Wiązkość

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wiązkość (ang. Toughness) zwana też energią pękania - stała materiałowa określająca podatność materiału na pękanie lub złamanie, odpowiadająca energii pochłanianej w czasie powstawania pękania niszczącego materiał[1] wyrażana w J/.

Określa odporność materiału na rozprzestrzenianie się pęknięć. Materiały o wysokiej wiązkości mają zdolność odkształcenia plastycznego i przyjęcia energii. Przeciwieństwem wiązkości jest kruchość.[2].

Definicja[edytuj]

Wiązkość może zostać wyznaczona przez całkowanie jako pole powierzchni pod krzywą naprężenia z zależności[potrzebny przypis]:

Gdzie

  • - energia
  • - objętość
  • - odkształcenie
  • jest odkształceniem niszczącym
  • - naprężenie

Jednostki[edytuj]

Wiązkość mierzona jest w dżulach na metr sześcienny (J/m³) w systemie SI oraz calfunt-siła / cal sześcienny (in·lbf/in³) w jednostkach anglosaskich.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy