Walka elektroniczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Walka elektroniczna, walka radioelektroniczna (WRE, ang. electronic warfare, EW) – rodzaj działań bojowych wobec przeciwnika, zmierzający do zakłócenia bądź uniemożliwienia działań przeciwnikowi bądź jego środkom technicznym, za pomocą własnych środków emisji elektromagnetycznej.

Podział[edytuj | edytuj kod]

Atak elektroniczny[edytuj | edytuj kod]

Aktywna lub też pasywna forma wykorzystania fal radiowych do zakłócania i uniemożliwienia użycia ich przez przeciwnika. Do aktywnych zaliczane są: zagłuszanie, zakłócanie radiowe, użycie impulsu elektromagnetycznego. Do biernych: odbijacze dipolowe, balony.

Obrona elektroniczna[edytuj | edytuj kod]

Składają się na nią wszelkie działania, które zmniejszają powodzenie ataku przeciwnika chroniąc swoje siły i środki. Obrona elektroniczna może być również wykorzystywana do ochrony wojsk sojuszniczych przed skutkami własnego ataku elektronicznego.

Wsparcie elektroniczne[edytuj | edytuj kod]

Pasywne wykorzystanie promieniowania elektromagnetycznego dla zdobycia informacji (SIGINT) o jednostkach znajdujących się na polu walki; znalezienia, zidentyfikowania i przechwycenia potencjalnych zagrożeń lub celów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]