Takht-i-Bahi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Buddyjskie ruiny Takht-i-Bahi i pozostałości sąsiedniego miasta Sahr-i-Bahlol[a]
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Ilustracja
Państwo  Pakistan
Typ kulturowy
Spełniane kryterium IV
Numer ref. 140
Region[b] Azja i Pacyfik
Historia wpisania na listę
Położenie na mapie Pakistanu
Mapa lokalizacyjna Pakistanu
Buddyjskie ruiny Takht-i-Bahi i pozostałości sąsiedniego miasta Sahr-i-Bahlol
Buddyjskie ruiny Takht-i-Bahi i pozostałości sąsiedniego miasta Sahr-i-Bahlol
34°19′15″N 71°56′45″E/34,320833 71,945833

Takht-i-Bahi – klasztor wzniesiony na skalistym wierzchołku góry, położony nad doliną Swat w Gandharze w I wieku n.e. Zbudowany zgodnie z zasadami sztuki grecko-buddyjskiej - w centrum klasztoru znajdowała się wihara (część mieszkalna). Wewnątrz znajdowała się również stupa, której cokół i bębny ozdobione były wizerunkami Buddy.

Ruiny klasztory zostały odkryte w 1836, natomiast prace archeologiczne rozpoczęły się w 1852, od 1980 roku wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ilustrowana Księga Świata - Skarby Świata - Azja, Wydawnictwo Pascal, Bielsko-Biała 2002, ss. 24, ​ISBN 83-7304-020-X​.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]