Teoria rozbitych okien
Teoria rozbitych okien (teoria rozbitej szyby) – koncepcja w kryminologii i socjologii miasta zakładająca, że brak reakcji na łamanie mniej ważnych norm społecznych, np. tłuczenia szyb w oknach w danej dzielnicy, grafitti, czy śmiecenia sprzyja wzrostowi przestępczości i łamaniu innych norm na zasadzie zaraźliwości.
Koncepcja ta opracowana została przez George’a Kellinga i Catherine Coles w pozycji Fixing Broken Windows: Restoring Order and Reducing Crime in Our Communities w roku 1982. Doprowadziła ona do wprowadzenia programu Zero tolerancji w Stanach Zjednoczonych.
W latach 2007-2008 opisana została przez Keesa Keizera seria eksperymentów, których wyniki potwierdzały koncepcje „rozbitych okien”. W sytuacji, gdy w otoczeniu był hałas lub na ścianach znajdowały się graffiti, tendencja do łamania norm społecznych (śmiecenia, przywłaszczania mienia) zwiększała się[2]. [3][4]
Ze względu na zaraźliwość aktów wandalizmu w przestrzeni miejskiej postuluje się szybkie ich usuwanie[5].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ lokalny program rewitalizacji miasta Katowice na lata 2007–2013, [w:] Załącznik do uchwały nr XVII/324/07 [online], Urząd Miasta Katowice, listopad 2007 [zarchiwizowane 2016-07-22].
- ↑ L. T.. Zaraźliwe zło. „Świat Nauki”. 2 (210), s. 16, luty 2009. Warszawa: Prószyński Media Sp. z o.o.. ISSN 0867-6380.
- ↑ K Keizer, S Lindenberg, L Steg, The Spreading of Disorder, „Science”, 5908, 322, 2008, s. 1681–1685, DOI: 10.1126/science.1161405, PMID: 19023045, Bibcode: 2008Sci...322.1681K [dostęp 2019-08-16].
- ↑ Can the can, „The Economist”, 20 listopada 2008 [dostęp 2008-11-24].
- ↑ Miasto. W: P.A. Bell, Th. C. Greene, J.D. Fiher, A. Baum: Psychologia środowiskowa. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, 2004, s. 428. ISBN 83-89120-64-X.