Timierłan Husejnow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Tymerłan Husejnow)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Timierłan Husejnow
Тімєрлан Гусейнов
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Timierłan Rustamowycz Husejnow
Data i miejsce urodzenia 24 stycznia 1968
Bujnaksk, Rosyjska FSRR
Wzrost 185 cm
Pozycja napastnik
Kariera juniorska
Lata Klub
SportInternat Ługańsk
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1985–1986 Zoria Ługańsk 59 (17)
1987 SKA Kijów 6 (2)
1987–1988 CSKA Moskwa 13 (1)
1989–1990 Zoria Ługańsk 84 (30)
1991 Metałurh Zaporoże 14 (0)
1992–1993 Zoria-MAŁS Ługańsk 42 (19)
1993–2000 Czornomoreć Odessa 204 (79)
2001–2002 Spartak Sumy 31 (11)
W sumie: 453 (159)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1993–1997  Ukraina 14 (8)
Kariera trenerska
Lata Klub
2006–2008 Dnister Owidiopol (asystent)
2008– Dnister Owidiopol (dyrektor sportowy)

Timierłan Rustamowycz Husejnow, ukr. Тімєрлан Рустамович Гусейнов, ros. Тимерлан Рустамович Гусейнов, Timierłan Rustamowicz Gusiejnow (ur. 24 stycznia 1968 w Bujnaksku, Dagestańska ASRR) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji napastnika, reprezentant Ukrainy, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Mając dwa lata wyjechał z rodzicami na Ukrainę do Perwomajśkego, gdzie od klasy drugiej zaczął poznawać podstawy piłkarskie. W 1983 pojechał uczyć się do Internatu Sportowego w Woroszyłowgradzie. Jako 17-latek w 1985 zadebiutował w drużynie Zoria Ługańsk[1]. W latach 1986-1987 odbywał służbę wojskową w klubach SKA Kijów i CSKA Moskwa. W 1989 powrócił do klubu w którym zaczynał karierę Zoria Ługańsk. Po sezonie w Metałurhu Zaporoże ponownie wrócił do Zoria-MAŁS Ługańsk. W lipcu 1993 był zaproszony do Czornomorca Odessa, z którym zdobył puchar krajowy w 1994. W 2001 przeszedł do Spartaka Sumy, w którym w wieku 32 lat zakończył profesjonalną karierę piłkarską. W latach 2002-2003 występował jeszcze w amatorskim zespole Syhnał Odessa.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

16 października 1993 zadebiutował w reprezentacji Ukrainy w spotkaniu towarzyskim z USA wygranym 2:1. Łącznie rozegrał 14 gier reprezentacyjnych, strzelił 8 goli.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery zawodniczej w 2004 został asystentem trenera w amatorskim zespole "Sygnał Odessa". Od 2006 pracował na stanowisku asystenta trenera w klubie Dnister Owidiopol. Od 2008 pełni funkcję dyrektora sportowego Dnistra Owidiopol.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Został najlepszym strzelcem Mistrzostw Ukrainy w sezonie 1993/94 oraz 1995/96. 1 listopada 1997 strzelił 100-go gola w rozgrywkach Mistrzostw Ukrainy, Pucharu Ukrainy, Pucharów europejskich oraz oficjalnych i towarzyskich meczach narodowej reprezentacji. Był pierwszym piłkarzem, któremu udał się podobny wyczyn. Jest rekordzistą Chornomorca w ilości strzelonych bramek w Mistrzostwach i Pucharze Ukrainy. Jest rekordzistą w częstotliwości strzelonych bramek w narodowej reprezentacji - 0,57 goli/mecz.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]