Turzyca wyciągnięta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Turzyca wyciągnięta
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina ciborowate
Rodzaj turzyca
Gatunek turzyca wyciągnięta
Nazwa systematyczna
Carex extensa Gooden.
Trans. Linn. Soc. London 2: 175 (1794)

Turzyca wyciągnięta (Carex extensa Gooden.) – gatunek byliny z rodziny ciborowatych. Występuje na atlantyckich wybrzeżach Europy oraz wybrzeżach Morza Śródziemnego. Ponadto została zawleczona na atlantyckie wybrzeże Stanów Zjednoczonych[2]. W Polsce znana tylko z jednego stanowiska z XIX w. z solniska koło Kołobrzegu. Od tego czasu niepotwierdzona i uznana za wymarłą[3]. W roku 2011 odnaleziona ponownie na tym samym stanowisku[4].

Morfologia[edytuj]

Carex extensa (po prawej) - morfologia
Pokrój 
Roślina kępowa.
Łodyga 
Wzniesiona, osiągająca najczęściej 20-60 cm wysokości.
Liście 
Rynienkowate, 1-2 mm szerokości.
Kwiaty 
Roślina jednopienna, rozdzielnopłciowa. Kwiaty zebrane w kłosy. Kłos szczytowy męski, pojedynczy. Kłosy żeńskie tuż pod kłosem męskim, w liczbie 2-4, kształtu podłużnie jajowatego. Słupki o trzech znamionach. Pęcherzyki ok. 3,5 mm koloru zielonawego. Podsadki wyraźnie dłuższe od kwiatostanu.
Owoc 
Orzeszek.

Biologia i ekologia[edytuj]

Zagrożenia i ochrona[edytuj]

Gatunek umieszczony w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin (2001) z kategorią EX (wymarły); w wydaniu z roku 2014 posiada kategorię CR (krytycznie zagrożony)[4]. Z kategorią EX umieszczony na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2013-09-19].
  2. World Checklist of Selected Plant Families [dostęp 2013-09-19]
  3. Piotrowska H. 2001. Turzyca wyciągnięta. s. 510-511. W: Polska Czerwona Księga Roślin, Kraków 2001.
  4. a b Zarzycki K., Kaźmierczakowa R., Mirek Z.: Polska Czerwona Księga Roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Wyd. III. uaktualnione i rozszerzone. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody PAN, 2014. ISBN 978-83-61191-72-8.
  5. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.