Wapień litotamniowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wapień litotamniowy – odmiana wapienia organogenicznego pochodzenia glonowego. Tworzy się przez nagromadzenie zwapniałych plech krasnorostów (Lithothamnium) w postaci kalafiorowatych tworów.

Wapienie litotamniowe tworzą się w najpłytszej strefie morza, mogą również powstawać na wałach glonowych równi rafowej.

W Polsce występują w morskich utworach mioceńskich pojawiających się na południowym obrzeżeniu Gór Świętokrzyskich oraz na Roztoczu.

Specyficzna odmianą wapieni litotamniowych jest wapień pińczowski, występujący w okolicach Pińczowa na garbie pińczowsko-wójczańskim używany w budownictwie oraz jako materiał rzeźbiarski.Obecnie wydobywany w kopalniach Pińczów i Włochy, udokumentowane są również złoża Włochy I , Bogucice oraz Skowronno. Historia eksploatacji tego materiału z różnych miejsc zapadliska karpackiego sięga X wieku.

Duża porowatość daje możliwość zastosowania ich do budowy murów pomieszczeń mieszkalnych oraz na elewacje.Wapienie te łatwo poddają się obróbce i nadają się do rzeźbienia bardzo delikatnych detali o przestrzennej formie.Wapień pińczowski wydobywany do celów budowlanych cechuje mrozodporność, dosyć wysoka nasiąkliwość ( 8-16%) oraz lekkość ( 1800kg/m3).Materiał posiada unikalną cechę tzw. patynacji – świeżo wydobyty ze złoża materiał jest miękki i łatwy w obróbce , w miarę utraty wilgotności utwardza się i zamyka pory kamienia zmniejszając nasiąkliwość.Powodem tego jest wytrącanie się węglanu wapnia w porach kamienia. Barwa od jasnożółtej do białej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]