Wincenty Krajewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wincenty Krajewski (ur. 2 sierpnia 1869[1] w Radziwiłłówce, zm. przed 1928[2] w Warszawie) – lekarz medycy, generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Wincenty Krajewski urodził się 2 sierpnia 1869 roku w Radziwiłłówce, w powiecie krzemienieckim, w rodzinie obywatela ziemskiego Hilarego Henryka, powstańca styczniowego, i Walerii z Jezierskich. Kształcił się w Żytomierzu, gdzie uzyskał maturę[3]. W 1893 ukończył studia medyczne w Petersburgu, uzyskując tytuł doktora nauk medycznych. Od 1893 był oficerem zawodowym rosyjskiej służby zdrowia. W latach 1899–1900 odbył w Berlinie i Paryżu starze naukowe. Pełnił służbę jako lekarz w klinice Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Petersburgu, gdzie do 1904 był ordynatorem. Uczestniczył w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904–1905. Do 1906 pozostawał na froncie japońskim. Po wojnie jako radca stanu – generał major, pracował w Departamencie Medycznym Ministerstwa Wojny.

W I wojnie światowej w latach 1914–1916 był pełnomocnikiem Czerwonego Krzyża i szefem służby lekarskiej Frontu Kaukaskiego, po czym powrócił do Petersburga. Po rewolucji 1917 został aresztowany, a później uwolniony w wyniku interwencji ambasady francuskiej, wyjechał do Hiszpanii, następnie do Francji. W 1919 sformował oddział sanitarny złożony z Polaków, Rosjan i Czechów i jako generał brytyjski przybył z nim do Omska. Pełnił służbę jako szef sanitarny armii kontrrewolucyjnej, czasowo kierował ministerstwem zdrowia i opieki społecznej. Po zdławieniu ruchu antybolszewickiego na Syberii wyjechał do Harbina, gdzie utworzył Ligę Swobody i Praw Człowieka. Potem emigrował z Rosji do Ameryki, skąd dostał się do Warszawy. Nie znajdując dla siebie stanowiska, w 1921 wyjechał ponownie do Paryża, ale w następnym roku powrócił do Polski.

Na podstawie dekretu Naczelnika Państwa i Naczelnego Wodza z 2 lipca 1922 roku został przyjęty z dniem 1 maja 1922 roku z byłej armii rosyjskiej „do wojska z zaliczeniem do Rezerwy Armii bez powołania do służby czynnej w stopniu generała podporucznika”[4]. Następnie został zweryfikowany w stopniu generała brygady rezerwy ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku w korpusie generałów[5][6]. Osiadł w Warszawie, gdzie zmarł. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w grobowcu gen. Mikołaja Krajewskiego, gdyż pomyłkowo potraktowano ich jako braci (nie byli spokrewnieni).

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Według kalendarza juliańskiego urodził się 21 lipca, a według kalendarza gregoriańskiego - 2 sierpnia. Zobacz daty nowego i starego porządku.
  2. Stawecki 1994 ↓, s. 177 opierając się na tym, że nie figuruje w Roczniku Oficerskim 1928.
  3. Stawecki 1994 ↓, s. 177.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 23 z 29 lipca 1922 roku, s. 563 tu jako datę urodzenia podano „2 sierpnia” 1869 roku.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 122.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 119.

Bibliografia[edytuj]