Troć wędrowna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Troć wędrowna
Salmo trutta m. trutta
Linnaeus, 1758
[[Plik:
salmo trutta m. trutta
|240x240px|Samica]]
Samica
[[Plik:
salmo trutta m. trutta
|240x240px|Samiec w szacie godowej]]
Samiec w szacie godowej
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd łososiokształtne
Rodzina łososiowate
Rodzaj Salmo
Gatunek Salmo trutta
Podgatunek troć atlantycka
forma: troć wędrowna

Troć wędrowna[1] (Salmo trutta m. trutta) – anadromiczna ryba wędrowna, należąca do gatunku Salmo trutta – ekologiczna forma troci atlantyckiej (S. t. trutta).

Występowanie[edytuj]

Występuje w wodach przybrzeżnych Atlantyku, Morza Północnego i Bałtyku, od ujścia rzeki Douro w Portugalii do dalekiej północy.

Opis[edytuj]

Osiąga długość do 100 cm[2]. W porównaniu z łososiem szlachetnym ma bardziej krępe ciało i większą głowę. Grzbiet jest szarawy lub brązowawy, boki jaśniejsze a brzuch srebrzysty. Głowa, boki i grzbiet są pokryte licznymi czarnymi plamkami, które w czasie tarła mają żółtą obwódkę. Płetwa tłuszczowa czerwono obrzeżona. W okresie tarła u samców pojawiają się czerwone plamki na bokach i przybierają one charakterystyczną miedzianobrązową barwę ciała. Młode osobniki mają ciemne, poprzeczne prążkowanie i czerwone plamki na ciele. Troć wędrowna może żyć do 20 lat.

Rozród[edytuj]

Wędrówki tarłowe odbywają się zazwyczaj od lipca do jesieni. Troć nie podejmuje tak dalekich wędrówek jak łosoś. Tarło odbywa się od grudnia do kwietnia w podobny sposób jak u łososia. Smolty spływają do morza przy długości 10–20 cm.

Ochrona w Polsce[edytuj]

Na terenie Polski obowiązuje wymiar ochronny dla troci wędrownej[3]. Wynosi on 35 cm.

Historyczna taksonomia[edytuj]

Ze względu na podobieństwo fizyczne troć nie była uważana za osobny gatunek, lecz uważano ją za łososia. W 1870 Kluk opisał jako osobny gatunek i nazwał łosiopstrągiem. Można spotkać także nazwę łośpstrąg. Obecną nazwę nadał Wałecki w 1864[4].

Przypisy

  1. Eugeniusz Grabda, Tomasz Heese: Polskie nazewnictwo popularne krągłouste i ryby - Cyclostomata et Pisces. Koszalin: Wyższa Szkoła Inżynierska w Koszalinie, 1991.
  2. Josef Reichholf, Gunter Steinbach, Claus Militz: Wielka encyklopedia ryb : słodkowodne i morskie ryby Europy. Wiśniewolski Wiesław (tłum.). Warszawa: Muza, 1994. ISBN 83-7079-317-7.
  3. Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 listopada 2001 r. w sprawie połowu ryb oraz warunków chowu, hodowli i połowu innych organizmów żyjących w wodzie. Dz. U. z 2001 r. Nr 138, poz. 1559
  4. Maciej Kwiatkowski, Wojciech Górski, Krzysztof Skóra: Troć. Stacja Morska Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego. [dostęp 2016-02-15].

Bibliografia[edytuj]