Ulica Zapiecek w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Zapiecek
Stare Miasto
Ulica Zapiecek (widok w kierunku zachodnim)
Ulica Zapiecek
(widok w kierunku zachodnim)
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg ul. Świętojańska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Piwna
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Zapiecek
ulica Zapiecek
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Zapiecek
ulica Zapiecek
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Zapiecek
ulica Zapiecek
Ziemia52°14′56,5″N 21°00′43,2″E/52,249040 21,011990
Zegar słoneczny na Zapiecku

Ulica Zapiecek – niewielka uliczka warszawskiego Starego Miasta, biegnąca od ulicy Świętojańskiej do ul. Piwnej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie ulica Zapiecek była fragmentem ulicy Piekarskiej, po 1743 pojawia się jej osobna nazwa – Poprzeczna. Obecną nazwę, mającą charakter topograficzno-metaforyczny, nadano w 1770[1].

Cała zabudowa ulicy przyporządkowana jest numeracji innych ulic – Świętojańskiej, Piwnej lub Rynku.

Po rozebraniu w roku 1831 dwóch kamienic przy ul. Świętojańskiej i Piwnej, powstał placyk w zachowanej do dziś formie. W XIX wieku na Zapiecku odbywał się popularny w Warszawie targ na gołębie i ptaki śpiewające[2].

W 1944 cała zabudowa ulicy została zniszczona.

Na rogu Zapiecka i ul. Piwnej umiejscowił po wojnie książkową "Cafe pod Minogą" Stefan Wiechecki (Wiech) – dziś w tym miejscu znajduje się Restauracja "Zapiecek".

We wrześniu 1985 w bruk ulicy wmurowano płytę granitową upamiętniającą wpisanie warszawskiego Starego Miasta na listę światowego dziedzictwa UNESCO[3] .

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 193. ISBN 978-83-62189-08-3.
  2. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 1006. ISBN 83-01-08836-2.
  3. Stanisław Ciepłowski: Napisy pamiątkowe w Warszawie XVII-XX w.. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987, s. 262. ISBN 83-01-06109-X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa: Katalog Zabytków Sztuki tom XI część 1: Stare Miasto. Instytut Sztuki PAN, 1993, s. 408. ISBN 83-221-0375-1.