Architektura

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przekrój przez kopułę katedry Santa Maria del Fiore we Florencji autorstwa architekta F. Brunelleschiego.
Opera w Sydney

Architektura (łac. architectura, od architector – buduję[1])– dyscyplina organizująca i kształtująca przestrzeń w realnych formach niezbędnych do zaspokojenia materialnych i duchowych potrzeb człowieka[2] jak i ogólny termin określający wszystkie istniejące budowle, budynki i obiekty małej architektury. W tym drugim zakresie można wyróżnić jej podział na architekturę miast lub miejscowości wiejskich a także podział na architekturę sakralną lub świecką (obronną, mieszkalną, budowli gospodarczych, budowli ogrodowych, budowli użyteczności publicznej)[1].

Architekci często przypisują tej dyscyplinie rolę przodującą w stosunku do dyscyplin sztuki takich jak malarstwo i rzeźba[3].

Historia[edytuj]

 Osobny artykuł: Historia architektury.

Teoria architektury[edytuj]

Najstarszym znanym utworem literackim na temat architektury jest De architectura Witruwiusza. Według Witruwiusza na pojęcie architektury składały się dyscypliny takie jak budownictwo (sztuka budowania budowli, budynków i obiektów małej architektury), gnomonika(sztuka budowania zegarów słonecznych) i mechanika (sztuka budowania machin wojennych i budowlanych). Określił on także podstawowe zasady projektowania i wznoszenia budowli. Są to[4]:

  • trwałość (firmitatis) – wtedy jest zachowana gdy fundamenty opuści się aż do twardego gruntu, a wybór materiałów będzie troskliwy i niezbyt oszczędny,
  • użyteczność (utilitas) – rozkład budynków będzie niezacieśniony i dostosowany do miejsca ich wykonania i funkcji.
  • piękno (venustatis) – gdy powierzchowność (wykończenie materiałów) będzie przyjemna i kształtna oraz stosunek części trafnie rozporządzony.

Wprowadzenie do budownictwa żeliwa (1779), później stali, i wynalezienie żelbetu (J. Monier 1849), doprowadziły do podziału na „sztukę zdobienia” i „sztukę budowania”. W XIX w. J. Ruskin twierdził, że architektura to tylko ornament dodany do budynku, G. Scott zaś, uważał, że architektura, w odróżnieniu od zwykłego budownictwa, to dekorowanie konstrukcji. E. Lutyens twierdził, że architektura zaczyna się tam, gdzie kończy się funkcja. W XX w. A. Perret uważał architekturę za sztukę konstruowania, a Le Corbusier za „mądrą skorygowaną grę brył w świetle”. Współcześnie przyjęło się określenie architektury jako sztuki kształtowania przestrzeni (B. Zevi); twierdzi się, że umiejętność ta wywołuje różnicę między architekturą i jej siostrzanymi sztukami (E.J. Posener), że „jest odbiciem rzeczywistości, kształtującej się w warunkach czasu, przestrzeni i środowiska społecznego” (S. Giedion)[5].

Typy architektury[edytuj]

Encyklopedia Britannica wyróżnia następujące typy architektury[6]:

  • Architektura mieszkalna,
  • Architektura sakralna,
  • Architektura rządowa,
  • Architektura rekreacyjna,
  • Architektura pożytku publicznego i edukacji,
  • Architektura komercyjna i industrialna.

Inne znaczenie terminu[edytuj]

 Osobny artykuł: Architektura wnętrz.
 Osobny artykuł: Architektura krajobrazu.
 Osobny artykuł: Architektura procesora.
 Osobny artykuł: Architektura komputera.

Przypisy

  1. a b Słownik ↓, s. 19.
  2. architektura (pol.). [dostęp 2016-08-26].
  3. Słownik ↓, s. 18.
  4. Witruwiusz 1956 ↓, s. 16.
  5. architektura (pol.). [dostęp 2016-08-26].
  6. Britannica ↓, s. 276.

Bibliografia[edytuj]

  • Marek Witruwiusz: O architekturze ksiąg dziesięć. tłum. z łac. Kazimierz Kumaniecki, ilustr. Piotr Biegański et al.. Warszawa: PWN, 1956.
  • Architecture. W: Encyclopaedia Britannica. T. 2. Chicago, Londyn, Toronto, Genewa: William Benton, 1961.
  • Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003. ISBN 83-01-12365-6.

Linki zewnętrzne[edytuj]