Widłoróg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Widłoróg
Antilocapra[1]
Ord, 1818[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodziny – widłoróg amerykański (Antilocapra americana)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

łożyskowce

Rząd

Cetartiodactyla

Podrząd

przeżuwacze

Infrarząd

Pecora

Rodzina

widłorogowate

Rodzaj

widłoróg

Typ nomenklatoryczny

Antilope americana Ord, 1815

Synonimy
Gatunki

3 gatunki (w tym 2 wymarłe) – zobacz opis w tekście

Widłoróg[9] (Antilocapra) – rodzaj ssaka z rodziny widłorogowatych (Antilocapridae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje jeden żyjący współcześnie gatunek występujący w Ameryce Północnej[10][11].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała (bez ogona) 130–140 cm, długość ogona 9,7–10,5 cm, wysokość w kłębie 86–87,5 cm; masa ciała 30–80 kg[12].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Antilocapra (Antilopecapra): zbitka wyrazowa nazw rodzajów: Antilope Pallas, 1766 (antylopa) oraz Capra Linnaeus, 1758 (koziorożec)[13].
  • Dicranocerus (Dicranoceros, Dicranoceras): gr. δικρανος dikranos „dwugłowy”; κερας keras, κερατος keratos „róg”[14]. Gatunek typowy: Antilope americana Ord, 1815.
  • Mazama: meksykańskie nazwy mazame, magame lub teuthlamacame użyte przez Hernándeza (Nova plantarum, animalium et mineralium Mexicanorum historia wydane w 1651 roku)[15] na opisanie niektórych meksykańskich kopytnych[16]. Gatunek typowy: Antilope Furcifer C.H. Smith, 1821 (= Antilope americana Ord, 1815).
  • Neomeryx: gr. νεος neos „nowy”[17]; μηρυξ mērux, μηρυκος mērukos „przeżuwacz, zwierzę przeżuwające”[18]. Gatunek typowy: †Neomeryx finni Parks, 1925.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należy jeden występujący współcześnie gatunek[10][9]:

Opisano również gatunki wymarłe:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Niepoprawna późniejsza pisownia Antilocapra Ord, 1818.
  2. Młodszy homonim Mazama Rafinesque, 1817 (Cervidae).
  3. a b Typ nomenklatoryczny: Dicranocerus C.H. Smith, 1827.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Antilocapra, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. G. Ord. Sur plusieurs Animaux de l’Amérique septentrionale, et entre autres sur le Rupicapra americana, l’Antilope americana, le Cervus major ou Wapiti, etc.. „Journal de Physique, de Chimie, d’Histoire naturelle et des Arts”. 87, s. 149, 1818. (fr.). 
  3. C.H. Smith: Synopsis of the species of the class Mammalia. W: G. Cuvier & E. Griffith (redaktorzy): The animal kingdom: arranged in conformity with its organization. Cz. 5. London: G.B. Whittaker, 1827, s. 322. (ang.).
  4. J. Brookes: A catalogue of the Anatomical and Zoological Museum of Joshua Brookes. Cz. 16. London: Richard Taylor, 1828, s. 64. (ang.).
  5. W. Ogilby. On the generic characters of Ruminants. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 4, s. 137, 1836. (ang.). 
  6. C.W.L. Gloger: Gemeinnütziges Hand- und Hilfsbuch der Naturgeschichte. Für gebildete Leser aller Stände, besonders für die reifere Jugend und ihre Lehrer. Breslau: A. Schulz, 1842, s. 153. (niem.).
  7. C.J. Sundevall. Öfversigt af däggdjursordningen Pecora. „Öfversigt af Kongl. Vetenskaps-Akademiens Forhandlingar”. 2 (3), s. 32, 1845. (szw.). 
  8. a b W.A. Parks. Buried Indian workshop with remains of extinct mammal. „Geological Society of America Bulletin”. 36 (2), s. 432, 1925. DOI: 10.1130/GSAB-36-429. (ang.). 
  9. a b Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 176. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
  10. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 306. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.).
  11. D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Genus Antilocapra. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2022-10-06].
  12. J. Byers: Family Antilocapridae (Pronghorn). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier (redaktorzy): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 2: Hoofed Mammals. Barcelona: Lynx Edicions, 2011, s. 787. ISBN 978-84-96553-77-4. (ang.).
  13. Palmer 1904 ↓, s. 109.
  14. Palmer 1904 ↓, s. 228.
  15. F. Hernández de Toledo: Nova plantarum, animalium et mineralium Mexicanorum historia. Romae: Sumptibus Blasij Deuersini, & Zanobij Masotti bibliopolarum, typis Vitalis Mascardi, 1651, s. 893. (łac.).
  16. Palmer 1904 ↓, s. 402.
  17. Jaeger 1944 ↓, s. 145.
  18. Jaeger 1944 ↓, s. 135.
  19. G.D. Richards & M.L. McCrossin. A new species of Antilocapra from the late Quaternary of California. „Geobios”. 24 (5), s. 628, 1991. DOI: 10.1016/0016-6995(91)80027-W. (ang.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]