Język indonezyjski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bahasa Indonesia
Obszar Indonezja, Timor Wschodni, Malezja i inne
Liczba mówiących 43[1] mln (język ojczysty) + 156 mln[2] (język wyuczony)
Klasyfikacja genetyczna Języki austronezyjskie
*Języki malajsko-polinezyjskie
**Język indonezyjski
Pismo/alfabet łacińskie
Status oficjalny
język urzędowy Indonezja
Regulowany przez Badan Pengembangan dan Pembinaan Bahasa
Kody języka
ISO 639-1 id
ISO 639-2 ind
ISO 639-3 ind
SIL INZ
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
logo Wikipedii
Wikipedia w języku indonezyjskim
WiktionaryPl.svg
W Wikisłowniku: Słownik języka indonezyjskiego
Słownik {{{z języka}}}-polski, polsko-indonezyjski online

Język indonezyjski (Bahasa Indonesia) – od 1949 język urzędowy w Indonezji. Języka indonezyjskiego w Indonezji używa 197,7 mln[3] osób, z czego dla 42,8 mln jest to język ojczysty[3]. Indonezja jest czwartym pod względem ludności krajem na świecie. Indonezyjska nazwa języka to Bahasa Indonesia (dosłownie „język Indonezji”).

Powstał w 1928 przez deklarację o stworzeniu nowego języka na bazie malajskiego. W związku z tym jest do niego silnie zbliżony, odróżnia się zaś m.in. dużą liczbą zapożyczeń z języka niderlandzkiego oraz jawajskiego. Zapisywany jest przy pomocy podstawowego alfabetu łacińskiego składającego się z 26 liter. Wśród interesujących cech języka indonezyjskiego wymienić można m.in. tendencje do silniejszego odróżniania wieku od płci (np. kakak – starszy brat lub siostra, adik – młodszy brat lub siostra) i sposób wyrażania „wiele” poprzez powtórzenie danego słowa: kucing – kot, dua kucing – dwa koty itd., ale: kucing-kucing – wiele kotów. Dominuje szyk SVO, choć w konstrukcjach biernych używa też OSV.

Popularność[edytuj | edytuj kod]

W 2010 języka indonezyjskiego jako języka ojczystego używało 42,8 milionów ludzi[3], a jako języka wyuczonego – 154,9 milionów[3]. W sumie liczba osób znających język indonezyjski w Indonezji wynosi 197,7[3] miliona. Indonezyjski jest używany najczęściej jako język ojczysty w miastach Indonezji, natomiast jako język wyuczony – na terenach wiejskich, gdzie ludność posługuje się jednym z 700 języków regionalnych[4]. Kształcenie, niemal wszystkie państwowe media i inne formy komunikacji, są prowadzone w języku indonezyjskim.

Znak w języku indonezyjskim

Słownictwo[edytuj | edytuj kod]

Jako nowoczesny dialekt malajskiego, indonezyjski zapożyczył słowa z innych języków, w tym z sanskrytu, arabskiego, perskiego, portugalskiego, niderlandzkiego i chińskiego. Najwięcej zapożyczeń pochodzi z języka niderlandzkiego (ok 10 000), jednak większość najważniejszych słów ma swoje źródło w języku staromalajskim.

Fonetyka[edytuj | edytuj kod]

Samogłoski
Przednie Centralne Tylne
Przymknięte iː uː
Półprzymknięte e ə o
Otwarte a

Indonezyjski posiada także dwugłoski /ai/, /au/ i /oi/. W sylabach zamkniętych, tak jak w wyrazie air „woda”, dwie samogłoski są wymawiane oddzielnie.

Spółgłoski
Wargowe Zębowe Zadziąsłowe Podniebienne Miękko-
podniebienne
Krtaniowe
Zwarte
nosowe
m n
ɲ ŋ  
Zwarte
ustne
p b t d     k g ʔ
Zwarto-
szczelinowe
    ʧ ʤ      
Szczelinowe (f) s (z) (ʃ)   (x) h
Półotwarte w l r   j    

Spółgłoski w nawiasach występują tylko w zapożyczeniach.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]