Wieki ciemne (średniowiecze)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy okresu w średniowieczu. Zobacz też: okres w epoce starożytności.
Świat w roku 820
Francesco Petrarca, który wprowadził pojęcie europejskich „Wieków ciemnych”[1].

Wieki ciemne (okres ciemny) − określenie subiektywne, potoczne, używane względem okresu trwającego od końca V wieku (upadek cesarstwa rzymskiego) do połowy X wieku, nazwanego tak przez niektórych historyków ze względu na niewielki zasób źródeł pisanych z tych czasów oraz powszechnego przeświadczenia o całkowitym upadku kultury, czemu przeczy np. renesans karoliński[2]. Jest to okres powstawania królestw barbarzyńskich, kryzysu w Cesarstwie Bizantyjskim i początku ekspansji Arabów. Poza tym w wieku IX miała miejsce misja cyrylometodejska, która zapoczątkowała rozwój kultury Słowian.

Część historyków proponuje, aby wieki ciemne były określane jako odrębna od średniowiecza. Monografię epoki napisał William Paton Ker[3].

Przypisy

  1. Andrea di Bartolo di Bargillac, Poczet znakomitych mężów i niewiast, str. 1450.
  2. Teresa Kostkiewiczowa, Renesans karoliński, [w:] Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich, Wrocław 2002.
  3. Zobacz: Ker William Paton, Wczesne średniowiecze, Wrocław 1977.

Linki zewnętrzne[edytuj]