USS Narwhal (SS-17)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z USS D-1 (SS-17))
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne jednostki pływające o tej nazwie.
USS Narwhal (SS-17)
Ilustracja
USS „Narwhal” między 1909-1911 r.
Klasa okręt podwodny
Typ D
Historia
Stocznia Fore River Shipyard, Quincy
Wodowanie 8 kwietnia 1909
 US Navy
Wejście do służby 23 listopada 1909
Wycofanie ze służby 8 lutego 1922
Los okrętu sprzedany 5 czerwca 1922
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

288 ton
337 t
Długość 41,1 m
Szerokość 4,2 m
Zanurzenie 3,6 m
Zanurzenie testowe 60 m
Rodzaj kadłuba jednokadłubowy
Napęd
2 silniki benzynowe o łącznej mocy 600 KM
2 silniki elektryczne o łącznej mocy 260 KM
2 śruby
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

12 węzłów
9,5 w.
Zasięg powierzchnia: 1240 Mm przy 10 w.
zanurzenie: 80 Mm przy 5 w.
Uzbrojenie
4 torpedy
Wyrzutnie torpedowe 4 x 450 mm (18")
Załoga 15

USS Narwhal (SS-17)amerykański okręt podwodny z okresu I wojny światowej, jednostka prototypowa swojego typu. Została zwodowana 8 kwietnia 1909 roku w Fore River Shipyard w Quincy i przyjęta w skład US Navy 23 listopada tego roku. W listopadzie 1911 roku nazwę okrętu zmieniono na oznaczenie literowo-numeryczne D-1. Okręt wycofano ze służby 8 lutego 1922 roku i sprzedano.

Projekt i dane taktyczno–techniczne[edytuj | edytuj kod]

Konstrukcja USS „Narwhal” oparta była na rozwiązaniach poprzednich typów okrętów podwodnych zaprojektowanych przez Electric Boat (szczególnie na typie C[1]. Okręt, prócz zwiększonej długości i wyporności, cechował dużych rozmiarów kiosk z mostkiem oraz dwa peryskopy[1]. Po raz pierwszy w amerykańskich okrętach podwodnych zastosowano w nim podział kadłuba na przedziały rozdzielone grodziami wodoszczelnymi[1].

„Narwhal” był małym, jednokadłubowym okrętem podwodnym. Długość całkowita jednostki wynosiła 41,1 metra, szerokość 4,2 metra i zanurzenie 3,6 metra[1][2]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 288 ton, a w zanurzeniu 337 ton[1][2][3]. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki benzynowe Craig o łącznej mocy 600 koni mechanicznych (KM)[1][2][4]. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne Electro Dynamic o łącznej mocy 260 KM[1][2]. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 12 węzłów na powierzchni i 9,5 węzła w zanurzeniu[1][2]. Zasięg wynosił 1240 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym oraz 80 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą[1][2][5]. Maksymalna głębokość zanurzenia wynosiła 60 metrów[2].

Okręt wyposażony był w cztery dziobowe wyrzutnie torped kalibru 450 mm (18")[a], z łącznym zapasem czterech torped[2][3][b]. Załoga okrętu składała się 15 oficerów, podoficerów i marynarzy[1][2].

Budowa i przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

USS „Narwhal” (Submarine Torpedo Boat No. 17) zbudowany został w Fore River Shipyard w Quincy[1][2][5]. Wodowanie miało miejsce 8 kwietnia 1909 roku[1][2], a do służby przyjęto go 23 listopada tego roku.

Pierwszym dowódcą jednostki został por. mar. J.C. Townsend. Okręt włączono w skład Floty Atlantyckiej. Stacjonując w Newport, uczestniczył w szkoleniu, ćwiczeniach torpedowych oraz próbach i eksperymentach. 17 listopada 1911 roku nazwę okrętu zmieniono na oznaczenie literowo-numeryczne D-1.

Od 20 stycznia do 11 kwietnia 1913 roku wraz z innymi okrętami operował na Morzu Karaibskim, a od 5 stycznia do 21 kwietnia 1914 roku pływał u wybrzeży Florydy. Podczas I wojny światowej D-1 służył jako jednostka szkoleniowa. Okręt trafił do rezerwy 9 września 1919 roku, kontynuując proces szkolenia załóg. 17 lipca 1920 roku okręt otrzymał numer identyfikacyjny SS-17[2].

D-1 został wycofany ze służby 8 lutego 1922 roku w Filadelfii. Sprzedano go 5 czerwca 1922 roku[1][2].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Amerykańskie torpedy 18-calowe miały faktyczny kaliber 17,72 cala (450 mm)[6].
  2. Paul E. Fontenoy podaje, że okręt posiadał jedynie dwie wyrzutnie torped[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara: 2007, s. 158.
  2. a b c d e f g h i j k l m Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 127.
  3. a b J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: 1994, s. 584.
  4. Jim Christley, Peter Bull: US submarines, 1900-35. Oxford: 2011, s. 26.
  5. a b John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: 1990, s. 151.
  6. Tony DiGiulian: Torpedoes of the United States of America (ang.). www.navweaps.com. [dostęp 2016-11-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]