Wadym Dobyża

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wadym Dobyża
Вадим Добижа
Pełne imię i nazwisko Wadym Dmytrowycz Dobyża
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1941
Sarabuz, obwód krymski, Ukraińska SRR
Kariera juniorska
Lata Klub
195?–195? Trudowi Rezerwy Woroszyłowgrad
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
195?–1959 Trudowi Rezerwy Woroszyłowgrad 0 (0)
1960 Budiwelnyk Zaporoże ? (?)
1961 Dinamo Leningrad ? (?)
196?–196? Admirałtiejec Leningrad ? (?)
1965–196? SKA Leningrad ? (?)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1968–1970 SDJuSzOR Zoria Woroszyłowgrad
1971 Szachtar Kadijewka (asystent)
1971 Chimik Siewierodonieck (asystent)
1980–1981 Zoria Woroszyłowgrad
1985–1988 Zoria Woroszyłowgrad
1991 Chimik Siewierodonieck
1998 Zoria Ługańsk
1998–2000 Zoria Ługańsk
2001–2002 Zoria Ługańsk (asystent)
2002 Wołga Twer
2005 Torpedo-RG Moskwa
2006–2009 Sillamäe Kalev
2010 Sillamäe Kalev II
2010 Kohtla-Järve FC Lootus
2011–2012 Sillamäe Kalev II
2013–2014 Sillamäe Kalev (asystent)
2014 Sillamäe Kalev
2014–2017 Sillamäe Kalev U-17
2017– Sillamäe Kalev

Wadym Dmytrowycz Dobyża, ukr. Вадим Дмитрович Добижа, ros. Вадим Дмитриевич Добижа, Wadim Dmitrijewicz Dobiża (ur. 26 lutego 1941 w miasteczku wojskowym Sarabuz k.Hwardijśke, obwód krymski, Ukraińska SRR) – ukraiński piłkarz, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek klubu Trudowi Rezerwy Woroszyłowgrad, w barwach którego rozpoczął karierę piłkarską, jednak występował tylko w składzie rezerw, dlatego w 1960 przeszedł do Budiwelnyka Zaporoże. W 1961 został zaproszony do Dinama Leningrad. Jako gracz leningradzkiej drużyny w meczu o Puchar ZSRR w Kaliningradzie doznał ciężkiej kontuzji nogi - całkowite zerwanie mięśni. Przez sześć miesięcy był leczony w Fontance. W tym czasie studiował w Instytucie Kultury Fizycznej i Sportu. Wkrótce zrozumiał, że nie będzie mógł kontynuować zawodowej kariery piłkarskiej. Aby zarobić na życie grał w zespołach Admirałtiejec Leningrad, Bolszewik Leningrad i innych.

W 1965 roku został powołany do służby wojskowej, podczas której bronił barw SKA Leningrad, który występował w mistrzostwach strefy Rosyjskiej FSRR (analog drugiej ligi). Po demobilizacji wrócił na studia.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej oraz Instytutu Kultury Fizycznej w Leningradzie został zaproszony przez trenera Giermana Zonina do Szkoły Piłkarskiej Zoria Woroszyłowgrad w 1968 roku. Od 1971 pomagał trenować najpierw Szachtar Kadijewka, a potem Chimik Siewierodonieck. Razem z Lwem Jaszynym prowadził juniorską reprezentację ZSRR. Czterokrotnie pracował z klubem Zoria Ługańsk w 1980-1981, 1985-1988, 1998 i w 1998-2000. W przerwach pracował w Internacie Sportowym w Ługańsku. Również trenował rosyjskie kluby Wołga Twer i Torpedo-RG Moskwa. W kwietniu 2006 objął stanowisko głównego trenera estońskiego Sillamäe Kalev, który wtedy występował w 2 lidze. Pod kierownictwem nowego trenera klub najpierw awansował do 1 ligi, a w 2008 do Meistriliigi[1]. W 2009 przeniósł się na stanowisko głównego trenera drugiej drużyny, w której występowali młodzi piłkarze. Właśnie szkolenie młodych talentów wyróżniało pracę trenera. Od początku 2013 pomagał trenować główną drużynę.

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]