Góry Świętokrzyskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Góry Świętokrzyskie
Świętokrzyskie Mountains.jpg
Widok na ciąg główny Gór Świętokrzyskich (Łysogóry, Pasmo Masłowskie)
342.34-5 Góry Świętokrzyskie.png
Megaregion Pozaalpejska Europa Środkowa
Prowincja Wyżyny Polskie
Podprowincja Wyżyna Małopolska
Makroregion Wyżyna Kielecka
Mezoregion Góry Świętokrzyskie
Chata Świętokrzyska w Kakoninie, przy szlaku z Łysicy na Święty Krzyż
Wapienne skały na szczycie Miedzianki

Góry Świętokrzyskie (342.34) – pasmo górskie w południowo-wschodniej Polsce, w centralnej części Wyżyny Kieleckiej. Najwyższym szczytem jest Łysica (612 m n.p.m.) w paśmie Łysogór. Nazwa gór pochodzi od relikwii Krzyża Świętego przechowywanych w klasztorze na Łysej Górze[1].

Góry Świętokrzyskie, obok Sudetów, są jednym z najstarszych pasm górskich w Polsce i w Europie[2]. Kilkukrotnie ulegały wypiętrzaniu, niszczeniu i zalewaniu przez morza[3]. Zostały wypiętrzone 500 mln lat temu w kambrze, później w czasie kaledońskich ruchów górotwórczych na granicy syluru i dewonu. Następnie odmłodziła je orogeneza hercyńska (dolny karbon) i ponownie orogeneza alpejska.

Charakterystyczne dla krajobrazu najwyższych partii Gór Świętokrzyskich są strome stoki, głęboko wcięte doliny, skałki ostańcowe i gołoborza[2]. Góry Świętokrzyskie porośnięte są lasami jodłowymi (Puszcza Jodłowa) i bukowymi. Na ich terenie utworzono Świętokrzyski Park Narodowy.

Gospodarczym i turystycznym centrum regionu są Kielce. Do ważniejszych ośrodków turystycznych należą Święta Katarzyna i Nowa Słupia. Budowa geologiczna Gór Świętokrzyskich jest bardzo zróżnicowana. Pasmo główne, w skład którego wchodzą Łysogóry, zbudowane jest z najstarszych skał kambryjskich. Podobnie dno Doliny Chęcińskiej oraz południowe pasmo wzniesień ciągnące się od Pasma Zgórskiego po Wygiełzowskie.

Geologia[edytuj]

Z ordowiku oraz syluru pochodzą osady (łupki szarogłazowe dla syluru), z których zbudowane jest m.in. dno Doliny Wilkowskiej. Pasma Chęcińskie i Zelejowskie znajdujące się w okolicach Chęcin zbudowane są z osadów dewońskich. Z tego okresu pochodzą również dolomitowe otoczaki spojone kalcytowym matriksem, z których zbudowane są cechsztyńskie zlepieńce zygmuntowskie z permu[4] wydobywane w kamieniołomach na Czerwonej Górze w Paśmie Bolechowickim, oraz efektowne odsłonięcie wapieni w wyrobisku skalnym na Kadzielni[5]. Karbon reprezentowany jest przez łupki krzemionkowe, których wychodnie można znaleźć w polu przy zachodniej ścianie kamieniołomu Kowala, w kamieniołomie Ostrówka[6] – w pobliżu Gałęzic.

Z osadów jurajskich zbudowane są Grzywy Korzeczkowskie oraz Grząby Bolmińskie. Utwory kredowe spotykane są w zasadzie tylko na obrzeżach Gór Świętokrzyskich. Z okresu trzeciorzędu i czwartorzędu pochodzą utwory powstałe w wyniku erozji masywu Gór Świętokrzyskich, a także nawiany less.

Trzon Gór Świętokrzyskich jest pasmem łysogór zbudowanych z piaskowców kwarcytowych wieku prekambryjskiego. Zbocza pokryte są gołoborzami powstałymi w czwartorzędzie (plejstocenie) w wyniku wietrzenia fizycznego.

Klimat[edytuj]

Klimat Gór Świętokrzyskich znacznie różni się od otaczających regionów. Średnia temperatura roczna jest o około 1–2 °C niższa od temperatury w Warszawie i wynosi 6–7 °C. Średnia suma opadów waha się od 650 do 900 mm rocznie. Najwyższe szczyty pokryte są śniegiem od listopada do kwietnia. Pokrywa śnieżna utrzymuje się średnio 50–90 dni w ciągu roku. Okres wegetacyjny najwyższych partii gór jest o dwa tygodnie krótszy niż w Warszawie i wynosi około 200 dni. Podobnie jak w wyższych górach można zaobserwować zjawisko inwersji temperatur – temperatura na nagrzanych stokach górskich może być nawet o 5 °C wyższa niż na dnie dolin, położonych kilkadziesiąt metrów niżej.

Wody[edytuj]

Teren Gór Świętokrzyskich jest działem wodnym dopływów Wisły. Największy obszar zajmują zlewnie: Kamiennej na północy i Nidy na południu. Część obszaru Gór odwadniana jest ponadto przez Opatówkę, Koprzywiankę, Czarną Staszowską oraz Czarną Konecką (dopływ Pilicy). Sieć wodna jest niezależna od przebiegu pasm oraz budowy geologicznej. Tylko Pasmo Jeleniowskie stanowi dział wód między dorzeczami Kamiennej i Nidy. Główny węzeł hydrograficzny ulokowany jest na północ od Pasma Klonowskiego.

Pasma górskie[edytuj]

W skład Gór Świętokrzyskich wchodzi kilkanaście równoległych pasm, ciągnących się z zachodu na wschód. Główną oś stanowi ciąg pasm o długości ok. 70 km, rozpoczynający się w okolicach Dobrzeszowa na zachodzie. W jego skład wchodzą od zachodu: Pasmo Dobrzeszowskie, Pasmo Oblęgorskie, Wzgórza Tumlińskie, Pasmo Masłowskie, Łysogóry oraz Pasmo Jeleniowskie, które kończy się w okolicach Opatowa. Ciąg ten pocięty jest przełomami rzek: Łosośnej, Bobrzy, Lubrzanki i Słupianki. Na południe od Łysogór znajduje się niewielkie Pasmo Bielińskie.

Na południe od pasma głównego, oddzielony od niego Padołem Kielecko-Łagowskim, położony jest ciąg, w skład którego wchodzą pasma: Zgórskie, Posłowickie, Dymińskie, Daleszyckie, Cisowskie, Brzechowskie, Orłowińskie i Wygiełzowskie. Na północ od Pasma Wygiełzowskiego znajduje się Pasmo Iwaniskie. Na południe od Pasma Orłowińskiego położone jest Pasmo Ociesęckie.

Na południowy zachód od Pasma Dymińskiego rozciągają się pasma Zelejowskie i Chęcińskie, rozdzielone Doliną Chęcińską. Na zachód od Chęcin położone są dwa niewielkie pasma: Grzywy Korzeczkowskie i Grząby Bolmińskie. Na północny wschód od Chęcin znajduje się natomiast Pasmo Bolechowickie.

Na północ od pasma głównego rozciąga się Pasmo Klonowskie, Pasmo Bostowskie oraz Pasmo Pokrzywiańskie a dalej na północ położone jest Pasmo Sieradowickie.

Na terenie Kielc oraz w ich okolicach znajdują się: Pasmo Kadzielniańskie oraz Wzgórza Szydłówkowskie.

Przypisy

  1. Ryszard Garus, Znakowane szlaki turystyczne woj. kieleckiego, Kielce 1990, s. 7.
  2. a b Słownik 1998 ↓.
  3. Państwowy Instytut Geologiczny Zrozumieć Ziemię> Wycieczki> Góry Świętokrzyskie
  4. Historia Gór Świętokrzyskich.
  5. Jak powstały Góry Świętokrzyskie?.
  6. Karbon.

Bibliografia[edytuj]

  • Ryszard Garus, Przewodnik dla turystów pieszych i zmotoryzowanych. Kielce – Góry Świętokrzyskie, Kielce 1998, ISBN 83-86953-35-7.
  • Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski, Warszawa: PWN, 1998, s. 845–846, ISBN 83-01-12677-9.

Linki zewnętrzne[edytuj]