od 1928 był w PPS – dawnej Frakcji Rewolucyjnej.

Członek Centralnego Komitetu Narodowego w Warszawie (II 1916 - V 1917)[1] a następnie Komisji Porozumiewawczej Stronnictw Demokratycznych (VI 1917 - XI 1918)[2].

W latach 1919-1934 był radnym miejskim Warszawy, zaś w latach 1927-34 jej wiceprezydentem.

Podczas okupacji hitlerowskiej uczestniczył w ruchu oporu (Związek Walki Zbrojnej), w latach 1941-42 więziony na Pawiaku, skąd zbiegł - zorganizował ucieczkę 3 marca 1942. Zmarł pod konspiracyjnym nazwiskiem Tomasz Sawicki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Z. Pająk, O rząd i armię. Centralny Komitet Narodowy (1915-1917), Kielce 2003, s. 246
  2. Jerzy Holzer, Jan Molenda, Polska w pierwszej wojnie światowej, Warszawa 1967, s. 354

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]