Weje

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Położenie miasta

Weje (łac. Veii) – jedno z 12 najpotężniejszych miast-państw etruskich. Leżało ok. 20 km na północ od Rzymu.

Swoją świetność przeżyło w VIII-VI w. p.n.e. W V w. p.n.e. istniała tam szkoła rzeźbiarska. Jej głównym przedstawicielem był rzeźbiarz Wulka.

Przez długi czas Weje toczyły wojny z Rzymem. Ostatecznie przegrało je ok. 396 p.n.e. i zostało zburzone przez dyktatora Marka Furiusza Kamillusa. Zapoczątkowało to ekspansję rzymską na tereny Etrurii, zaś Weje się stopniowo wyludniały.

Od 1916 w rejonie Isola Farnese prowadzone są wykopaliska. Pozwoliły one odkryć m.in.:

  • resztki murów dwóch świątyń;
  • ruiny domów mieszkalnych;
  • urządzenia wodociągowe i cysterny;
  • rzeźby terakotowe w Portonaccio na terenie świątynnym, m.in. tzw. Apollo z Wejów (lub Apollo z Veii), jedno z najpiękniejszych i najbardziej oryginalnych etruskich dzieł sztuki;
  • nekropolie położone wokół miasta, w tym tzw. Grotta Campana, gdzie niektóre groby komorowe pokryte są najstarszymi w Etrurii malowidłami ściennymi.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]