Teoria formy otwartej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy dzieł plastycznych i architektury. Zobacz też: dzieło otwarte - koncepcja Umberta Eco w literaturze i kompozycja otwarta w sztuce.

Teoria formy otwartej – koncepcja dotycząca sztuk pięknych, szczególnie architektury, której twórcą był Oskar Hansen.

Teoria[edytuj]

W myśl teorii formy otwartej, artysta przez artefakt artystyczny, nie tworzy zamkniętego dzieła sztuki, lecz buduje możliwość kontekstu i interpretacji.

Dzieło o formie otwartej jest zawsze gotowe, aby znaleźć się w nowych okolicznościach, w nowym czasie, w nowej relacji ze zmienną rzeczywistością. Od odbiorcy, który jest jednocześnie widzem i aktorem biorącym czynny udział, żąda indywidualnej interpretacji i obliguje go do budowania kontekstu. Dzięki temu dzieło zawsze żyje, nie traci aktualności i tym samym nie marnotrawi środków. Artysta postuluje bezklasowość, egalitaryzm, bezhierarchiczność, demokrację, niedogmatyczność, decentralizację, asymetrię.

Twórcy form otwartych (wybór)[edytuj]

Jerzy Jarnuszkiewicz, Julian Pałka, Jerzy Sołtan, Stanisław Zamecznik, Lech Tomaszewski, Zofia Kulik, Zbigniew Ihnatowicz

Projekty i realizacje architektoniczne (przykłady)[edytuj]

  • ośrodek sportowy SKS Warszawianka, 1954 (J. Sołtan, L. Tomaszewski, O. Hansen)
  • pawilon na wystawę Expo'58 w Brukseli (J. Sołtan, Z. Ihnatowicz, O. Hansen, J. Kosiński)
  • pawilon "Tropik" na targi w Damaszku (O. Hansen, L. Tomaszewski)
  • projekt pomnika ofiar obozu Auschwitz, niezrealizowany (J. Jarnuszkiewicz, J. Pałka, O. Hansen)

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Oskar Hansen: Ku formie otwartej. Warszawa: Fundacja Galerii Foksal, Revolver (Frankfurt), Muzeum ASP, 2005. ISBN 83-89302-07-1.
  • Rosalind Krauss: Sculpture in the Expanded Fields, "October" Vol.8, s.30-44. Spring: The MIT Press, 1979

Linki zewnętrzne[edytuj]