Tekuder

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tegüder recevant une ambassade.jpeg

Ahmed Tekuder, mong. Tegüder (zm. 10 sierpnia 1284) – władca z dynastii Ilchanidów, panujący w latach 1282-1284.

Był synem Hulagu-chana i Dokuz-chatun, jego bratem był Abaka-chan. W dzieciństwie został ochrzczony wedle obrządku nestoriańskiego i otrzymał imię Mikołaj, jednak zawsze lgnął do muzułmanów. Natychmiast po wstąpieniu na tron ogłosił, że przechodzi na islam. Przyjął imię Ahmad oraz tytuł sułtana. Jednocześnie wysłał do Kairu poselstwo z propozycją zawarcia z sułtanem mameluckim Kalawunem traktatu przyjaźni[1]. Postępowanie władcy wywołało oburzenie Mongołów starszej generacji, którzy nie omieszkali natychmiast wystąpić ze skargą do wielkiego chana Kubilaja. Z wiedzą Kubilaja, syn Abaki - Argun, stanął na czele rewolty w Chorasanie, gdzie sprawował urząd wielkorządcy. Z początku poniósł klęskę[2]. Przejście na islam nie znalazło zrozumienia też u mongolskich konserwatystów z otoczenia Arguna. Zawiązano spisek. W dniu 10 sierpnia 1284 Ahmad, którego opuścili wszyscy dowódcy mongolscy, został zamordowany. Tron państwa ilchanów objął Argun[3].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Peter M. Holt, Bliski Wschód od wypraw krzyżowych do 1517 roku, przeł. Barbara Czarska, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1993, ​ISBN 83-06-02290-4​.
  • Bogdan Składanek, Historia Persji, t. 2, Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog 2003, ​ISBN 83-88938-32-0​.
  • Jerzy Hauziński, Irańskie intermezzo. Dzieje Persji w średniowieczu (VII - koniec XV w.), Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek 2008.
  • Peter Jackson, Mongołowie i Zachód: podbój Azji i Europy, tajemnice najazdów na Polskę, imperium Tamerlana, przeł. Agnieszka Kozanecka, Warszawa: Bellona 2007.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Peter Jackson, Mongołowie i Zachód: podbój Azji i Europy, tajemnice najazdów na Polskę, imperium Tamerlana, przeł. Agnieszka Kozanecka, Warszawa: Bellona 2007, s. 215.
  2. Bogdan Składanek, Historia Persji, t. 2, Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog 2003, s. 264
  3. Jerzy Hauziński, Irańskie intermezzo. Dzieje Persji w średniowieczu (VII - koniec XV w.), Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek 2008, s. 265-266.