Uniwersytet Indonezyjski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Uniwersytet Indonezyjski
Universitas Indonesia
University of Indonesia
Ilustracja
Rektorat uniwersytetu
Dewiza veritas, probitas, iustitia
Data założenia 1951
Typ publiczna
Państwo  Indonezja
Liczba pracowników 7300
Liczba studentów ok. 47 000 (2010)
Rektor prof. Muhammad Anis
Położenie na mapie Indonezji
Mapa lokalizacyjna Indonezji
Uniwersytet Indonezyjski
Uniwersytet Indonezyjski
Ziemia6°59′39,19″S 110°25′26,29″E/-6,994220 110,423970
Strona internetowa

Uniwersytet Indonezyjski (UI) – uczelnia wyższa o statusie uniwersytetu publicznego z siedzibą w Depok w zachodniej Jawie. Jest to najstarsza i zarazem najbardziej prestiżowa szkoła wyższa w Indonezji[1].

W 2008 r. magazyn Globe Asia sklasyfikował uczelnię na pierwszym miejscu najlepszych uniwersytetów w Indonezji[2]. Ocenę tę potwierdziło wiodące indonezyjskie czasopismo Tempo, które przeprowadziło własną analizę rankingu uniwersytetów i oświaty w Indonezji[3].

[edytuj | edytuj kod]

Logo uniwersytetu zaprojektował w 1952 r. Sumaxtono, student z instytutu sztuki. Była to kala-makara, czyli symbol dwóch źródeł energii występujących w naturze. Kala jest energią góry (słońca), a makara dołu (Ziemi). Tak połączone siły stały się symbolem uniwersytetu jako źródła wiedzy.

Logo interpretuje się również tak, że drzewo kala, które posiada pąki i rozwidlenia reprezentuje naukę i jej gałęzie. To oznacza, że dopóki będzie żyło, będzie się rozwijać, a pąki zakwitać i zmieniać w nowe gałęzie nauki. Z kolei woda rozlewająca się z makary oznacza osiągnięcia nauki.

Profesor Srihadi Soedarsono Adhikoesoemo (student tego samego rocznika i wydziału co Sumaxtono), który widział wówczas logo, nie jest pewny, kto je zalegalizował oraz kiedy. Pamięta natomiast, że pojawiło się na okładce książki Universiteit Indonesia, Fakulteit Teknik, Bandung: Rentjana Untuk Tahun Peladjaran 1952-1953, opublikowanej przez Instytut Bandung.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kompleks szkoły medycznej STOVIA w latach 20. XX wieku

Historia uczelni sięga 1851 r. kiedy to kolonialny rząd Holenderskich Indii Wschodnich założył szkołę dla opiekunów medycznych. Nauka w niej trwała dwa lata, a absolwenci otrzymywali zaświadczenia, że potrafią udzielać podstawowej opieki medycznej. Jawajscy lekarze, którzy chcieli prowadzić własną praktykę w Holenderskich Indiach Wschodnich otrzymywali dodatkowo stopień doktora. Z czasem program nauczania stał się bardziej obszerny, więc w 1864 r. naukę wydłużono do trzech lat, a w 1875 r. już do siedmiu. Absolwenci po ukończeniu szkoły otrzymywali tytuł doktora medycyny.

W 1898 r. rząd Holenderskich Indii Wschodnich założył nową szkołę zwaną STOVIA (School tot Opleiding van Inlandsche Artsen), w której kształcili się lekarze medycyny. Warunkiem rozpoczęcia w niej nauki, było posiadanie dyplomu szkoły średniej. Z racji tego, że nauka trwała dziewięć lat, program edukacyjny balansował pomiędzy szkołą średnią i wyższą. Wielu z jej późniejszych absolwentów odegrało ważne role w narodowym ruchu niepodległościowym Indonezji, oraz przyczyniło się do rozwoju edukacji medycznej w tym kraju.

W 1924 r. rząd kolonialny postanowił otworzyć nową uczelnię – Rechts Hogeschool (RHS), która kształciła cywilnych urzędników. Później przekształcono ją w wydział prawa. W 1927 r. STOVIA została przemianowana na GHS (Geneeskundige Hogeschool), a jej statusu zmieniono, dzięki czemu stała się w pełni uczelnią wyższą. Wielu jej absolwentów przyczyniło się później do powstania Uniwersytetu Indonezyjskiego.

Kiedy w 1945 r. Indonezja uzyskała niepodległość, Instytut Szkolnictwa Wyższego (BPTRI) otworzył w Dżakarcie trzy wydziały: medycyny i farmacji, literatury oraz prawa. Pierwszych 90 absolwentów medycyny opuściło go jeszcze w tym samym roku. Jednak po tym, jak holenderska armia zajęła Dżakartę po koniec 1945 r. BPTRI przeniósł swoje placówki do Klaten, Surakarty, Yogyakarty, Surabayi i Malangi. W 1946 r. holenderski rząd kolonialny założył w Dżakarcie Nood Universiteit. Rok później jego nazwę zmieniono na Universiteit van Indonesie (UVI). W 1950 r. po ostatecznym uznaniu niepodległości państwa indonezyjskiego przez Holandię, Indonezyjska Rada Rewolucyjna, zarządziła utworzenie w Dżakarcie państwowego uniwersytetu, w skład którego weszło część wydziałów BPTRI oraz były UVI.

Do 1950 r. uczelnia posiadała wiele kampusów, w których znajdowały się różne wydziały: w Dżakarcie (medycyna, prawo i Listy), w Bogor (rolnictwo i weterynaria), w Bandung (inżynieria, matematyka i nauki przyrodnicze), w Surabaya (medycyna i dentystyka) w Makassar (ekonomia). W 1954 r. kampus Surabaya przekształcił się w Uniwersytet Airlangga, a rok później kampus Makassar w Uniwersytet Hasanuddin. Z kolei w 1959 r. Bandung przemianowano na Instytut Technologiczny, a w 1964 r. kampus w Bogor na Instytut Rolnictwa. Do 1965 r. Uniwersytet Indonezyjski składał się już tylko z trzech miasteczek uniwersyteckich (Salemba, Rawamangun i Pegangsaan), które ulokowane były w Dżakarcie.

W 1987 r. część wydziałów z Salemby oraz Rawamangun przeniesiono do nowo zbudowanego kampusu zwanego Depok, na południowych przedmieściach miasta.

W latach 2007-2008 uczelnia przeszła gruntowne reformy, dzięki czemu jej dochód powiększył z 800 miliardów do 1,6 tryliona rupii. Pomysłodawcą zmian był jej ówczesny rektor prof. dr Gumilar Rusliwa Somantri, który był zarazem najmłodszym uniwersyteckim rektorem w Indonezji.

Kampusy[edytuj | edytuj kod]

Salemba[edytuj | edytuj kod]

Kampus ulokowany jest centrum Dżakarty i znajdują się w nim głównie wydziały medycyny oraz dentystyki. W pobliżu znajduje się również szpital Cipto Mangunkusumo National Hospital (RSCM) i Uniwersytecki Szpital Dentystyczny. W kampusie jest też wydzielona część dla podyplomowych studentów z wydziałów prawa, ekonomii i inżynierii.

Depok[edytuj | edytuj kod]

W połowie lat 80-tych XX w., w ramach modernizacji uczelni wybudowano na południu Dżakarty kampus Depok i przeniesiono do niego większość wydziałów (matematyki i nauk przyrodniczych, inżynierii, psychologii, literatury, ekonomii, polityki społecznej, prawa, informatyki, pielęgniarstwa oraz opieki zdrowotnej). Obecnie jest to główny uniwersytecki kampus, a dzięki dogodnym połączeniom kolejowym i autobusowym studenci mogą się do niego łatwo dostać z wielu różnych części miasta.

Na jego terenie ulokowana jest też główna biblioteka uniwersytecka, studenckie centrum obsługi, sala gimnastyczna, stadion, boisko do hokeja, biuro podróży, hotel oraz akademik.

Udogodnienia[edytuj | edytuj kod]

Meczety[edytuj | edytuj kod]

Meczet Ukhuwah Islamiyah w kampusie Depok

W 1966 r. ówczesny rektor uczelni wydał dekret o budowie meczetu w kampusie Salemba. Jego intencją było, by powstało centrum islamu kształcące nowoczesnych muzułmanów, potrafiących rozwiązywać zarówno problemy naukowe jak i religijne.

28 stycznia 1987 r. także w kampusie Depok rozpoczęto budowę meczetu, którą ukończono 4 września tego samego roku. Ulokowano go w pobliżu szkolnego jeziora.

Ośrodek zdrowia[edytuj | edytuj kod]

Dzięki uniwersyteckiej poliklinice wszyscy studenci mają zapewniony darmowy dostęp do opieki medycznej. Wśród świadczonych standardowych usług znajduje się też dentystyka, a nawet ortodoncja.

Wisma Makara[edytuj | edytuj kod]

Wisma Makara, czyli główny budynek, w którym rezyduje m.in. rektor uczelni znajduje się w kampusie Depok. Obiekt został bardzo dobrze dostosowany dla użyteczności publicznej, dzięki czemu mogą się w nim odbywać m.in. seminaria, szkolenia i warsztaty. W jego pobliżu znajduje się las i jezioro.

Biblioteka[edytuj | edytuj kod]

13 maja 2011 r. w kampusie Depok otworzono największą w Azji bibliotekę, która jednorazowo może pomieścić ok. 20 000 osób, a na jej obszarze liczącym 33 000 m² zgromadzono zbiór około 3 – 5 milionów książek. Budynek zaprojektowano w bardzo ekologicznym stylu, dzięki czemu jest ona wolna od zanieczyszczeń, a zasilanie czerpie z energii słonecznej. Zredukowano w niej także pobór wody, prądu i zużycia papieru[4].

Akademiki[edytuj | edytuj kod]

Uniwersytet posiada dwa akademiki, z których jeden znajduje się w Depok, a drugi w Wismarini. Pierwszym z nich ma 480 pokoi dla mężczyzn i 615 dla kobiet. Każdy pokój może pomieścić od jednej do trzech osób. Z kolei akademik Wismarini posiada 72 pokoje dla mężczyzn i 111 dla kobiet, jednak są one przeznaczone jedynie dla osób studiujących na wydziale medycyny i dentystyki oraz niektórych kierunków z kampusu Salemba.

Autobusy i rowery[edytuj | edytuj kod]

Żółty autobus

By ułatwić studentom dotarcie do kampusu z różnych miejsc Dżakarty, uruchomiono charakterystyczne żółte autobusy, które kursują od poniedziałku do soboty. W 2005 r. uniwersytet posiadał w sumie dwadzieścia takich pojazdów.

W 2007 r. uczelnia zaoferowała swoim studentom kolejne udogodnienie w postaci rowerów do wynajęcia. Przejazd nimi jest darmowy, a jedynym wymogiem jest okazanie legitymacji studenckiej. Można się nimi poruszać jedynie po wyznaczonych ścieżkach i każdy musi być zwrócony do punktu wynajmu.

Wydziały[edytuj | edytuj kod]

Uniwersytet składa się z 13 wydziałów, które oferują kursy licencjackie, inżynierskie, magisterskie, doktoranckie oraz podyplomowe.

  • Wydział Medycyny
  • Wydział Dentystyki
  • Wydział Matematyki i Nauk Przyrodniczych
  • Wydział Prawa
  • Wydział Psychologii
  • Wydział Inżynierii
  • Wydział Ekonomii
  • Wydział Opieki Społecznej
  • Wydział Politologiczny
  • Wydział Humanistyczny
  • Wydział Informatyki
  • Wydział Pielęgniarstwa
  • Wydział Farmacji

Rankingi[edytuj | edytuj kod]

W 2010 r. w rankingu University Ranking by Academic Performance (URAP), Uniwersytet Indonezyjski został uznany za najlepszą uczelnię w Indonezji i znalazł się na 1463 pozycji na świecie[5]. W 2006 r. w rankingu Times Higher Education-QS World University Rankings UI zdobył największą liczbę punktów spośród wszystkich szkół w Indonezji i uplasował się na 395 miejscu (2007) i 287 w 2008 roku[6]. Z kolei w Światowym Rankingu Uniwersytetów w 2009 r. zajął 201 miejsce, a wśród najlepszych szkół wyższych w Azji pięćdziesiąte[7].

Przez dwa kolejne lata (2009-2010) UI znajdował się wśród pięćdziesięciu najbardziej prestiżowych uniwersytetów w Azji według QS World University.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]