Turkawka wschodnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Turkawka wschodnia
Streptopelia orientalis[1]
(Latham, 1790)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd gołębiowe
Rodzina gołębiowate
Rodzaj Streptopelia
Gatunek turkawka wschodnia
Podgatunki
  • S. orientalis orientalis (Latham, 1790)
  • S. orientalis meena (Sykes, 1832)
  • S. orientalis stimpsoni (Stejneger, 1887)
  • S. orientalis erythrocephala (Bonaparte, 1855)
  • S. orientalis agricola (Tickell, 1833)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Jajo

Turkawka wschodnia[3], synogarlica wschodnia (Streptopelia orientalis) – gatunek średniego ptaka wędrownego (poza południowymi populacjami) z rodziny gołębiowatych (Columbidae), zamieszkujący środkową, wschodnią i południową Azję. Zimuje w południowej Japonii, Indiach i na Półwyspie Indochińskim. Sporadycznie pojawia się w północnej i zachodniej Europie oraz na Alasce i w Kolumbii Brytyjskiej.

Do Polski zalatuje wyjątkowo – stwierdzony w 2002 i dwukrotnie w 2013[4] (osobnik zaobserwowany po raz pierwszy w 2013 w Suchedniowie w woj. świętokrzyskim spędził tam trzy zimy z rzędu[5]).

Cechy gatunku 
Upierzenie sinoszare, grzbiet i pokrywy skrzydeł brązowordzawe z ciemniejszymi plamami. Gardło i pierś z różowym nalotem, brzuch biały. Na bokach szyi trzy czarno-szaroniebieskie prążki. Bardzo podobna do turkawki, lecz większa od niej i o większych plamach.
Podgatunki 
Wyróżnia się 5[6] lub 6[7] podgatunków:
  • turkawka wschodnia[3] (S. orientalis orientalis) – środkowa Syberia po Japonię i Chiny, wschodnie Himalaje i Tajwan
  • turkawka białobrzucha[3] (S. orientalis meena) – południowo-zachodnia Syberia po Iran i środkowe Himalaje
  • S. orientalis stimpsoni – archipelag Riukiu
  • S. orientalis erythrocephala – południowe i środkowe Indie
  • S. orientalis agricola – północno-wschodnie Indie, Mjanma i północna Tajlandia do południowo-środkowych Chin
Handbook of the Birds of the World wyróżnia jeszcze występujący na Tajwanie podgatunek S. orientalis orii[7], który przez IOC jest zaliczany do S. orientalis orientalis[6].
Wymiary średnie 
długość ciała 33–35 cm[7]
rozpiętość skrzydeł 60 cm
Masa ciała 
165–274 g[7]
Biotop 
Lasy.
Gniazdo 
Na drzewie.
Jaja 
Dwa jaja w zniesieniu.
Ochrona 
Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową[8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Streptopelia orientalis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Streptopelia orientalis. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b c Nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Podrodzina: COLUMBINAE Leach, 1820 - GOŁĘBIE (wersja: 2019-07-21). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2019-09-29].
  4. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. Raporty. Rzadkie ptaki obserwowane w Polsce w roku 2013. „Ornis Polonica”. 55, s. 181–218, 2014. 
  5. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. Raport nr 32. Rzadkie ptaki obserwowane w Polsce w roku 2015. „Ornis Polonica”. 57, s. 117–147, 2016. 
  6. a b Frank Gill, David Donsker (red.): Pigeons (ang.). IOC World Bird List: Version 9.2. [dostęp 2019-09-29].
  7. a b c d Baptista, L.F., Trail, P.W., Horblit, H.M., Boesman, P. & Garcia, E.F.J.: Oriental Turtle-dove (Streptopelia orientalis). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2019. [dostęp 2019-09-29].
  8. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 2183)